Dit ben ik

hii, ik ben dus Pauline. Ik ben 15 jaar oud en 18 februari wordt ik 16 ik zit nu in 4VWO.

Ik heb besloten een dagboek bij te gaan houden, omdat mijn thuissituatie niet zo fijn is.
Mijn ouders zijn toen ik naar de brugklas ging gescheiden. De scheiding is heel moeilijk gegaan. Het duurde een jaar voordat ze officieel uit elkaar waren.
Een van de redenen waarom het zo moeilijk ging is omdat mijn vader asperger heeft, een vorm van autisme.
Hij kan de gevoelens van andere mensen dus niet inschatten en ziet alles vanuit zijn perspectief.
In het begin ging alles best goed thuis. Met mijn moeder ging het steeds beter, omdat zij niet meer constant ruzie had met mijn vader en mijn vader begon te accepteren dat hij en mijn moeder nu officieel gescheiden waren.
Ik en mijn vader konden het goed met elkaar vinden en ik accepteerde de scheiding best goed. Ik had al lang door dat er iets niet goed was thuis dus ik denk dat het niet totaal onverwacht was. Met mijn zusje ging het minder goed (haar naam is Nathalie en ze is nu 14 jaar), ze was iets teruggetrokkener maar dat ging over.
Het viel me wel op dat zij en mijn vader vaak onenigheden hadden, waarna zij boos naar haar kamer ging. Ik heb vaak haar kant gekozen omdat zij gewoon gelijk had. Mijn vader heeft een beetje een bekrompen kijk op de wereld net zoals mij opa.
Na een tijdje ging hun onenigheden over en keerde de vrede terug in huis (haha). Na zo een tijdje rust te hebben gehad begonnen ik en mijn vader steeds vaker ruzie te krijgen. Alles ging over helemaal niets! Ik gaf bijvoorbeeld ergens mijn mening over, hij had een andere mening en hij wil dan perse gelijk hebben :s. Dit begon denk ik een jaar geleden. Alle kleine onenigheden werden niet opgelost. Maar omdat hij asperger heeft, waren ze voor hem wel opgelost. Bij mij stapelde alles zich alleen maar op elkaar. Mijn vader bied nooit zijn excuses aan gewoon omdat hij niet ziet dat iemand anders gelijk heeft. Afgelopen donderdag werd het zo erg dat ik mijn spullen heb gepakt en naar mijn moeder ben gegaan (mijn huis beschouw ik als bij haar. Als ik bij mijn vader ben dan is het ik ga naar mijn vader en als ik naar mijn moeder ga dan is het ik ga naar huis. Ik schrijf wel gewoon naar mijn moeder en naar mijn vader want dat is iets duidelijker.) Ik ben hier best verdrietig over. Mijn vader had toen ik op de fiets naar mijn moeder toe ging naar mijn moeder gebeld. Hij zij dat het deze week niet zo goed ging, het gaat al maanden niet goed, en dat het allemaal wel mee valt. Ik vind persoonlijk niet dat het allemaal wel mee valt als je kind bij je weg fietst.
Een van de andere dingen die mij best wel raakten is dat mijn opa en oma op dat moment bij ons op bezoek waren en niet eens hebben geprobeerde mij te laten blijven. Het erge is dat ik begrijp dat ze dat niet hebben gedaan. Mijn opa heeft waarschijnlijk ook een vorm van autisme en zal altijd mijn vaders kant kiezen en mijn oma durft er niet tegen in te gaan. Ik neem het ze niet kwalijk, maar het doet wel pijn...
Ik ben de dag daarna, afgelopen vrijdag dus, naar school gegaan. Ik voelde me heel down en moest de helft van de tijd mijn tranen terug houden. Mijn vriendinnen merkten het wel en probeerden me op te vrolijken. Het werkte wel een beetje, maar niet genoeg. ik ben na het 4e uur naar huis gegaan. één van mijn vriendinnen had op dat moment 2 tussenuren achter elkaar en omdat ik toch niet zo ver van school woon is ze mee gefietst. Toen we thuis waren is ze uiteindelijk bij me gebleven, ze heeft haar moeder school laten opbellen en is ook niet terug gegaan. Ik was daar heel blij mee. Ze was er toen ik haar nodig had.
Ik slaap nu heel slecht, ik voel me alleen en heb veel hoofdpijn. Maar het gaat al beter. Mijn moeder heeft school gebeld en nu moet ik naar een counselor om over mezelf te praten dus over hoe ik me voel enzo.
Ik denk dat het wel goed is. Ik kan niet meer alles alleen aan en heb iemand nodig die naar me luistert.
Ik ben normaal trouwens een heel vrolijk meisje haha ik zie overal het positieve in en daarom weet ik dat ik hier ook wel weer uit kom

dit was mijn eerste bericht en ik ben van plan om vaker te gaan schrijven. Ook als het goed gaat haha dan vertel ik alle leuke dingen die ik doe.

liefs, Pauline