dre128b Een arts kan besluiten sedatie te starten.

Een arts kan besluiten om te starten met diepe(r) sederen tot het overlijden wanneer dit op redelijk korte termijn (bìnnen één tot twee weken) verwacht wordt. Omdat de sedatie niet levensbedding mag zijn, kan/mag, wanneer men tevens besluit om geen vocht meer toe te dienen, de geschatte levensverwachting niet langer dan 'n week zijn.

Bij 'n langere levensverwachting zal diepe sedatie 't moment van overlijden namelijk beïnvloeden, doordat de gesedeerde patiënt die geen vocht meer krijgt, door uitdroging eerder overlijden zal dan anders het geval zou zijn geweest. Wanneer de patiënt onbehandelbare ziekteverschijnselen (refractie-symptomen) heeft, maar 't overlijden niet binnen één tot twee weken verwacht wordt, kan kortdurende of intermitterende palliatieve sedatie toegepast worden.

Kortdurende of intermitterende sedatie biedt in sommige situaties de mogelijkheid om vast te stellen òf 'n symptoom blijvend on-behandelbaar is. Bij diepe & continue sedatie tot aan het overlijden wordt geen (kunstmatig) vocht toegediend. Bij kortdurende of inter-matterende sedatie wordt vocht in beginsel wèl toegediend.

't Overgrote deel v/d patiënten die in aanmerking komt voor palliatieve sedatie eet en drinkt nog nauwelijks meer op het moment dat palliatieve sedatie gestart wordt & overlijdt meestal bìnnen enkele dagen na het starten hiervan.

Sedatie op zichzelf heeft géén levensverkortend effect, maar dat is vaak wel het geval bij het afzien van vocht-toediening, als de resterende levensverwachting meer dan een week is. Een infuus werkt mogelijk levensverlengend, maar daarmee is geen therapeutisch doel gediend & al evenmin 'n palliatief doel, nadat het bewustzijn duurzaam weggenomen is.

Als de patiënt nog in staat is om zelf vocht op te nemen, dan moet de arts, voorafgaand aan het besluit om continu te sederen, het gevolg dat door dieper sedatie geen vocht meer kan worden ingenomen met de patiënt en de naasten bespreken. Er kàn pas met continu sederen begonnen worden als de patiënt beslist om àf te zien v/h innemen van vocht. Als de patiënt de wens uit om vocht te blijven innemen, dan is een oppervlakkige, kortdurende, of intermitterende palliatieve sedatie een mogelijkheid.

Bij patiënten die niet meer in staat zijn om vocht tot zich te nemen, is het toedienen van vocht medisch zinloos handelen.

Kunstmatig toedienen van vocht kan het lijden verlengen of zelfs verergeren door een toename van oedeem, pijn, bronchiale secretie, verhoogde urineproductie & incontinentie. Omgekeerd is er geen sprake van 'extra' lijden als gevolg van het staken van de kunstmatige toediening van vocht.

Het lijden wordt door de diepe en continue sedatie weggenomen. Hoewel palliatieve sedatie niet (direct) dodelijk werkt, wordt niettemin de grens v/h halachisch toelaatbare overschreden wanneer besluiten wordt tot het stoppen van toediening van vocht, en/of voedsel en/of basale medicatie, wat de dood bespoedigt of kàn bespoedigen.

Hiermee vergeleken is zo gezien moedwillig geweld of het daarmee trainen natuurlijk helemaal 'uit den boze': ouderdom komt op de duur met finale/definitieve gebreken, dàt spreekt vanzelf, maar injecteren met 'n dodelijke stof na fatale verwonding is 'natuurlijk' weer 'n 'heel ander hoofdstuk'? Ik kon niet stoppen met huilen in dit laatste ('vierde' geval bij Janosj de Grote!!!