ones
TYPISCH
hoeveel er
veranderde en hoeveel
hetzelfde is gebleven in
die afgelopen tweeduizend jaar!
Oftewel:
hoe weinig er eigenlijk & hoe
weinig er hetzelfde bleef?
Met andere woorden:
er zijn zaken die hetzelfde zijn gebleven en
ook dingen die {erg} veranderd zijn
in twintig eeuwen!
Wat precies?
Dat hangt ervan af
hoe oppervlakkig of nauwkeurig
je wilt of kunt kijken.
Sociale onrechtvaardigheid in de binnenlanden
& in buitenlandse oorlogen: modekleding & de producten van
'overzee'. Huizenbouw, sanitaire voorzieningen,
verschillende boekrollen &
moderne boekenkasten.
Zang & muziek,
taal & tekens, gebaren & mimiek.
Emoties, gevoelens, gedachten,
dadendrang?
De verhouding
tussen bewust- & onbewustzijn!
Binnenlandse & buitenlandse oorlogen.
Telkens weer oplaaiende & kalmerende strubbelingen
dichterbij & wat verderaf gelegen
opstanden.
Oorlog
over het voeren van oorlogen:
en over culturen, religies & rassen die met elkaar in contact komen.
Gewoon kwesties van brood en spelen, aalmoezen, weduwen & wezen
in onder- & bovenwerelden.
De met juwelen
en dergelijke behangen trutjes & tuthola's
die met hoeren & snoeren de kost verdienen.
Hun baasjes met kronen op tronen,
hovelingen & gangstereenheden, vakbonden & mobiele eenheden.
De gouden hand{d}rukkers, opgehemelde artiesten,
bijbehorende troubadours, hoerige hofnarren,
hele & halve heiligen.
Zakenlieden & zakkenvullers,
lul de behangers & b{r}ouwvakkers die vechten tegen,
voor & op de diverse bierkaaien, fronten, industrieterreinen,
villawijken, achterbuurten & vluchtelingen~
kampen.
De verwevenheid
van al die oeroude & nieuwerwetse stromingen
met de rechterlijke machten, uitvoerende eenheden met steeds nieuwer wapens & wetten.
En de kopstukken die omhooggestoken worden tot redding
ende vermaeck.
De duidelijkste uiting
van die grote & kleine oorlogen is de politieke retoriek die we bezigen
tussen de bedrijven door om de zoveel tijd
met horten en stoten.
Nachtelijke
tirades & dagelijkse
marktkooplieden.
Op hoogtepunten
klinken de beschuldigingen van hoogverraad
& conspiraties.
Die
vurigheid van
deze retoriek is
vooral opvallend
in het licht van het,
over het algemeen,
toch nog ingetogen beleid: alleen
de media lopen bij tijd
en wijlen weer eens
de spuigaten uit
net als
misdaad?
Wanneer
de gewone
ambtenaren met of zonder
uniform miskleunen,
dan heet dat witteboorden corruptie,
de plank zo nu en dan misslaan,
of gewoon 'een foutje',
dat weer rechtgezet kan worden
met 'nieuwe' correctieve maatregels, de broekriem
aanhalen, een andere pet
opzetten of iets
in doofpotten
stoppen!
De
toon van
al die debatten
[die veraf & dichterbij
nogal uiteen kan lopen]
wordt kennelijk telkens weer
opnieuw bepaald door iets
dat veel dieper ligt in de volksaard,
of 't extreme fanatisme dat
her en der zo nu en dan
opbloeit & weer doodbloedt:
veel krachtiger en machtiger in
ieder geval dan de feitelijke
keuzen waarvoor we ons
om de haverklap
weer gesteld
zien.