Want
ondanks onze
voorliefde voor wat
'nieuw' is, hebben de
mensen een fantastisch geheugen [totdat
dat het begeeft]
en we gebruiken en
[be]oefenen
'het'.
Sommige
stammen konden
{en kunnen nog?}
enorme lange stambomen in hun geheugen bewaren ~
wie de overgrootvader/moeder was van die en die,
met wie zij getrouwd waren geweest en hun broers en zussen, neven/nichten & achterneven & ~nichten: dit alles wisten zij even precies als de 'wilden' in de Stille Oceaan
{je weet wel: van die eilanden die nu gaan
'onderlopen' door het smelten
van het poolijs?}!
En om ongeveer
dezelfde redenen: er waren immers nog
geen registers van geboorten, dood en huwelijk en iemands fortuin of zijn/haar burgerrechten konden dan ook zo afhangen van 'n detail
in die oude 'stambomen'?
Er zijn bovendien
nog steeds wel een paar
mensen die dit interessant vinden om verschillende redenen!
Denk maar eens aan de Mormonen of aan sommige Arabieren, Barbaren en Christenen [e.d.]!
Behalve dergelijke 'mydifamilieverhalen' waren er ook nog eens oude mydiverhalen ~
van grote heldendaden, van oeroorlogen, fantastische reizen en nieuwe/oude
ontdekkingen, die vertelden hoe 'dezen of genen' hun weg in de wereld hadden gevonden,
hoe zij hun moed hadden getoond tegen monsters en barbaren
[rabarberende berbers, heidenen & 'aliens'], de zee
en haar gevaren hadden bevochten in,
op en zelfs
VOOR
Atlantis, Scientologies & Walhalla's,
en van dat alles minitieus verslag
hadden uitgebracht.
In 't oude Griekenland
werden sommige van deze fabuleuze mydiverhalen voorgedragen op de markten door mannen, rapsoden geheten: zij zeiden lange verzen op uit hun hoofd en op den duur kende het volk deze verzen, het ging er zelfs onmatig van houden en wist wanneer ze 'verkeerd'
werden voorgedragen.
Als je eenmaal
een mydiverhaal 'mooi' bent gaan vinden
en als het geschreven is in een goed ritme, met de nodige gebaren, mimiek en boeiende details,
dan is het dan ook helemaal niet zo moeilijk meer om het van buiten te leren
[om van alles en nog wat weer te kunnen beweren,
frustreren en arrangeren?]!
Er is zelfs nog
een mydiverhaal van een ouwe Griek die aan
Sokrates vertelde hoe hij was opgevoed: zijn vader had hem een goed mens willen maken,
en daarom had hij de jongen de Ilias & de Odyssee helemaal van buiten laten leren
'en,' besloot hij,
'ik zou ze nu nog voor u kunnen opzeggen!' Hij gaf toe dat hij, ofschoon hij die beide
epen goed kende,
nog altijd graag luisterde als de publieke rapsoden ze voordroegen in de winkelstraten
en op de marktpleinen!
In feite
zou je dus zelfs kunnen zeggen
dat bijna alle huidige
virtuele cyberspeciale mydispaceverhaaltjes
ook variaties zijn
op dat soort van thema's,
'zinsbegoochelingen', 'gebeurtenissen'
en de gebruikelijke misjmasj van malligheden,
mooie en lelijke dagelijkse 'ervaringen'
van 'wat men allemaal meemaakt'
elke dag weer:
van sekonde tot minuut,
uur na uur, dag
in dag uit,
weken~, maanden~
en jarenlang, totdat ons brein
het begeeft
en alles verdwijnt in de grijze
mist van een wereld
die was en
zich blijft herhalen
totdat het heelal
in de eeuwigheid weer ineenkrimpt
tot wat het misschien
wel ooit was
en is
geweest?



