dikke ...

NA
de bevruchting
is de nog ongeboren neonaat
het object van onderzoekingen
en dat gaat door tot en met de dood erop is gevolgd
vroeger of
later!

DAT
gooien
met steentjes
en steken met stokjes
heeft zich in de loop van een paar miljoen jaar
weten uit te breiden tot alles wat we onderweg
ook maar tegenkomen.

VAN
Babylonische babyluiers
tot en met de doodskleden
van Armageddon.

EN
alles daar
tussenin
...

EN
als het ons nu niet moeilijk valt
om voorbeelden van 'zinvol menselijk geweld' te noemen,
naast al dat 'zinloos geweld',
dan is het ook helemaal niet meer zo vreemd
dat ook de bijbel allerlei voorbeelden geeft van zogenaamd
'zinvol goddelijk geweld'.

IMMERS,
alles wat we in onze eigen leventjes kunnen tegenkomen
projecteren we ook vroeger of later op ons 'goddelijk projectiescherm van de film des levens'
als een spiegel van onze wederwaardigheden,
zingeving aan het zinloze en/of bespiegeling van datgene
'wat we nog niet helemaal snappen
of kunnen begrijpen'?

IN
het Oude Testament,
we hebben het er ongetwijfeld al eerder en vaker
over gehad, kun je alles tegenkomen wat toentertijd 'im Frage' was
en wat ongetwijfeld ook nu nog steeds
vraagtekens bij ons oproept
en waar we toch wat mee aanmoeten
om het te kunnen leren hanteren &
nader te bekijken en aan de schijnwerpers,
micro- & telescopen, vele vergrootglazen en verzinnebeeldingen van ons eigen brein
en dat van anderen bloot te stellen
om het nader te kunnen doorgronden en verder te herkauwen ter bewerking,
vertering & uitscheiding ter
bestemder plaatse?!

IN
dat Oudste Testament dus,
dat we hebben leren kennen via het "Nieuwe"
komen we bij de oude profeten van 2500 jaar geleden al de voorstelling tegen
van 'de dag des Heren"/'de dag
van de HEER
{"G D"}?

ZO'N
voorstelling is
geen min of meer
toevallig bedenksel van filosofisch aangelegde geesten
niet zomaar de een of andere tamelijk loze verbeeldende term,
maar is de verwoording van de ervaring
die Israel heeft opgedaan
met zijn G d.

EN
om een misverstand
alvast tevoren te voorkomen:
als ik zeg dat Israels profeten hun ervaring met hun g d verwoord hebben,
dan bedoel ik niet dat hun geloof zomaar een toevallige puur subjectieve aangelegenheid is:
het gaat bij hen om hun ervaring van 'de levende G d
die spreekt en handelt', althans
zo zagen zij dat!

EN
we kunnen nu eenmaal
nooit over G d [e.d.] spreken buiten onze eigen ervaring om.
Ook hedendaagse theologen [en alle andere -logen] kunnen dat niet:
we spreken en verbeelden meestal
in onze 'moers taal'
vanaf 'vaderlandse bodem'
[en omstreken]!

BIJ
de profeten
van Israel kunnen
we van een dubbele ervaring spreken.
Enerzijds heeft Israel G d ervaren als een G d die 'ingrijpt' in de stam
en haar verdere geschiedenis 'vanaf den beginne'
[tot het 'einde der dagen'], als een
bevrijdende
G d
...

DAARVAN
getuigen dan
ook al die diverse uiteenlopende
en samengebonden mydibijbelverhalen
over de uittocht uit het slavenhuis van Duisterland Egypte
en de intocht in het beloofde land na de 'veertigjarige zwerftocht door de wildernissen'
van de woestijn 'van het leven'
en het verkrijgen van
De Wet
en alle aanverwante wetten,
de daaropvolgende verhalen van de terrorist/vrijheidsstrijder Dawied
en zijn wijze zoon Sjlomo {via Batsjevah de vrouw van Uriah de Hittiet!}
en al die talloze andere verhalen, betekenissen en zingevingen,
definities en uiteenlopende interpretaties
in de loop van tijden en plaatsen
waar ook ter wereld!

DAARNAAST
en daar dwars tegenin
heeft Israel ook ervaren
hoe 'ver weg' G d
kan zijn?

DE
psalmen brengen
die dubbele ervaring, die we allemaal kennen in
de vorm van optimisme & depressie,
soms dan ook heel dramatisch en tragikomisch
onder mydiwoorden:

"HOE LANG NOG,
G d,
zal de tegenstander jou
honen en bespotten?
Zal de vijand voor altijd jouw naam
beschimpen en versmaden?
WAAROM
houdt jouw hand
zich nog in bedwang?
HEF
jouw machtige rechterhand
en sla toe!
TREK
ze uit jouw boezem
en verdelg!
G d,
mijn koning van oudsher,
die in het midden de aarde
verlossing brengt en bewerkt
in het hart van
het land:
JIJ
alleen hebt
door jouw kracht
de zee gekliefd en gespleten,
de koppen der draken en monsters
op het water verpletterd
en de schedels van Livjathan
verbrijzeld,
hem als voedsel gegeven
aan de dieren in de woestijn,
JIJ
hebt bronnen
en beken laten ontspringen,
altijd stromende rivieren
drooggelegd!

G ds
afwezigheid wordt ervaren:
G d houdt zijn hand terug?
HIJ
grijpt niet in!
En tegelijk weet die dichter
van deze G d die verlossing bewerkt,
die de zee {de Schelf~
of Rietzee rechtsboven in Egypte
waar de tsunami na de ontploffing van Thera
zich terugtrok en toen
met vernietigende kracht toesloeg
zo'n 3600 {?} jaar geleden?}
'gekliefd' heeft
en het volk Israel
daar doorheen tussendoor liet en
deed gaan en het achtervolgende leger
van de farao met man en paard
vernietigde?!

HET
betekent
dat de ervaring
{dat soort van ervaringen
als de "Zondvloed"
{de overstroming van de "Middellandse Zee"
in de nu "Zwarte Zee"
boven Ararat na de laatste IJstijd?}
en de Uittocht uit het Duisterlandige Slavenhuis van Egypte?}
van G ds aanwezigheid
in het Oude Testament vaak wordt
aangevochten!

IN
DIE TIJD
NA
terrorist/
vrijheidsstrijder
Dawied
& Sjlomo {'later on'},
toen Yehoedah & Israel weggezakt waren
tot het niveau van totaal onbetekende
ministaatjes,
komt de verwachting op
dat er in de wereld waarin men leeft
dan soms [meestal!?] wel heel weinig
'van G d' te merken is,
maar dat G d 'de dingen'
EENS
'zal rechtzetten'!

ER
MOET
[volgens hun ervaringswereld]
een moment komen dat
"HIJ"
[weer &
'definitief'!]
ingrijpt?

ANDERS
'zou G d niet G d zijn':
de profeten van toen spreken dan ook
over 'de dag
van de
HEER'
...

Maak
je borst
dus maar vast nat:
je {WIE?}
weet wat ons nog
te wachten staat
als
...

@