eerst vreten & dan moraal: mydimultidisciplinetjes


*


'myDi-
Reconstructie
van een probleem:
in 't verleden ligt 't heden
[en de toekomst]!'

OOK
mydiethiek
is op zoek naar
de 'normering van varianten'?
ETHIEK als discipline [als reflectie dus]
heeft haar ontstaan te danken aan
het bestaan van CODES,
daarna kwam de
ethiek.

EERST
was er pluraliteit
als uitwerking van het welbekende
homomuchomachobonoboisme: DAARNA was er de poging
om van een meervoud een enkelvoud te maken.
Met CODE bedoel ik de gepraktiseerde leefwijze van een gemeenschap [van MMMB's],
samenleving of 'groep'
[ik ben geen socioloog en gebruik die drie termen
dus doodgewoon door elkaar]!
Gecodeerde leefwijze is een breder begrip dan moraal;
in code [denk maar aan de 'daVincicode'] ligt wat wij moraal noemen ['koninklijk bloed'],
maar moraal [die levenslijn] is niet het ENIGE ingredient van code.
Van DIT onderscheid verwacht ik inzicht, en wat moraal [moreel]
voorstelt, komt later wel weer eens
aan de orde?

KIJKEN
we naar het Griekenland van de klassieken,
de z'g' bakermat van de ethiek.
Die veelheid van leefwijzen - zolang ze in termen van curiosa kon worden ondergebracht,
zoals in de sappige mydiverhalen van Herodotes gebeurt, valt er alleen maar te lachen.
Maar als ze een bedreiging gaat vormen voor eigen regels en wetten,
de vanzelfsprekendheid van de eigen code gaat ondermijnen,
slaat de samenleving alarm.

SOCRATES
maakt de mensen duidelijk
[probeert dan tenminste], dat ze leven ZONDER erbij NA TE DENKEN,
dat we napraten wat anderen zeggen en uit dien hoofde een willige prooi vormen voor de sofisten,
goocheme jongens die goedwillende Atheners [elke g d een eigen tempeltje] het geld uit de zak wisten te kloppen door ze te laten instemmen met dingen die ze,
ALS ze er even over hadden nagedacht,
juist eigenlijk hadden
willen vermijden.

WAT
stelt die code voor,
WAAROM houden de mensen zich eraan,
WETEN ze WAT ze eigenlijk ZEGGEN als ze het over 'een rechtvaardige{r}' samenleving hebben ensow.
NIET dat Socrates TEGEN normen is, hij is juist OP ZOEK daarnaar,
hij wil de deelnemers van de samenleving LEREN NA TE DENKEN over hun eigen code:
is handelen volgens de code HETZELFDE als
'goed handelen'?

PLATO
maakt werk van die vraag.
Ik hoef zijn filosofie hier niet nog een te belichten,
elders hebben we het een vorm van ethiek genoemd, in zoverre het Plato gaat om de eenheid van 'wat goed is voor de mens'. Maar dan een ethiek waar hemel en aarde, kennisleer en metafysica aan te pas komen. om mensen te leren WIE 'we zijn' en 'HOE we moeten leven'.
Ik beperk mij hier maar tot een klein, illustratief onderdeel:
de manier waarop Plato het vraagstuk van de normering
aanpakt; IS er een NORM die BOVEN de codes staat,
in DIE zin UNIVERSEEL is, en HOE kun je DIE
van een 'grondslag'
voorzien?

OP
ELKE SCHOOL
waar Plato wordt gelezen gaat dat ongeveer als volgt.
Een paard is niet een leeuw, een paard moet iets van een paard hebben, ANDERS is 't GEEN paard.
"IETS van een paard" kunnen we 'paardheid' noemen, 'paardheid' is de NORM waaraan we het paardzijn
van een dier meten.

VOOR PLATO
zetelde DIE norm
om zo te zeggen bij wijze van spreken en schrijven
BOVEN de paarden, zoals een ideaal boven de 'werkelijkheid' zweeft, want anders is het geen 'onbezoedeld ideaal' meer, ben je weer terug bij af, bij de concrete paarden [en kun je weer helemaal overnieuw beginnen], waarvan de EEN mank loopt,
de Ander een lange nek heeft, een lange penis
of lange tenen ensow.
Aristoteles doet 'het' weer anders.
Zoals bekend is HIJ veel empirischer ingesteld,
ook al blijft hij aan Plato's idee van een NORM trouw.
Maar 'paardheid' moet je volgens HEM niet zoeken
BOVEN de paarden, ergens in de 'paardenhemel',
maar in de paarden ZELF: BESTUDERING
van paarden
ZELF!

Bestudering van paarden
levert op wat een paard tot een paard maakt
in onderscheiding van een ezel of een [andere] mydimens,
een andere weg
is er niet.

DIT
betoogje over 'paardheid'
gebruik ik alleen maar om te laten zien,
HOE de ethiek van oudsher als haar eigenlijke taak heeft gezien
wat ik noemde het normeren van de varianten in de leefgewoonten.
{SOMMIGE 'mydimuchomachos' trommelen zich op de borst/spelen met hun worst of slaan erop los terwijl Andere 'mydimuchobonobo's' HUN problemen vooral
oplossen met seks en doodgewone
onderwerping?} ...

In
hedendaags
"NEDERLANDS", het 'normeren',
beter gezegd gezegd: het binnen de perken houden
van de pluraliteit aan bestaande
codes!
[/u
Plato
stelde vooral de religieuze kant
van de vraag naar het goede [WAT in 's hemelsnaam maakt het goede ogenschijnlijk 'goed'?] centraal,
was uit DIEN hoofde gefixeerd op 'het ideaal';
Aristoteles' interesse ligt bij het concrete gedrag van mensen: van de buurvolken ZOWEL als van de mydi-Atheners ZELF.

NORMEN
moeten volgens HEM
uit de CODES ZELF zijn te distilleren.
HIJ brengt het menselijk gedrag dus eerst in kaart,
maar wil DAAR ook weer niet bij blijven STILSTAAN, anders kom je nooit bij een norm uit,
en zonder NORMEN kan een polis [staat] {'politiestaat'?}
NIET bestaan.

HOE
lost onze
brave Aristoteles
het probleem
op?

In
Theorie
komt hij met een vondst van het 'midden':
wat 'goed is', is NIET wat aan de uiteinden van het spectrum staat,
maar wat het Midden
houdt!

Je
moet
niet {te} LAF zijn
maar evenmin {te} OVERMOEDIG,
de WARE deugd ligt daartussenin:
'dapperheid'.
Ensow.
Neuzen tellen: WAT doen mydimensen
in de mydipraktijk,
DAAR komt 'het' op neer.
Maar dan WEL 'gewogen tellen',
niet alles wat mensen doen
is daarom ook automatisch 'goed'?
Een man [Aristoteles praat nooit over vrouwen,
die bestaan in zijn ethiek niet,
daarom zijn er ook veel meer
'vrouwelijke' mydi'ers
dan 'mannelijke'?]
moet niet laf
maar dapper
zijn!

KOMT
'die norm'
ook WERKELIJK
uit het midden?

Er is
al wel
vaker opgemerkt
dat de normen waar Aristoteles
tenslotte mee voor ZIJN mydidag komt,
gelijk staan aan wat in Athene 'bon ton' was onder de 'leisure class', de mydilifestyle
van de 'gentleman' [net zoals in myDi de meerderheid
naar het schijnt meestal bestaat uit
'gentle women'
& 'bitches'
ensow?]!

De zo
subtiele
redenering van 'het midden'
is duidelijk een
achterafconstructie ...
Aristoteles wist al wat goed voor
een mydimens was
en wat niet,
HIJ ontleende dat "GEWOON"
aan zijn eigen
leefwereld.


@
13 jun 2006 - bewerkt op 23 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende