don't know why I didn't come [but I'm gone] ...



~*~



THE
dialectic
between PAUL
and the Rabbis
can be
recuperated
for cultural
critique.



~!@!~



WHEN
Christianity
is the hegemonic power
in Europe and the United States,
then the resistance of Jews
to being universalized
can be a critical force and model
for the resistance
of all peoples
to being Europeanized
out of particular
bodily
existence.



When,
however,
an ethnocentric Judaism
becomes a temporal,
hegemonic political force,
it becomes absolutely,
vitally necessary
to accept Paul's challenge
- although not his universalizing,
disembodying solution -
and develop
an equally passionate concern
for all human
beings.




WE,
including religious Jews
- perhaps especially religious Jews -
must take the theological dimension
of Paul's challenge
seriously.



How
could
the G D of all the world
have such a disproportionate care and concern
for only a small part of
His world?!



And
yet,
obviously,
I cannot even conceive
of accepting Paul's solution
of dissolving into a universalist human essence,
even one that would not be Christian
but truly humanist and universal,
even if such an entity
could really
exist.



If,
on the one hand,
rabbinic Judaism seems to imply
that Israel is the true humanity,
a potentially vicious doctrine of separation and hierarchy,
Paul argues that humanity is the true Israel,
an equally vicious doctrine of
coerced sameness and
exclusion.


~!@!~


Somewhere
in this dialectic
a synthesis must be found,
one that will allow for stubborn hanging on to ethnic,
cultural specificity but in a context of deeply felt
and enacted human
solidarity.



For
that synthesis,
Diaspora provides the model,
and only in conditions of Diaspora
can such a resolution even be
attempted.



Within
the conditions of Diaspora,
many Jews discovered that their well-being
was absolutely dependent on principles
of respect for difference,
indeed,
"that no one is free until
all are free."



Complete
devotion to the maintenance of Jewish culture
and the historical memory
were not onconsistent with devotion to radical causes
of human liberation;
there were Yiddish-speaking and Judeo-Arabic-speaking groups
of marxists and anarchists,
and a fait number of such Jews
even retained a commitment to historical
Jewish religious
practice.



The
"chosenness" of the Jews becomes,
when seen in this light,
not a warrant for racism
but precisely an antidote
to racism.



This
is a Judaism
which mobilizes the critical forces within the Bible
and the Jewish tradition
rather than mobilizing the repressive
and racist forces that also
subsist
there.



Op
dit moment
houden we ons in myDi ook bezig
met de veelheid van dingen
waarin we onafwendbaar vroeger of later
allemaal telkens weer
verstrikt
raken:
liefde
en liefdesverdriet,
eenzaamheid en verlangen,
ouders en geld,
geloof in allerlei vormen
en
ongeloof.



In
het
mydi-hier-en-nu
blijven we ook
ons zelf en
elk ander
confronteren
met eeuwenoude vragen
zoals:
'waarom leef ik eigenlijk'?;
waar gaat het allemaal over elke dag weer
jaar in en jaar uit;
hoe komt het dat ik zo geraakt wordt
door mijn chaotische gevoelens
en wat 'anderen' zeggen
& verzwijgen,
doen en
laten?



Onze
'geest' kan van alles en nog wat
inhouden:
van het laagste gevoelsniveau
tot en met de meest 'verheven' "Spelen";
hoe interpreteren WIJ
de woorden die we ongetwijfeld
gebruiken
voor 'voelen', 'denken', 'intuitie', 'geloof', wantrouwen,
'[on]zekerheid', 'individuatie' &
'het universeel scheppende'
principe?



Onze
scheppingskracht
is een dagelijkse ervaring:
maar zijn we ons er ook echt van bewust?
Je denkt na over je leven en hoe het allemaal
zo gekomen is:
EN over hoe het nu verder moet
met 'ons'?



Je
bent dag en nacht bezig
met jouw lichaam,
jouw omgeving en jouw reacties,
maar je moet dat ook zo nu en dan kunnen loslaten,
zonder denken,
om je te kunnen ontspannen:
wat doen wij met onze tijd en wat doet
'de tijd' met
ons?



Als
je kunt ontspannen:
in het hier en nu zijn,
zonder je in beslag te laten nemen
door het verleden of
de toekomst,
DAN kan er pas
een ruimte ontstaan
waarin 'van alles kan
ontstaan'!



Dan
kunnen we
scheppingskracht ervaren:
een zuiver gewaarworden
van ons zijn
zonder iets te veranderen
of toe te voegen
aan de werkelijkheid die
NU/HIER
IS.



Door
bijvoorbeeld
myditeksten telkens weer
opnieuw te lezen,
doorbreek je
de 'westerse manier van doen':
het jachtige lezen
op zoek naar
de 'clou' ...



Er
is geen clou
en tegelijkertijd staat 'de clou'
op elke pagina:
spirituele teksten kunnen je
inspireren tot het vinden
van de juiste houding:
hoe treed ik iets
tegemoet?



DAN
pas kan het
je duidelijk worden,
als je een ingang
wilt vinden tot
de 'tekst',
dat je jouw houding
moet veranderen
terwijl je
leest!



Het
verschil tussen
het willen snappen van de tekst
en het willen
ervaren:
het willen grijpen
naar de betekenis,
maar je ervoor
openstellen
waardoor
de tekst
naar je toe
kan
komen ...



We
stellen ons
in dienst van de myditekst:
zonder ons
in de eerste plaats
af te vragen wat mooi is
of lelijk,
DAT is ook weer
die tegelijkertijd individuele EN universele
scheppingskracht,
in ieder van ons aanwezig,
maar vaak nog niet
aangesproken
&
ontgonnen.



Met
myditaal
kun je alle kanten op
bij wijze van spreken en schrijven
als het ware:

maar
gaandeweg
kun je leren om jezelf verder
open te stellen,
zodat de tekst sterker kan worden in jou
dan je zelf bent,


wat er in een tekst staat
kan dan 'gebeuren'
aan ons als
'vertalers/vertellers/lezers'
&
'verwerkers' ...



Hardop
voorlezen,
spirituele taal
van proza & poezie
die onder
het lezen,
uitspreken en
schrijven
levendiger
aan het worden is
en voor een tijdje
een eigen bestaan
kan gaan leiden
binnenin en
rondom
ons.



De
relatie leraar-leerling
binnenin onszelf:
wanneer weten we iets
en wat kunnen we overdragen
en opnemen?

Achter elke vraag
duikt weer een nieuw antwoord op:
en omgekeerd ...


Menselijk
leven is eigenlijk
een doorgaand proces van leren
en dat lucht op!

Het is
niet minderwaardig
om leerling te zijn:
we kunnen nu eenmaal niet alles weten,
kennen en kunnen;
wel kunnen we illusies leren
onderscheiden ~
we leren al
vanaf
[en voor]
onze geboorte en dat alles is dan ook
met elkaar verbonden
in een doorlopende keten
van beweging
en verandering,
niets staat op zichzelf in het universum,
en wanneer we gevangen worden
in de waan dat we
het wel weten in een monotone sleur
van dagelijkse verveling en
teleurstellingen
dan hebben we ons zelf
en elk ander
afgesloten van de
werkelijkheid!


Je
kunt elkaar wederzijds
creatief inspireren
en
verrassen?


Ouder
& ook kind,
leraar & leerling,
verteller & luisteraar,
schrijver & lezer:
dat zijn wij
OOK:
tat
tvam
asi!


Toekomstplannen?
Laat dan
in ieder geval
je krampachtige houding
varen:
laat je ontroeren
door wat er echt gebeurt binnenin
en rondom!


Blijf niet constant
permanent bezig met de toekomst
of het verleden:
maar laat
de verwachtingen & verkrachtigen
voor wat ze zijn door ze
los te laten
en te genieten
van zoveel momenten van directe
vreugde
die we in het hier
en nu
kunnen
toelaten
in ons
en
elk
ander.

Elke
nieuwe situatie is
een uitdaging:
bij wijze van spreken
en schrijven een nieuwe
'genesis' & 'exodus' ~
je KUNT opnieuw
je tijd leren indelen
en daarin heel creatief worden door
te benoemen en los te laten,
te beseffen en erop
uit te gaan ~
en dat gaat dan weer
over diezelfde
scheppingskracht,
die je NU
kunt ervaren
en die je ook weer
op adem
laat komen:
leven is meer dan
gevangen zitten
binnen je
eigen
vel.



All
we are doing
is telling our own
alternative stories of
coming &
going.

~cool!~
~verliefd~
~blozen~
~engel~
~knipoog~
engel
15 sep 2005 - bewerkt op 25 mrt 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende