~*~
EN
DE WARMTE
DAN ...
Brengt
het geloof geen
warmte?
Ik hoor dat
nogal eens: welnu,
wat werkt warmt,
maar wat warmt is daarom nog niet waar,
zeker niet als het om religie gaat
[of industrie, onderwijs, kunst en
cultuur]!
Ik ben er
'protestant' genoeg voor om dat
vol te houden ...
Mensen
kunnen warmte
en allerlei geborgenheidsgevoelens opdoen aan,
bijvoorbeeld, de gemeenschap,
maar over het waar/onwaar
van wat die gemeenschap als haar
grondslagen aangeeft,
zegt dat
niets!
Het zegt
veeleer iets
over onze behoefte ergens bij te horen,
het zegt wat over de prijs die mensen bereid zijn te betalen,
als ze er maar bij mogen horen:
inslikken wat ze eigenlijk zouden willen zeggen,
zichzelf geweld aandoen om maar
met alle geweld niet te worden
uitgesloten.
Zoals
die mevrouw die in een krant schreef:
"Ik voel
helemaal NIETS meer,
want ik heb mij mijn leven lang gevoegd
naar wat ik MOEST voelen,
en nu is alle gevoel
verdwenen!"
Arme
mevrouw ...
Geef de kerkmensen
[of wie van welke groep dan ook]
hun vrijheid
terug!
DAT is
wat ik voorsta
en op mijn manier probeer
te verwezenlijken.
Leer
de '[on]gelovige'
NIET af om ZELF te denken,
want DAN kan hij straks helemaal niet meer denken
of alleen maar denken wat hij van 'hogerhand' denken MOET -
en DAT is religieuze verlamming 'a la oorlogstijd',
'collaboratie met de bezetters', 'geen verzet, geen onderduik',
WEL 'deportatie &
dood'!
ALLES
gaat niet mis,
als de mensen niet meer denken wat de opzichters, bisschoppen,
kapo's, grote en kleine "Leiders" ze voorschrijven:
alles gaat mis als ze denken dat ze moeten denken
wat de 'fuehrer/grote roerganger'
denkt!
DUS:
de vrijheid
teruggegeven
aan alle [kerk]mensen -
DAT verbindt mij met de vrijzinnigheid
en de 'anarchisten'.
En het geeft tegelijk
de grenzen van mijn 'werk' aan:
naarmate MEER mensen die vrijheid al terugveroverd hebben,
binnen of buiten 'de kerken',
valt er minder vrijheid terug te geven en word ik
als 'dienstweigeraar' & 'flierefluiter'
overbodig?
Net als de
geinstitutionaliseerde 'vrijzinnigheid':
{V.P.R.O. werd vpro} die hoeft ook al niet zo nodig meer,
je vindt vrijzinnigheid al ruimschoots binnen de muren
van de gevestigde kerken &
organisaties ...
Niet zozeer
bij pastoors en predikanten,
leraren en bedrijfsleiders, maar juist bij wat ik maar bij gebrek aan een betere term
'gewone mensen' noem!
Zo goed als je
binnen de muren van de vrijzinnigheid
ook de verdedigers van de klassieke gereformeerde orthodoxie kunt aantreffen
zo kon [en kun] je natuurlijk ook in alle landen, legers, lopende banden en lijntrekkers, vrijdenkers
en scherpslijpers tegenkomen: 'the good, the bad and the ugly',
mensenredders, -vernietigers
en onverschilligen ...
Je ziet het
als je goed kijkt ook nu overal ook om je heen:
de hokjes hebben tegenwoordig wanden waar je zo doorheen loopt,
de mensen zitten er niet meer in, OF ze zitten niet meer maar in EEN hokje,
maar in verschillende
tegelijk?
Ik was jullie nog een
ten tweede schuldig: je moet niet alleen de geloofsvoorstellingen durven toetsen
aan levenservaring, je moet ook niet het aanhangen van geloofsvoorstellingen
verwisselen met het geloven zelf.
Wat is dat voor een geloof,
dat van christenen verlangt voor waar te houden
waar ze zelf niet bij zijn geweest, bijvoorbeeld dat lang geleden "G D" op aarde rondwandelde
in Palestina: zelfs de Gereformeerde Bond [SGP e.d.] noemt dat een historisch geloof
waar je niets voor koopt?
Het lokt alleen maar uit tot
eindeloos gesteggel en leerstellige blokvorming net als het veroordelen van onmondige kinderen,
zwakke vrouwen, misdadige of heilige vluchtelingen, goede of slechte Israeli's & Arabieren
of wat voor fanatiek zwartwit schema dan ook.
Goed,
ook DAT is
een vorm van participeren,
ik geef het toe, maar weinig vruchtbaar,
in elk geval NIET geloven, verbeelden en beschouwen
als het betonen van Geest
en kracht ...
Voor
dat laatste wil ik opteren,
en voel op DIT punt opnieuw een verwantschap
met wat de 'vrijzinnigheid' & het 'vrijdenken' voorstaat.
Vrijzinnigen en vrijdenkers durven het onderwerp
van de 'christelijke religie' en het 'politieke spectrum'
bij te stellen, ermee te experimenteren,
'de vrije baan ermee
opgaan'?
DAT komt
omdat ze niet de macht van een blok zoeken,
daar geloven ze NIET in,
ze geloven volgens mij meer in de macht van het Woord in de woorden:
geloof en levensbeschouwing als betoon van Geest en kracht krijgt DAARMEE zijn kans,
en DAT lijkt mij deelnemen aan de christelijke bevrijdingstraditie op de manier
waar het in religie en filosofie eigenlijk
om begonnen is.
Die
geloofstraditie
is van buiten naar binnen geslagen,
van kolossale pronkerige gebouwen en kostbare rituelen
NU een stuk geworden van onszelf:
Geest.
"G D" is het
die werkt het willen en het werken,
zegt Sjaul/Paul in FIL 2:13,
een woord waar zelfs bevindelijken van moesten smullen:
'want het is g d die zowel het willen als het handelen bij jullie teweegbrengt,
omdat het hem
behaagt'!
WAT wil DAT
anders zeggen dan dat je de kracht in 's mensen innerlijk
'g d' mag noemen ...
Ik
herinner me
een passage van Dorothee Soelle
[in mydi ook al eerder met of zonder naam en toenaam aangehaald],
waarin ze vertelt dat ze altijd maar weer hoort dat je je naaste om "Godswil" moet liefhebben:
DAT ergert haar, zegt ze. Betekent dat soms dat 'het niet zou hoeven
als G D het niet
gebood'?
Voor MIJ hoeft dat gebod niet,
zegt ze dan, ik doe het ook zonder.
Iemand liefhebben is iets van HAARZELF geworden, bedoelt ze.
DAT bedoel ik met: geloven als betoon van Geest
en kracht!
Geest en kracht
vind je OOK buiten de 'christelijke kerken',
je vindt het ook BUITEN de christelijke geloofstraditie(s).
ALWEER iets wat ik met de 'officiele vrijzinnigheid'
en alle andere vrijdenkers
DEEL!
Met het christendom
is NIET het laatste woord over g d
gesproken ...
Tot
besluit voor vandaag,
'dodenherdenkingsdag' EN 'bevrijdingsdag':
de klassieke protestantse [roomskatholieke/joodse/islam e.d.] 'orthodoxie'
mag diep dankbaar zijn dat haar stilstaand en niet zelden troebel water
af en toe in beroering wordt gebracht, niet door een 'engel',
maar door een 'vrij-
zinnige'?
Zoals
de 'vrije zinnigheid'
van 'vrijdenkers' met wat voor achtergrond dan ook
misschien wel van geluk mag spreken dat er een 'orthodoxie' bestaat,
waartegen ze moet
optornen.
Het
houdt haar
klein in aantal,
maar levend, bij de tijd, en creatief:
die 'doden' die we herdenken zijn 'niet voor niets' gestorven
en wij de 'levenden' komen ook via hen
bij de bron van ons
bestaan.
DAAR
kan geen enkele dictator tegenop:
ZO vinden WIJ OOK de zin
van ons eigen
leven.
~*~