Donder bliksem vuur en vlam waarom vervolg je mij?


@


WAT
heb ik niet
waarvoor ik dankbaar
kan zijn?

HOE kan ik
die dankbaarheid uiten:
in gedachte, gevoel en/of
handeling?

WAT beschouw ik als
'normaal'
in mijn leven:
waarvoor ben ik zelden of
nooit dankbaar?

HOE kan ik
bij
die 'normale' verworvenheid
eens een keer
vaker en
langer
stilstaan
in gedachten, gevoelens en
handelingen?

WIE is zo
vanzelfsprekend
in mijn leven
dat ik vaak al niet meer zie
wat hij of zij
aan mijn bestaan
toevoegt?

HOE ga ik hem of haar
DAT een keer
duidelijk maken?

WIE ga ik vandaag of morgen
stimuleren
door iets positiefs te zeggen over waar hij/zij/het
mee bezig is?

Behandel iemand zoals hij is
en hij zal zo blijven?

Behandel iemand zoals hij/zij/het zou kunnen zijn en
't zal
zo
worden?

Kunnen bomen leren lopen,
doornstruiken branden en groen blijven,
en waar gaan
wandelende takken heen:
waar gaat dat
naar toe?

En wat moet ik
ermee?

Is
mijn hangplek
mijn eigen
kruis?

Mijn thuis ook
gevangenis?

Ben ik wel helemaal pluis?

Helemaal:
in hoeverre wellus/nietus
en de ballen van Titus zijn 'gek' op de borsten
van Miryam Migdalah,
maar ik steek nog liever mezelf in de fik
dan mijn pik achterna te lopen om te kunnen blijven
hopen op goede tijden na slechte
overwegingen ...

Leer bomen lopen,
struiken vliegen en gebruik je takkenbos
voor een goed doel Sja'ul/Paul!

Een leerling vroeg:

"Meester,
waarom zoek ik verbondenheid en kan ik
toch mezelf niet geven?"

En de wijze antwoordde:

'Een boom ontvangt het licht van de zon en geeft dit
aan de aarde.

De aarde, waarin hijzelf geworteld is,
geeft hem het voedsel en de kracht om
ZO te zijn.

DAT is de Natuur ...

De boom heeft geen andere keuze
dan om boom te zijn
{of later heel misschien huis of kruis, kruis of munt,
kruizemunt, brandstof brandende
vanaf het eerste ontkiemen tot het laatste
avondmaal?},
hij staat op DIE plek
{niet gek!}
en op DAT moment!

VAAK is
de mens
{dat zijn WIJ dus}
als die boom,
geworteld in zijn eigen grond, en
gebonden aan haar eigen
plaats en tijd.

TOCH wil de mens
{JIJ & IK} meer,
hij/zij/het/wij verlangen naar Leven
en naar Liefde ...


DAARVOOR moeten we
onze wortels proberen los te maken uit
het wetmatige 'vastgelegde' beperkende illusionair virtuele cyberspace'gebeuren' en
moeten en kunnen we onze boom leren lopen
om TOCH
ook
boom te blijven
naar
essentie.'

WIJ zien de dingen vaak
niet
zoals ze zijn:
we zien de dingen
zoals wij
zijn.

@

Op weg
naar Damascus dus.
Even voordat Sja'ul bij de stad aankwam
gebeurde 'het', hij kwam in het
brandpunt te staan van brandglas & zonnesteek,
aanval of toeval:
'het' overviel hem:
sommigen hebben 'het' zich voorgesteld
alsof hij van zijn paard was gevallen ~
maar van paarden is er in het ons overgeleverde verhaal
nergens sprake ~
{zie Hand 9:22~24} ...

Koppige ezel zit op koppige ezel en
beiden worden van lotje getikt
ofsow?

WEL hoort hij een stem
{de zoveelste?}
die zegt:

"SJAUL,
Sjaul, WAAROM
vervolg je
Mij?"

En verder:

"IK BEN {yhwh} Yehosjoea
die JIJ vervolgt!"

@

Met DIE
twee 'woorden' als het ware
bij wijze van spreken 'breekt' het
haatdragende hart
van de eerste {?} 'christenvervolger'
stuk:

en van 'vervolger' wordt hij vanaf nu
'volgeling',
en de gevreesde bedreiging laat hij nu toe

ALS
HARTSTOCHT ...

WAT zeggen
die 'twee woorden' precies,
of HOE proberen ze te vertolken
wat HEM als Kentering is
overkomen?

Liefde is 'het'
die hij op weg naar Damascus als een overrompeling ervaart
en toelaat!

Daar waar 'hijzelf' PURE HAAT was,
ontdekt hij hoe hij persoonlijk wordt bemind!

De 'stem' die hij hoort,
{ver}oordeelt
hem
niet.

@

De
verdubbelde
aanroeping van zijn naam is liefdestaal,
zo weten de rabbijnen ons te verduidelijken
in hun exegese van TeNaCH!

Sja'ul ontdekt de liefde die "Yeshu" hem blijft toedragen,
ondanks de haat die hij in zich koestert,
ondanks die uitgesproken drang om
al wat 'christelijk' is
uit te moorden.

@

Duizenden jaren
vol van brandende tempels, synagogen, kerken
en moskeeen all over the world: BLIJFT alles zich eindeloos
Herhalen?

@


Anyway:
Sja'ul ontdekt bovendien
hoe Yeshu zelf hem
in de vervolgde christenen
tegemoet treedt.

Yesjua en diegenen die zich op zijn Naam
{yhwh: was/is wordende!} beroepen,
vormen EEN solidaire werkelijkheid,
EEN Lichaam bij wijze van spreken als het ware
en met andere woorden:
onlosmakelijk met elkaar verbonden
in essentie.

RAAK je
een 'broer' of 'zus':
DAN raak je aan Yeshua haMasjiach die sindsdien
{met harde & zachte hand steeds weer
meer 'verchristelijkt is?} ...

SJA'UL ontdekt de realiteit van
''t {enige} goede doel' in tempel/synagoge/kerk als
ECHTE Leefgemeenschap en
als het 'bezielde lichaam'
van "Christus"?

@


DEZE
dubbele ontdekking
zal zijn denken en doen en laten voorgoed
in brand zetten & brandmerken:
HIJ wordt de 'apostel van
de liefde'.

@


Gestorven
aan zijn ANGST,
is hij herboren aan de hoogstpersoonlijke liefde
die hij totaal 'onverdiend'
en zonder ook maar de minste prestatie zijnerzijds
~ integendeel zelfs ~
heeft mogen en kunnen
ondervinden.

@


WEL
heeft hij die liefde toegelaten,
meer nog:
hij werd er als het ware
door ingehaald en kan voortaan
blijkbaar niets
anders dan in dit "Ingewand van 'Christos'"
{zie de brief aan Filemon}:
iedere mens, Jood of niet~jood, Griek of 'barbaar',
slaaf of vrije,
met dezelfde liefde bejegenen
en in DIE liefde tot nieuw leven bevrijden,
'bevrijen', 'verlossen'
en helen ...

@


Sja'uls/Paul's bestaan
is voortaan
'naar zijn eigen woorden':
'in Christos',
in wie hij de Heling van elke vorm van wroeging, verdriet of schuld
mocht ontvangen
'als bij blikseminslag
in vuur en
vlam gezet'
en door wie hij zich nu ook
gezonden weet
tot iedere mens onder
de zon.

@


DE KERN
van zijn 'christosontmoeting' berust in dit
zich mateloos bemind weten:
ELKE myDibrief die ons van zijn hand
bewaard is gebleven
{sinds zo'n 1950 jaar ofsow?},
valt terug op DIE
'oerervaring':
de gekruisigde Christos
{'gezalfde'/'masjiach'/
'voorbeeld}
is
de persoonlijke gestalte
van de 'reddende liefde' van G*D,
g*d gratuit,
al onze eigen
zelf~rechtvaardigende,
zelf~bevredigende
inspanningen
ten spijt .....

@


Sjaul/Paul's
verdere leven
bestaat er dan ook in,
naar zijn zeggen,
iedere 'bekoring'/verzoeking
om door EIGEN inspanning of edelmoedigheid G*D
of g*d {wat dan ook}
te willen bereiken.
AF te slaan en AF te
zweren ...

@


Het 'enige'
dat van een mens
'in christos' gevraagd wordt, is die krachtige passiviteit
voor g*ds handelen
die onvoorwaardelijke ontvankelijkheid
voor 'de Geest' ...

@


Vanaf de 'oertijd'
zegt die 'stem' in ons:
geef je gewonnen aan de liefde
en handel dan vrij
in de vrijheid die de Geest van de Gekruisigde,
van de zichzelf
ontledigde/ontledigende Christos,
in jou bewerkt.

@


In zijn eigen woorden
heet dat:

"Zelf ben ik voortaan aan mijzelf gestorven,"
{blijft hij herhalen}.
"Niet IK leef, maar Christos is het
die leeft in mij!"

@


Ook ik leef
in dit sterflijke bestaan
door vertrouwvolle 'overgave' aan die ENE
die mij heeft liefgehad en ook
voor mij zijn leven heeft
gegeven:
met andere
of dezelfde woorden
'g*d' sterft
voor de 'mens' als het ware
bij wijze van spreken ter navolging
en voorbeeld
om die eeuwige 'geest'
{yhwh: was/is/komende}
over te geven aan ieder ander mens
die daarvoor
openstaat van
wat voor 'leeftijd' of
achtergrond dan
ook.

@


"G*D"
heeft immers
in deze oude taal & rol
zijn overgrote liefde bewezen
toen Yeshua voor ons is gestorven,
terwijl we nog 'vijanden' waren.
Wellicht zou iemand
zo nu en dan zijn/haar/het leven willen geven voor
een vriend/geliefde/kind,
een rechtvaardige
'liefst'.

@


Maar 'G*D' is
volgens deze myDiverhalen
zover gegaan dat hij ons,
toen we nog 'zondaars'/'onwetenden' waren en
H*M 'vijandig gezind',
in liefde met zich
verzoend!

Wij zijn al tweeduizend jaar
{EN MEER}
in 'christos'/messias/profeet/heler e.d.
'gerechtvaardigd' en leven
als we dat op de een of andere manier ECHT beseffen
nog slechts in
de hoop op de 'heerlijkheid',
terwijl de Geest G*D's,
'uitgestort in onze harten'
{tussen genesis & apocalyps}
ons dag aan dag vernieuwd en omvormt
in alvast een 'voorproefje'
als het ware van
de heerlijkheid waarvan
de volle openbaring
ons nog
te wachten
staat

{I hope} ...


@



HOE DAN OOK:
ontelbare generaties lang, NOW {& forever}
niets kan ons nog scheiden ~ het leven niet en de dood evenmin ~
van die immense, onuitputtelijk en hoogst aangrijpende
'myDi'~werkelijkheid:
de z.g. 'liefde g*ds',
o.a. geopenbaard in Yeshua haMasjiach ...
{zie ook GAL 2:20 & ROM 5:1~10
& 8:31~39} ...

@


Welke
hartstochtelijke
en uiterst vrije accenten
slaat die liefde niet
los bij onze ouwe Sja'ul/Paul van 40 jaar na het jaar 0:
in hem leeft volgens zijn brieven en myDibeschrijvingen nog 'slechts
Christus' eigen zachtmoedige en
dienende
liefde ...


@




Zie ook o.m.:
de prachtige myDiaanhef in FIL 2:1~15 en in
de Brief aan Filemon als geheel, geschreven vanuit dit 'Ingewand' van
Christus waarin alle mensen elkaars dankbare zussen en broers kunnen worden, ongeacht sociale verschillen,
of je nu slaaf, vrij of meester
bent ...


liefdesverdrietverliefdliefdesverdrietgemeenverwardgaap!
nahnahverdrietigcool!erg vrolijk
knipoogvrolijk
engel
24 sep 2004 - bewerkt op 02 feb 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende