dikke mydipret


Kom
bij MD
dus liever niet
te vaak met allerlei
mydifabels aanzetten,
die via de ~dieren over de ~mensen
zouden verhalen, want daarin schuilen slechts 'zouteloze grappen',
zo weet hij.
"Dan voert de my~diverteller
in een soort van stenografie zijn volgend personage op:
'n toch wel slimme, maar toch ook wel weer huichelachtig figuur, en dus trommelt hij 'de vos' op.
En dan weet iedereen meteen alweer hoe laat 't is met dat personage?
Bah, 't mydidier als metafoor op pootjes!"
 Het is ook [alweer] volslagen inwisselbaar.
Mensen zeggen onderling:
"DIE? Oh, dat is een echte jakhals!"
Terwijl je als bioloog
WEET
dat jakhalzen helemaal niet
ZO LAF
zijn als iedereen wel lijkt te denken, of dat 'dus' een
mens van een jakhals automatisch
meteen ook maar een
profiteur is? "

Fabels
staan vol
met tegengestelde betekenis:
je kunt slim EN dom zijn als je voor uil of uilskuiken wordt uitgescholden.
En de uil zelf weet ondertussen helemaal van niks.
Het doet er eigenlijk geen ene moer meer toe.
Als jij zegt:
"Die vrouw is een echte stoeipoes",
dan weet ik wat hij bedoelt.
Een soort van steno voor een complex
aan eigenschappen?!

En met die kabinet-op-het-bordesformatie
komen er ook altijd wel weer allerlei wedstrijden in de krant:
welke karaktereigenschappen van welk dier heeft welke bewindsfiguur [m/v]?
Of om het nog wat moeilijker te maken:
wel honderas?

Het sluit naadloos aan
bij de vooroordelen die wij over dieren hebben!
Het varken bijvoorbeeld is in het ene land een zeer vies uiterst verachtelijk
mormel en HET zinnebeeld van onreinheid, verwerpelijkheid, lafheid en smerigheid,
terwijl het in Duitsland
juist als 'everzwijn' in familiewapens op grote kracht,
veel moed en grote welvaart wijst.

Ze vernoemen elk
ander daar dan ook zelfs naar het zwijn: Evert!
Waar je meteen ook alweer twee kanten mee op kunt:
"DU, Evert, du bist ein Schwein, ja!"
HUMOR is nu eenmaal DE smeerolie van ons myDi-bestaan?
Vandaar ook dat mensen ZONDER humor zo vreselijk veel moeite met de wereld om zich heen
& binnenin zichzelf hebben.
Als je geen benen hebt, dan kun je altijd nog wel een karretje kopen of in 't
geval van de EEN of Andere [andere] handicap of eventuele invaliditeit je voorzien van hulpstukken
van mechanische of menselijke aard?
Maar als je eenmaal geen gevoel voor humor hebt,
dan ben je pas echt
werkelijk te beklagen en bijna ongeneeslijk 'vreselijk' eraan toe!

Grappen zijn en blijven noodzakelijk: niet
voor niets gaan die vaak over oorlog, dood en geestelijke nood?
Ze dienen om je te wapenen, en paradoxaal genoeg ook om aan te geven dat het je serieus is ...
Want iemand die grappen maakt is serieus ...

In het Boekenweekessay "Op weg naar het schavot"
verhaalt Kees Fens van de titelfiguur, de bisschop van Rochester, die op 22 juni 1535
op last van Hendrik VIII wordt vermoord: vlak voor zijn dood vraagt de bisschop aan zijn bewakers
om een schoudermanteltje omdat hij bang is kou te vatten. Een letterlijk geval van galgehumor{t}?!
En onze MD grinnikt er aanvankelijk niet om, maar hoort een serieuze ondertoon:
"OOK die laatste twee minuten van zijn leven wilde hij kennelijk niet toch meer verkouden worden:
dat is heel logisch.
MD verheugt zich dan ook op de reeks mydilezingen
die hij tijdens de Boekenweek door het hele lage land gaat houden:
"Het allerliefst nog in een piepklein zaaltje
achter de dorpskerk op het platteland van de provincie.
DAAR komen dan mensen op zo'n honderd ouwe keukenstoelen zitten
om naar een wauwelend oud meneertje [met snor] te komen luisteren die nog niet eens
dia's bij zich heeft.
En die mensen GENIETEN,
en ze zijn zo blij dat ze eindelijke eens een keer niet meer hoeven zappen
[er zijn dan ook helemaal geen stoute kinderen bij?]!
En NA de pauze komen ze nog terug ook:
als er eenmaal een schaap over de dam is, dan ben je nog niet jarig
en die pruimen vallen dan ook meestal niet ver van de boom zolang je ze nog ziet hangen
en je door het bos de bomen weer ziet staan,
niet op een rijtje maar als jonge geitjes op een weitje in het voorjaar onder de lentezon met niets anders aan je hoofd dan 'n fris briesje onder een intens blauwe lucht met een wat schapewolkjes en 't zilt
van een altijd weer zuchtende en ruisende branding,
zwierende meeuwen & een paar rondzwalkende zwervers tussen 't
tijdelijke en het eeuwige als bij toeval verzeild met een glimlach om hun lippen
& klapperende oren ....

Het
is dan
ook werkelijk en
waarachtig 'n groot genot
om dat soort gemeenschapszin te zien
en zelf van dichtbij weer te kunnen ervaren:
het is als een uebervet menselijk complot,
een kinderlijke oersamenzwering tegen het lot
dat een ieder blindelings kan treffen
op allerlei onverwachte en onverhoede momenten,
waar toneelspelers ook van kunnen vertellen
tot op vergevorderde leeftijd:
ik in het licht, jullie in het donker,
en samen gaan we een hoogst aangename
en uiterst gezellige avond tegemoet
met elk ander en hebben allemaal dromende ver~weg ogen, rode oortjes
en zo nu en dan gaan we even verzitten ....
En als er dan misschien nog iemand is die niet helemaal weet
waarom die anderen nu weer lachen,
dan gaat die van ellende vanzelf wel meedoen
tot ook hij of zij aan het eind van de avond
uitgeput en hoogst tevreden naar huis terugkeert
en in een diepe droomloze slaap valt
waaruit je misschien wel nooit meer wakker wordt
maar die in ieder geval volgt
op een paar momenten alles verlichtende humor
en onuitputtelijk dikke
pret.

~@~
21 mrt 2007 - bewerkt op 11 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende