dol@13 vies@14 vuil@15 sweet@16 zot@17 aardig@18??

Zouden
die oversekste
pubermeisjes van zestien
eigenlijk ooit wel over iets anders denken
dan seks?

Het
lijkt mij
'n keihard soft
bestaan vol met haar-
& klederdrachten, make-up &
~down and shit!

Over
de meeste
puberjongetjes zullen we
't maar helemaal niet hebben
met hun muchomacho~
hormonen.

't
Leven van
'n ieder lijkt
dus wel iets op
die Italiaanse film uit '97
"La vita e bella"
waarin 'n vader met zijn kleine zoontje
terechtkomt in 'n concentratiekamp.

Om zijn zoontje te beschermen, doet hij alsof 't
kamp eigenlijk 'n decor is van 'n grote wedstrijd,
waarbij je uiteindelijk een echte tank kunt winnen.

Die
wereld om hen heen
wordt met de dag vreselijker,
maar de vader slaagt erin hun bestaan dragelijker te maken.
Niet alleen zijn zoontje weet hij zo op de been te houden, zijn moed en geestkracht worden een voorbeeld van moed: hij weet ondanks alle ellende, angst & pijn te volharden in het spel
dat hij met z'n zoon speelt, omdat hij dat belangrijk vindt.

Je kunt je goed voorstellen
dat deze vormen van moed als krijger en martelaar,
slachtoffer en dader elkaar vaak uitsluiten: de soldaten die zo moedig naar 'n front
vertrekken waar en wanneer dan ook, zijn niet per definitie zo moedig als zij,
eenmaal teruggekeerd als vader of moeder een gezin
door een ellendige situatie
heen moeten slepen.

Ons leven is
van voor onze conceptie af aan
tot ver na onze dood en overal daartussenin behept met hormonen, de eierstokken en
zaadstrengen van opgezwellende borsten & pijnlijke erecties, bloed, zweet en tranen & de bestaansstrijd.
Om een en ander wat te verzachten, af te zwakken, te overdrijven & iets duidelijker te maken,
maken we er verhaaltjes van & maken gebruik van allerhande mystificaties,
een min of meer rijke fantasie,
oeroude legende & grappige sprookjes,
mydibijbelverhalen & koranverhaaltjes met God,
Yehosjoea, Allah, koningen, keizers & admiralen, de hoge helden en vuige verraders,
goeden en slechten, bozen en kwaden vol etiketten, maskers,
rollenspelen en heel veel poppenkasterij
door de eeuwen heen met idols
& afgoden, toffe toppopsterren
& voetbalhooligans
...

De een heeft de moed
om naar buiten te treden, de ander de moed te volharden,
en als je je niet goed kunt herkennen in die overdreven of afgezwakte vormen van moed,
liefde & leed verkeer je in 'n chaos?

Alle 'gewone' andere planten en dieren
hebben hun eigen instinct, milieu & {r}evolutionaire aanpassingen.
Ook 'de mydimens' kan zich dus geen leven voorstellen zonder aangeboren genetische eigenschappen
en de daarbij behorende levensruimte vol met bladeren & vruchten, holen & huizen
met de verbindende tekst
van voorouders,
oerhelden & toekomstige messy
jassen, hoge hoeden, gouden kronen & platte petjes ...
We moeten het maar liever niet alleen maar altijd weer blijven hebben
over de allermoedigsten, die zich ook in de moeilijkste situaties wisten te handhaven:
zo fabriceerde men ook ooit vele duizenden jaren lang
goden aan de lopende band?

Ik vind ook zoiets als civiel courage uitermate belangrijk:
de doodgewone burger,
die de moed heeft om zich uit te spreken over de ene of ander misstand,
afgoderij, verslaving
& dwang
...

Een klokkenluider
of evangelieverspreider weet bijvoorbeeld al vantevoren dat zijn verklaringen hem zijn
baan en zijn leven kunnen kosten! Of de reiziger in 't openbaar vervoer
of normale toevallige passant op straat die een groepje jongeren aanspreekt op hun luidruchtige gedrag of een straat~ & struikrover tracht te hinderen in zijn nijvere hardwerkende wangedrag als enig rechthebbende aandeelhouder van 's werelds rijkdommen
& ongelijk verdeelde bezittingen?

Een tram,
bus of straathoek is geen slagveld
en hoeft dat ook niet te worden,
maar het vergt wel moed om over die aanvankelijke angst en twijfel heen te stappen
dat jouw opmerking of gedrag je duur kan komen te staan bij de minste geringste
'verkeerde blik' of een 'foute beweging'!

Is 't verstandig
om over al die angsten, twijfels, onzekerheden & modieuze gedragingen
heen te stappen en dus iets anders te doen dan van je kan worden verwacht of klakkeloos aangenomen?
In een maatschappij waarin risicomijdend gedrag wordt aangeprezen geldt dergelijk optreden
waarschijnlijk niet als verstandig!

Is het dan toch eigenlijk niet dom,
naief, onverstandig & riskant om hoe dan ook op te treden tegen groepen vandaliserende jongeren, misdadige elementen, of hoerige sloeries & hun maatjes, pronkende pooiers
& lullige loverboys?

Blijkbaar
kunnen moed & verstand
nogal eens met elkaar botsen & wrijven,
de zaak kalmeren of verergeren, 't vuur doven
of laten opvlammen!

Die hulpverlening aan de behoeftigen
klinkt wel heel erg mooi, maar als de collateral damages onder onschuldige burgers van alle leeftijden steeds groter worden naast de 'eigen' slachtoffers of de fronten van goede bedoelingen
& de noodleniging van het bestaan,
dan is er toch wel iets meer aan de hand
dan zwartwitredenaties
& shit?!

Kortom:
mydiverhaaltjes verzinnen & vertellen
betekent niet altijd automatisch dat de moed het onderspit
moet delven. Integendeel: ik kies meestal voor moed & 't riskante gedrag, progressieve revolutionairder
'ongehoorzaamheid' omdat ik het risicomijdende gedrag van de meeste samenlevingen slecht blijf vinden voor de maatschappij.

Staan we daar dan in die tram
[of waar dan ook] eindeloos af te wikken en te wegen of ons eventuele optreden nu wel of niet moedig
& al of niet gewenst is of onvermijdelijk
{or whatever?}
...

Ieder mens
van alle tijden en plaatsen,
priesters & paljassen, wetenschappers & gewone burgermannetjes
& huisvrouwtjes iedereen zoekt naar argumenten om maar vooral liever niet moedig te hoeven zijn
maar soms moeten we ons verstand even opzij zetten
om te kunnen optreden.

Tegelijk zou het mooi zijn
als de zo sterk hormonaal gedomineerde halbstarke nozem
& provocerende 'kutmarokkaan', illegale vluchteling of wat voor boerenlul & ~trien dan ook
wat meer consideratie zou hebben
voor 'normale' verhoudingen.

Niemand vindt het leuk
om in elkaar geslagen te worden
of te worden doodgestoken,
uitgescholden e.d.!

Maar te lang afwegen & delibereren
leidt tot verstarring, bendevormingen & gewelddadige demonstraties?
In de eeuwenoude mydiverhalen van altijd en overal kunnen we zelf die rollenspelen in~ & aanvullen ...
Je kunt eindeloos blijven herkauwen en bespiegelen op veilige afstand of beschermd door geld en goed!
Wat spreekt ergens voor of tegen, waarom zullen we nu eigenlijk wel og niet regels opstellen/handhaven?
Moeten we altijd bij gebrek aan bewijs tot vrijspraak komen?
Staat de strafmaat wel in verhouding
tot het begane misdrijf?

Wie kent geen
corrupte rechters & ambtenaren,
de onderlinge verwikkelingen van onderwerelden en witteboordencriminaliteit:
de alleroverheersende kommersjele wansmaak v/d markt van seks & geweld,
veel te grof taalmisbruik & slap gelul, gezwets in de ruimte
& flauwekul die nergens meer
op slaat
...?

Bij gebrek aan bewijs
eventuele moordenaars laten lopen?
Of bij schijnbaar bewijs onschuldig vastzetten?
Moed & uithoudingsvermogen vereisen een zekere driestheid:
hoe kunnen we ons keuzes blijven bepalen
zonder te verzanden in snelrecht
of besluiteloosheid?

Wie geeft 't goede voorbeeld?

Kunnen we de vrijheid wel of niet echt aan?
Het zijn sterke benen die de weelde [of het onrecht?] kunnen verdragen, iets dulden
of er juist iets aan gaan doen? Goede raad is duur?
Voor niets gaat de zon op?

Allahoeakbar & deovolente
of insjallah & de mens wikt & God beslist
of 'zo God wil'!?

Of juist het 'tegendeel':
mijn 'eigen wil' is wet en
'ick zal handhaven' ~ 'je maintiendrai' ~
'luctor et emergo':
je kunt niet eeuwig alle gevaren uit de weg gaan
of inzwachtelen?

Je kunt niet alles
en iedereen altijd overal behoeden voor alle gevaren
EN
je kunt niet alles maar op z'n beloop laten
zonder je ergens iets van
aan te trekken!

We beginnen dan ook stuk voor stuk
allemaal als klein grut & leren bewegen naar lichaam en geest:
naast lichamelijke oefening komt tegelijk geestelijke scholing & al die oefening baart kunst of kitsch! Ergens zitten we er altijd weer met z'n allen ook telkens helemaal midden tussenin:
en vandaar ook al die mydiverhalen tussen oeroude sprookjes
en onze ozo moderne wetenschappelijke verhandelingen,
mydibijbelverhaaltjes tussen paradijzen & apocalypso's,
hoven van Eden
& 't hellevuur
van Aden,
ommuurde
villawijken van
de zwitserlevenpensionados
& de bendeleden
der uitdijende
favelas
...

All
you need
is human love:
EN
een flinke doses
verhalen om dit alles te kunnen plaatsen
en verwerken!

Zonder
'mydiverhaaltjes' zijn
we nergens: dan heersen alleen
maar de hormonen met
alle ellende vandien
in onze
ogen
...
~~~