Eigen talenten: onmisbaar for love


EEN
van de
allerbeste romans
ooit geschreven
over het ontdekken van de liefde
is Gustave Flauberts
ironische
L'Education sentimentale.

De moraal
van dit boek is,
in
EEN
zin:
voor er sprake kan zijn van liefde,
moet er sprake zijn geweest
van een onbeantwoorde liefde!
De Heer
G D
is geen Frederic Moreau,
geen oppervlakkige romanticus
die verliefd is op zichzelf
zoals Flauberts hoofdpersoon.
De verlangens van beiden
zijn duidelijk verschillend,
evenals hun fouten.
Wat beiden leren over de liefde
doet zich voor na een mislukte affaire
tijdens welke geen van beiden
het zich verwaardigt het echt een
liefdesaffaire te
noemen.

G D
verkeert in
een toestand
van een man
die zijn vrouw heeft geslagen en haar
het huis uit heeft gegooid.
Zij was niet meer
dan een gewone hoer geworden
en vernederde zichzelf
EN
hem
door op te trekken met de
weerzinwekkendste
van hun
buren!

Hij
had oneindig
veel geduld met haar
en hij zond de ene bemiddelaar na de andere
om haar de les te lezen
en haar te waarschuwen,
maar zonder succes:
zij verzonk
in haar slechtheid!
En dus gooide hij haar er
uiteindelijk uit:
laat de buren maar
met haar doen wat ze willen;
hij heeft er nu helemaal
genoeg van!


Dat
denkt hij
tenminste?
Deze daad
had helemaal geen
verrassingen hoeven te brengen,
vooropgesteld
dat deze gang van zaken voorzien was,
herhaaldelijk voorspeld
en vanaf het begin door beiden
begrepen
als het onontkoombare gevolg
van dit soort
gedrag
...

Maar toch
brengt hij een verrassing,
een enorme verrassing!
De man ontdekt,
voor het eerst,
wat het betekent om van haar te houden!
Hij ontdekt dat hij tot die tijd nooit echt van haar
gehouden heeft?!
Hij neemt haar terug;
en of zij nu veranderd is of niet als hij dat doet,
hij is in elk geval veranderd ...!
Zijn stem heeft een geheel nieuwe
klank ....

Het Hebreeuwse woord voor 'liefde' dat we
hiervoor al eerder vertaald hebben met
'eeuwige liefde' is chesed,
en chesed, zeiden we al eerder,
de 'onwrikbare liefde' of 'vriendelijkheid en trouw' van het verbond,
is de trouw die leenheer en vazal bindt en niet
een meer teder of persoonlijk gevoel!
Mocht er twijfel zijn,
in de verzen die direct volgen op de eerder hierboven geciteerde
wordt verwezen naar het verbond en
de duurzaamheid ervan
in YESH 54:10:

- "WANT bergen mogen wijken
en heuvelen verdwijnen,
maar mijn onwrikbare liefde zal van u niet wijken
en mijn vredesverbond zal
niet verdwijnen!" -

Het valt niet te ontkennen
dat dit verbondsliefde is,
maar evenzeer valt niet te ontkennen
dat de verbondsrelatie,
die altijd in potentie meer is
dan contractueel,
een nieuwe intensiteit bereikt!

En op zo'n moment
is echtelijke verzoening de perfecte metafoor!
In de menselijke geschiedenis zijn veel huwelijken zonder liefde gesloten?
De contracterende echtgenoten zijn niet per se onoprecht als zij beloven
om 'lief te hebben en
te verzorgen' .............

Vooral
in een voorbestemd huwelijk,
zoals het huwelijk van Israel en G*D
{Israel had geen keus?!},
gaat de belofte van het koppel feitelijk over de mate van liefdevol gedrag
die nodig is om te voldoen aan de andere,
meer externe verplichtingen van het
contract .......

Veel huwelijken houden stand
tot de dood de echtgenoten scheidt,
en als Israel aan G*D trouw was gebleven,
dan had het metaforische huwelijk van G*D en Israel op dezelfde basis
eindeloos kunnen blijven voortbestaan,
de basis die door het Deuteromysterieuze verbond
was gelegd!

Maar Israel bleef niet trouw.
Het volk veranderde zelfs zijn religie,
zo blijkt uit de omvangrijke getuigenissen van de profeten ...
En hoe onwaarschijnlijk het ook mag lijken,
de verbreking van het eerste verbond,
de gewelddadige beeindiging van het huwelijk,
leidt nu tot een nieuwe relatie die gestoeld is op
- voor G*D en impliciet voor Israel -
een emotionele basis
die volstrekt
anders is ...

Voor G*D is dit alles
nieuwer dan voor Israel.
G*D kent geen liefde van een moeder en een vader:
hij heeft geen moeder of vader!

Behalve Moshe
heeft hij geen vriend ...
Zijn hele emotionele leven heeft,
hoe je het ook verder bekijkt,
plaatsgevonden binnen de grenzen van een enkele,
collectieve relatie ...

Als David,
om slechts EEN Israeliet te noemen,
houdt van Yonathan, Saul, BathSjeva, Avigael of Avsjaloom,
dan doet hij dat niet omwille van zijn verhouding met G*D;
G*D heeft daarentegen alleen maar liefdevolle relaties gehad
die deel uitmaakten
van zijn collectieve relatie met Israel.
Daarom
is elke verandering in die relatie
verhoudingsgewijs,
zij het paradoxaal,
van groter belang voor zijn gemoed dan voor
een enkele Israeliet of zelfs
heel Israel ...

Het is misschien en waarschijnlijk onjuist om te zeggen
dat G*D op dit punt van het verhaal
voor het eerst
verliefd wordt op Israel?

OF OP DE MENSHEID?

Wat hij voelt
kan beter liefhebbend medelijden worden genoemd?!

In YESH 62:5 zegt hij,
terwijl hij uitziet naar zijn gelukkige toekomst met Israel:
"(...) zoals de bruidegom zich over de bruid verheugt,
zo zal uw G*D zich over u verheugen",
woorden waarin liefde lijkt door te klinken?!

Blijdschap en vreugde worden
na Jesaja 40 zeker
toegeschreven aan G*D,
zoals nog niet eerder
is gebeurd!

En,
vanaf het begin der tijden,
is dat ook
ons deel van de 'overeenkomst':
G*D,
of hoe je dan ook het begin van ons bestaan wilt noemen,
heeft ons 'lief',
lijdt met ons mee,
wil het goede voor ieder mens dat
'mee wil werken' aan het plan
dat we niet kennen,
maar dat alleen duidelijk wordt door
'de middelen'
die we hanteren:
geduld, medeleven, rechtvaardigheid,
waarheidsbetrachting,
liefde, geloof in elkander,
hoop op 'verbetering' en
ontwikkeling van
'onze eigen
talenten'
...
liefdesverdriet
gemeenverwardgaap!bah!nahnahverdrietigcool!erg vrolijkknipoogvrolijkvrolijk
verliefdverliefdverliefd
engel
01 mei 2004 - bewerkt op 11 dec 2007 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende