Dreaming away

Alweer hoogstmerkwaardige dromen. Alsof er in de hersenen een aparte wereld bestaat die z'n eigen verhaaltjes maakt van al wat ik zie, hoor en anderszins onderga voor meer dan 'n halve eeuw her & der met ups & downs, voors & tegens van visioenen, fantasietjes & ingekleurde puzzles ...
Heden, verleden (& toekomst?) geremixt, stirred & shaken with strange fruits from paradise & all stories ever heard, noticed & opnieuw herfilmd?!

In een oude trouwe verdieping van rel&fil kwam ik zonet Martin Simek tegen. Je weet wel, die lange tennistsjech die ook presenteert, schrijft en theatraal bezig is in een eigenaardig accent vanaf 1948 & na '69. In een trouwe column kiezen bekende & minder bekende Nederlanders hun ei-gen persoonlijke motto, leefregel of ultiem inspirerende zin. Hij schrijft: als je geen pech hebt, dan heb je al mazzel genoeg & hoe 't gekomen is.

"Als m'n tweedehands Solex 't tegen de wind in haalde van A'veen naar A'dam, was ik al gelukkig genoeg! Of als toeristen me de weg vroegen in Amsterdam. Niet omdat ik ze kon helpen - want ik wist de weg in 't geheel niet - maar omdat ze me eruit vonden zien als 'n Amsterdammer .....

Mijn jeugd in Tsjechie was niet gemakkelijk. Ook al eas mijn vader hoogleraar filosofie, hij werkte in 'n cementfabriek. Ook m'n moeder deed er zwaar werk, & ik moest leugenachtige geschiedenislessen in m'n hoofd stampen, verzonnen door de communisten. Buiten de deur mocht ik nooit zeggen wat mijn familie vond. Wat onvrijheid is, wist ik toen ik naar Nederland kwam. En jullie waren dan wel vrij, maar niet echt allemaal echt gelukkig. Ik was niet ineens af van die treurige koppen uit communistisch Tsjechie (dat toen nog Tsjechoslowakije heette?)! Op 'n dag las ik i/d krant 'n interview met Jaap van Praag, de grote Ajax-voorzitter. Met foto. Boven zijn tafel, achter hem, hing 'n spreuk a/d wand. Maar ik kon 't niet goed lezen, dus ik ben opgestaan, heb m'n vergrootglas gepakt, & liet dat boven de krant zweven. Van Praag boeide mij enorm. 't Was een rijzige man. Ajax kende grote successen onder zijn leiding. Terwijl hij veel van z'n familieleden had verloren in concentratiekampen. Je begrijpt wel dat ik per se wildecweten wat zijn spreuk was. Die luidde:
'Als je geen pech hebt, heb je al mazzel genoeg'

Als je familie zo'n geschiedenis heeft doorgemaakt, dacht ik, kun je twee dingen doen. Of je gaat bij hen in 't graf liggen, of je gaat leven.

En je bent dankbaar voor 't leven, in al z'n facetten. 't Jaar 1969 is 't jaar dat ik in Nederland aan 't leven begon. Ik was nog maar pas aan 't woord vrijheid toe, maar jullie waren al veel verder. Ik had enorme verwachtingen - 't gevoel dat 't leven me iets schuldig was, omdat ik 't 20 jaar minder goed had gehad. Ik zat te wachten op 'n grote kans. Maar dat is 'n verkeerde houding tegenover het leven: in wezen moet je helemaal geen verwachtingen hebben. Je moet leven in 't moment. Dat biedt pas echt vrijheid. Hoe je dat doet? Op de tennisbaan was 't heel makkelijk, je gaat op in het spel
..."