Egoïsme selectie multiculturalisme Charles Taylor.

Onze identiteit verkeert in crisis, dus moeten we 'n nieuwe bouwen, zo meent de Canadese politiek filosoof Charles Taylor: hij houdt 'n pleidooi voor egoïsme & selectie, net als in 't succesvolle immigratieland Canada. Maar ook voor multiculturalisme, religie als 't kan & de kracht van 't Verhaal! In 1931 geboren & opgegroeid in Montréal, 'n tweetalige stad in de provincie Quebec, doceerde hij ethiek in Oxford & politieke wetenschappen & filosofie in Montréal. Sociaaldemocraat CT kandideerde zich i/d jaren '60 v/d vorige eeuw voor de New DEMOCRATIC Party, maar werd niet verkozen. Zijn tweetalige & gemengd-religieuze opvoeding & achtergrond kleurt heel z'n oeuvre.

Daarin bekritiseerd hij de liberale interpretatie van 't Zelf, & kiest voor de 'communitarische' ~ EEN met oog voor de gemeenschap!

Met boeken als 'Bronnen van het zelf' (1989), 'De malaise van de moderniteit' (1992) & 'Multiculturalisme' (1995) verwierf hij zich de status van invloedrijk westers denker. Met 'Een seculiere tijd' won hij in 2007 de Templeton Prize ('religieuze Nobelprijs'; bij de uitreiking ervan zei hij dat niet alleen fundamentalistische gelovigen, maar ook seculiere 'verlichte geesten' geweld veroorzaken ...

CT honoreert in z'n denken de alledaagse strijd om 'sociale erkenning' & brengt dat in via de politieke filosofie die zich tot dan toe vooral bekommerde om rechtvaardige verdeling. "Mijn familie is ook tweetalig. M'n vader sprak meestal Engels, m'n moeder Frans. En hoe hecht de familie ook was, vooroordelen tussen 't Engelse & 't Franse deel begonnen de overhand te verkrijgen: we kregen daarom dan dus ook voortdurend te maken met de vraag HOE we ons moesten verhouden tot verschillende soorten mensen die zich niet per se goed met elk ander verstonden." Religie maakte zeker ook deel uit van z'n opvoeding: "En OOK daarin waren we gemengd. M'n vader was anglicaans, m'n moeder katholiek. En m'n opa was 'n antiklerikaal i/d traditie van Voltaire. Van alles wat dus. Iets wat in DIE tijd (eigenlijk nog wel-haast) onvoorstelbaar was?! Maar we MEESTEN wel met elkaar verder." IS zo'n diversiteit inspirerend? "Nee (aanvankelijk niet): ik dacht dat 't normaal was. Ik vond 't (pas) bedreigend om te ontdekken dat mensen elk ander juist bevochten VANWEGE die diversiteit & elkaar DWONGEN tot 'n keuze om HETZIJ begrip op te brengen, HETZIJ te polemiseren. Uit egoïstische overwegingen deden we daaraan mee, zodat we ZONDER STRESS met onze (eigen) identiteit konden (leren) leven!"