Een dagboek zoals vele, maar mijn verhaal is uniek

Een dagboek zoals vele, maar mijn verhaal is uniek.

Ik ben een meisje van zestien, maar niet zomaar een meisje van 16… Ik doe mezelf enorm veel pijn, lees als: ik doe aan automutilatie en ik heb een eetstoornis. Ik doe mezelf zoveel pijn, zodat ik zodat ik andere geen pijn hoef te doen en zo kunnen andere me ook geen pijn meer doen. Ik kan er niet zomaar met stoppen, want het zijn mijn emoties. Veder kan ik nog zeggen dat ik depressief ben en heb 2x zelfmoordpogingen gedaan. Deze zijn telkens mislukt en daarom dat ik dit nog schrijf.

Ik verblijf momenteel in het ziekenhuis, omdat ik nog herstel van mijn laatste zelfmoordpoging. Als het je moest interesseren: bij mijn 1tse poging ben ik op de treinsporen gaan zitten, maar iemand trok me daar weg. Mijn laatste poging dateert van maandag en toen heb ik geprobeerd om mijn polsen open te snijden, wat ook gelukt was, maar m’n ouders vonden me juist op tijd en hebben de dokter gebeld, die juist bij de buren was. Enja, ik leef nog. Het is een mirakel dat ik nog leef, het is uitzonderlijk. Ik heb geluk gehad, zeggen de dokters. Toch zie ik het meer van: ik heb ongelofelijk veel pech. Maar dus zodra ik hier eindelijk weg kan, doe ik het toch weer.

Wow, ik kan boeien. Niet dus.
Ik ben totaal geen schrijver, maar het is een deel van mijn ‘therapie om te genezen’.