"Doe is normaal!"
Terwijl ik aan het denken ben hoe ik dit moet openen begint het nummer: ''The book of love'' te spelen. Dit doet me denken aan een goede vriend van me, J. Ik heb hem al een tijdje niet meer gesproken, maar dat is ook wel begrijpelijk.
Een tijdje terug, als ik er nu over na denk wel 4 maanden, ben ik geconstateerd met een burn-out. Mijn vader heeft ook een burn-out gehad en ik dacht altijd: ''Doe toch is normaal, ga is een keer fatsoenlijk slapen, stop met teveel drinken en krijg je leven is op orde!". Nu merk ik dat ik niet goed begreep wat een burn-out nou daadwerkelijk inhield.
Ik ben vaak moe, verdrietig, gefrustreerd, boos en gebroken. Natuurlijk heb ik ook wel mijn goede tijden en momenten, maar die lijken nooit lang te duren. Een tijd terug is mij aangeraden om een dagboek te gaan schrijven, maar als ik daar eenmaal aan begin weet ik nooit wat ik moet schrijven. De enige reden dat ik net begonnen ben is omdat ik nog iets voor school moet doen, en mijn kamer op moet ruimen.
Tja.. mijn kamer opruimen. Dat roep ik nu al weken en ik blijf het maar niet doen. Iedere ochtend dat ik opsta, als ik überhaupt de wekker al hoor en op sta (meestal 's middags), kijk ik naar mijn kamer en denk ik bij mezelf: "Gisteren heb je niks bereikt, je leven is net zo een chaos als je kamer wat ook geldt voor de stank.". Dus ik heb vandaag wat aan school gewerkt, en omdat ik zo laat op sta was ik pas om 20:45 thuis. Ik heb een vergadering gemist van mijn commissie en kan vanavond niet uit, want ik moet morgenochtend gewoon weer op school zijn. Zo niet dan gooit mijn groepje me eruit.
Waarom ik dit allemaal schrijf? Geen idee! Ik was een vrij open persoon en praatte veel met een aantal vrienden, maar die kunnen mij hierin niet helpen. Dankzij mij bloeden vriendschappen dood, omdat ik het niet voor elkaar meer krijg dat leuke vrolijke meisje te spelen. Dat heb ik te lang gedaan. En nu ben ik hier, op een plaats waar ik helemaal niet wil zijn. Tegen mijn vrienden speel ik mooi weer, daar ben ik dan wel weer goed in. Maar er zit geen diepgang meer in mijn vriendschappen. Ik wil ze zo graag vertellen hoe ik me voel, dat iedere keer dat ik wel een gezellig middag heb met ze ik 's avonds aan het huilen ben. Waarom? Tja, bang ze te verliezen? Ik voel me gewoon niet goed momenteel.
Ik hoorde van de huisarts dat een burn-out vaak 1,5 jaar duurt voordat het weer weg is. Wauw, 1,5 jaar. Ik zit in mijn studenten tijd en van die tijd voel ik me op zijn minst 1,5 jaar slecht. "Ja, maar zo moet je er niet tegen aankijken, je moet een meer positievere instelling hebben!" hoor ik mijn ouders en vrienden tegen me vertellen. Dat zeggen ze allemaal, van een wildvreemde tot mijn eigen ouders, beste vriend en vage kennissen. Ik heb wel één ding geleerd tot nu toe: als iemand een probleem heeft, ergens mee zit, en je denkt bij jezelf: "Zo erg is het niet, doe is normaal." denk even na. Voor de één is een bepaalde gebeurtenis schokkender dan de ander. Ook mentale problemen kunnen voor de reactie zorgen, mentale problemen zijn niet zichtbaar!
Deze gedachten ratelen al heel de dag door mijn hoofd heen. Want dat is wat een burn-out met je doet, je denkt over al over na de hele tijd.. het stop gewoon niet! Ik ben het zat! Daarom besluit ik nu om in ieder geval mijn kamer op te gaan ruimen, wie weet sta ik morgen met een positiever gevoel op.. op tijd hopelijk!
S.
Een tijdje terug, als ik er nu over na denk wel 4 maanden, ben ik geconstateerd met een burn-out. Mijn vader heeft ook een burn-out gehad en ik dacht altijd: ''Doe toch is normaal, ga is een keer fatsoenlijk slapen, stop met teveel drinken en krijg je leven is op orde!". Nu merk ik dat ik niet goed begreep wat een burn-out nou daadwerkelijk inhield.
Ik ben vaak moe, verdrietig, gefrustreerd, boos en gebroken. Natuurlijk heb ik ook wel mijn goede tijden en momenten, maar die lijken nooit lang te duren. Een tijd terug is mij aangeraden om een dagboek te gaan schrijven, maar als ik daar eenmaal aan begin weet ik nooit wat ik moet schrijven. De enige reden dat ik net begonnen ben is omdat ik nog iets voor school moet doen, en mijn kamer op moet ruimen.
Tja.. mijn kamer opruimen. Dat roep ik nu al weken en ik blijf het maar niet doen. Iedere ochtend dat ik opsta, als ik überhaupt de wekker al hoor en op sta (meestal 's middags), kijk ik naar mijn kamer en denk ik bij mezelf: "Gisteren heb je niks bereikt, je leven is net zo een chaos als je kamer wat ook geldt voor de stank.". Dus ik heb vandaag wat aan school gewerkt, en omdat ik zo laat op sta was ik pas om 20:45 thuis. Ik heb een vergadering gemist van mijn commissie en kan vanavond niet uit, want ik moet morgenochtend gewoon weer op school zijn. Zo niet dan gooit mijn groepje me eruit.
Waarom ik dit allemaal schrijf? Geen idee! Ik was een vrij open persoon en praatte veel met een aantal vrienden, maar die kunnen mij hierin niet helpen. Dankzij mij bloeden vriendschappen dood, omdat ik het niet voor elkaar meer krijg dat leuke vrolijke meisje te spelen. Dat heb ik te lang gedaan. En nu ben ik hier, op een plaats waar ik helemaal niet wil zijn. Tegen mijn vrienden speel ik mooi weer, daar ben ik dan wel weer goed in. Maar er zit geen diepgang meer in mijn vriendschappen. Ik wil ze zo graag vertellen hoe ik me voel, dat iedere keer dat ik wel een gezellig middag heb met ze ik 's avonds aan het huilen ben. Waarom? Tja, bang ze te verliezen? Ik voel me gewoon niet goed momenteel.
Ik hoorde van de huisarts dat een burn-out vaak 1,5 jaar duurt voordat het weer weg is. Wauw, 1,5 jaar. Ik zit in mijn studenten tijd en van die tijd voel ik me op zijn minst 1,5 jaar slecht. "Ja, maar zo moet je er niet tegen aankijken, je moet een meer positievere instelling hebben!" hoor ik mijn ouders en vrienden tegen me vertellen. Dat zeggen ze allemaal, van een wildvreemde tot mijn eigen ouders, beste vriend en vage kennissen. Ik heb wel één ding geleerd tot nu toe: als iemand een probleem heeft, ergens mee zit, en je denkt bij jezelf: "Zo erg is het niet, doe is normaal." denk even na. Voor de één is een bepaalde gebeurtenis schokkender dan de ander. Ook mentale problemen kunnen voor de reactie zorgen, mentale problemen zijn niet zichtbaar!
Deze gedachten ratelen al heel de dag door mijn hoofd heen. Want dat is wat een burn-out met je doet, je denkt over al over na de hele tijd.. het stop gewoon niet! Ik ben het zat! Daarom besluit ik nu om in ieder geval mijn kamer op te gaan ruimen, wie weet sta ik morgen met een positiever gevoel op.. op tijd hopelijk!
S.
15 okt 2015 - bewerkt op 15 okt 2015
- meld ongepast verhaal
-
blush
vrijdag 16 oktober 2015 08:18
Hoop dat het je gelukt is (:
-
inoue
vrijdag 16 oktober 2015 12:42
Ken meer mensen die klagen over mensen met een burn-out. Ik denk omdat het niet wordt begrepen. Het is niet zichtbaar, dus wat stelt diegene zich aan? Inderdaad zoals jij het beschrijft. Mijn schoonmoeder heeft het ook gehad en ik vroeg me eerlijk waar af waar zij dan een burn-out van kon krijgen...Het duurde inderdaad errug lang voordat ze weer aan het werk kon.
Zelf herken ik veel punten die je beschrijft. Zit ook aan de studie en ben direct bij het aangenomen worden op de studie, mijn opa en moeder kwijt geraakt door ziekte. Deze start was vernietigend voor mijn geest en lichaam. Needless to say dat ik het jaar ook niet gehaald heb.
Nu, 3 jaar later ben ik er nog! Het is enorm moeizaam gegaan en dat gaat het nog steeds. De hoop dat mijn opleiding easy peasy en leuk wordt zonder stress, zit er bij mij niet meer in. In de tussentijd ben ik geestelijk ingestort, werd naar de psychiater gestuurd en kreeg EMDR sessies. Was namelijk de burn-out voorbij en zat in een depressie omdat ik HOE DAN OOK door moest van mezelf. ZEKER na de dood van mijn moeder. Ik MOEST laten zien dat ik kon werken, dat ik kon vechten en dat ik sterk kon zijn. Zwakte kwam niet voor in mijn woordenboek. I had just totally lost it.
Kreeg op gegeven moment overal jeukbultjes op mijn benen van de stress en dat was het moment dat school me heeft doorverwezen naar de spych.
Dit alles heeft me 2 jaar gekost van de opleiding.
De leuke momenten zijn er wel hoor! Als ik weer iets nieuw geleerd heb waar ik veel aan heb, of als een docent PRECIES begreep hoe ik me voelde en daar op inspeelde (kunst academie = docenten zijn halve hulpverleners en krijgen er ook training in, serieus)
Thuis is het ALTIJD een bende. Het kan nooit netjes. En hoe slechter ik me voel, hoe minder ik doe. Als ik nu om me heen kijk, moet ik oppassen dat ik niet begin te janken van moedeloosheid!
en ook ík weet dat een opgeruimd huis voor een opgeruimd hoofd zorgt...maar begin er maar eens aan!
Zit nu vanaf woensdag thuis omdat ik gewoon té moe ben. Elk jaar neem ik me voor om volledig naar school te gaan. Elk jaar kan ik het verlengen met een paar weken. Maar feit blijft dat op gegeven moment ik af moet haken en moet bijtanken thuis.
Zéér frustrerend aangezien er groepjes afhankelijk zijn van teamwork en ik dan niet echt een teamplayer kan zijn. Ik doe het wel hoor! Thuis zit ik écht niet stil en werk ik gewoon door. Maar kan me voorstellen dat het voor het groepje niet zo leuk is als ik er niet ben in levende lijve en zij wel.
Dit jaar, voor het éérst in 3 jaar, denk ik dat ik de 80% aanwezigheid ga halen!
maar tering wat heb ik daar hard voor moeten lopen! Daarom sinds woensdag thuis. Voel me er héél slecht over en vanmiddag ga ik dan ook weer naar school.
School in mijn leven en heb er zoveel voor over! (het was mijn droom om de kunst academie te doen) maar als ik 1 ding geleerd heb van deze crisis, is het wel dat als je écht niet meer kan, je vooral niet stomweg door moet stomen. Als je geest zegt dat het even genoeg is geweest, dan is dat maar zo. Zolang je de draad maar weer oppakt en de mensen om je heen begrijpen wat er speelt (docenten in dit geval).
Wat ik als tip kreeg van de spych was het volgende:
Probeer elke dag 5 minuten per kamer op te ruimen en 1 kamer 15 minuten. Elke dag een andere kamer extra lang. Als je dit bijvoorbeeld een week kan volhouden, zal je zien dat het een STUK netter is, je structuur te pakken hebt en je iets beter zult gaan voelen. Ook al voelt het alsof je kilo's lood aan je benen hebt als je eraan begint.
Praat erover met je teamgenootjes, laat ze weten wat er speelt en bedenk een oplossing voor je afwezigheid zodat ze weten dat je wel gemotiveerd bent en ze wilt helpen. (bijvoorbeeld thuis aan de slag gaan)
Praat er ook over met alle docenten waar je les van hebt. Zij kunnen je mischien ook tips geven. Hoe dan ook kunnen docenten meer begrip opbrengen als ze weten wat er in je leven speelt en hoe je er op dit moment in staat. Wie weet kunnen ze wat coulanter omgaan met je aanwezigheidsplicht. En sowieso met je (huis)werk.
Heel veel sterkte toegewenst...En sorry voor het ERRUG lange verhaaltje
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 15 okt 2015 "Doe is normaal!" ( 2 )