do have a very nice mydidag: maak er maar wat van

Vreemd hoe mydi doorwerkt op het brein: bijna elke dag/nacht droom ik wel een entry of twee bij elkaar. Blijkbaar vormen teksten zich ook van-zelf in de hersencelletjes: maar ergens halverwege of aan het eind ontstaat er een vaag gevoel van onzekerheid hoe dat nu met het opslaan moet. Eenmaal echt wakker twijfel ik nog even na, maar dan dringt het volle besef door dat gedroomde teksten nu eenmaal niet in de droom kunnen worden opgeslagen. Dromen vervagen meestal veel te snel om er op tijd bij te zijn en ze alsnog vlak na het wakker worden in te gaan tikken en echt vast te leggen in de harde werkelijkheid. Anyway , een mooie dag vandaag richting dertig graden en geen regen hier in het midden des lands. Er rest mij niet zo bar veel anders dan door te gaan met trouwe verdiepende krantenkopjes, Yehosjoea, Sjapochapeau en al die vele andere belangstellende toehoorders, volgelingen, twijfelaars, goedgelovigen, mensen van alle huidskleuren, leeftijden, achtergronden en de onvermijdelijke voorportalen vol van gezondheid en ziekte, leven en dood, liefde en haat, vreugde en verdriet en wat nog verder al niet aan al die emoties, gedachten en daden. Nu schiet me de laatste droom van de vroege ochtend ook weer gedeeltelijk te binnen: het ging over mensen op stations & treinperrons die op elkaar reageerden in doen en laten, ik speelde er ook in mee terwijl de treinen af en aan reden met de daarbij behorende gevoelens & wisselwerkingen onderling. Alle tijden en leeftijden, plaatsen en gebeurtenissen liepen weer eens feilloos dwars door elk ander heen. Blijkbaar zijn onze hersenen dus dag en nacht onvermoeibare verhaaltjesmakers: zelfs als we niet volledig bij bewustzijn zijn, dan doet ons brein het helemaal vanzelf?! Met andere woorden bij wijze van spreken en zwijgen: onze taligheid helpt bij de constructie & herinnering van alles wat we gewaar worden, ontdekken, samenstellen en afbreken binnen onze grijze massa van amper twee vuisten groot, een kilo of een
liter of een, twee, drie: genetisch materiaal dat volop reageert op innerlijke en uiterlijke toestanden vol met herinneringen, zienswijzen, tedere & fanatieke gewaarwordingen die bijna alle terreinen des levens willen bestrijken. Schuilt hierin ook niet ons geweten, rechtvaardigheid, liefde en alles wat we als belangrijk ervaren? Alleen de tikfoutjes blijven me irriteren: correctie is net zo'n grote behoefte als fantasie, freewheelen, innig communiceren, uiting geven aan alles wat ik denk, voel, doe, laat en overweeg: een levendig geheel van g d, engelen, duiveltjes & het streven naar manieren en wijzen van perfectie, aandacht, aanhankelijkheid, tederheid en alles wat zich onvermijdelijk verder blijft ontwikkelen zolang we leven en ons richting sterven bewegen. Genoeg voor nu: eerst even de onvermijdelijke medicijnen bij eten en drinken, wassen en plassen ...