Een week en 1dag
Tussen de lippen door wordt het gezegd. Opa wordt vrijdag voor pinksteren geopereerd.
Iedereen knikt ,ik vraag me af wat die knik betekent. Ik wacht tot dat iemand ons
eindelijk meer informatie gaat geven, over hoe en wat. We zijn toch tenslotte geen kleine kinderen meer.
Maar zodra er wordt geknikt slaan we het volgende onderwerp aan, wat eten we morgen.
Ik vindt het moeilijk te begrijpen, nog een week en 1 dag en dan komt het spannendste moment. Blijft opa leven of niet.
Maar niemand praat er over, iedereen zwijgt bang om emoties los te maken. Zondag is het moederdag, en terwijl wij altijd mee gaan naar oma en opa, gaan pap en mam er nu van uit van niet. Ik snap het niet, het laatste moment dat we hem kunnen zien en dan gaan ze er van uit dat we liever thuis blijven. Aan de andere kant , misschien wil opa het wel niet. Hij wil niet dat men het er over heeft, hij wil niet dat wij hem zien. Hij wil dat we hem herinneren als hoe die is op het eiland, al paardrijden met zijn kleinkinderen. Maar dat kan ik niet, ik kan niet meer van het huis op het eiland genieten, niet nu ik weet dat ze het gaan verkopen. Of de operatie slaagt of niet het gaat weg. Dat zeggen ze, en ergens weet ik dat dit ook precies zo gaat gebeuren. Maar heel me hart hoopt dat de operatie slaagt, en dat ze dan denken, ach we laten het hoofdstuk kanker achter ons en gaan weer genieten van het leven, gewoon door gaan waar we gebleven waren.
Ik hoop het zo!
Iedereen knikt ,ik vraag me af wat die knik betekent. Ik wacht tot dat iemand ons
eindelijk meer informatie gaat geven, over hoe en wat. We zijn toch tenslotte geen kleine kinderen meer.
Maar zodra er wordt geknikt slaan we het volgende onderwerp aan, wat eten we morgen.
Ik vindt het moeilijk te begrijpen, nog een week en 1 dag en dan komt het spannendste moment. Blijft opa leven of niet.
Maar niemand praat er over, iedereen zwijgt bang om emoties los te maken. Zondag is het moederdag, en terwijl wij altijd mee gaan naar oma en opa, gaan pap en mam er nu van uit van niet. Ik snap het niet, het laatste moment dat we hem kunnen zien en dan gaan ze er van uit dat we liever thuis blijven. Aan de andere kant , misschien wil opa het wel niet. Hij wil niet dat men het er over heeft, hij wil niet dat wij hem zien. Hij wil dat we hem herinneren als hoe die is op het eiland, al paardrijden met zijn kleinkinderen. Maar dat kan ik niet, ik kan niet meer van het huis op het eiland genieten, niet nu ik weet dat ze het gaan verkopen. Of de operatie slaagt of niet het gaat weg. Dat zeggen ze, en ergens weet ik dat dit ook precies zo gaat gebeuren. Maar heel me hart hoopt dat de operatie slaagt, en dat ze dan denken, ach we laten het hoofdstuk kanker achter ons en gaan weer genieten van het leven, gewoon door gaan waar we gebleven waren.
Ik hoop het zo!
09 mei 2013
- meld ongepast verhaal
-
xarah (opgeheven op 9-11-2013)
donderdag 09 mei 2013 21:25
Veel sterkte!
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 04 apr 2014 positief denken, is de eerste stap van de vele
- O 20 mrt 2014 blackberry vraag ( 3 )
- O 11 mrt 2014 Pyscholoog en Embr ( 1 )
- O 20 jan 2014 Gala Hulp Nodig! ( 9 )
- O 01 dec 2013 -
- O 10 okt 2013 ontslag nemen of niet
- O 03 okt 2013 Wie kan mij helpen? ( 6 )
- O 23 sep 2013 en dan
- O 30 jul 2013 lieve lieve lieve opa ( 2 )
- O 24 jun 2013 Gastbroer
- O 17 jun 2013 Schoolfeest
- O 13 jun 2013 faalangst ( 5 )
- O 21 mei 2013 Frans mondeling
- O 16 mei 2013 Pure stress ( 1 )
- O 09 mei 2013 Een week en 1dag ( 1 )