Depri!?

Maakt schrijven depressief? Of worden depressieve mensen beter schrijvers? Schrijvers zijn makkelijk vatbaar voor depressies, blijkt uit 'n nieuwe recente enquete gehouden door de grote Amerikaanse website Health.com. Dit beroep staat in de top-10 van meest depressiegevoelige banen!!!!! Het beeld van de neerslachtige auteur, klopt dat of is ook dat 'n fictie? JvV schrijft erover in de trouwe verdieping van cultuur & media vandaag:
'Write drunk, edit sober!' is 'n klassiek schrijfadvies van de Amerikaanse schrijver Ernest Hemingway (1899-1961). 't Verband tussen drinken (e.d.!) & schrijven is natuurlijk een zoveelste cliché van jewelste. Net als de aanname dat auteurs 'n geïsoleerd bestaan leiden, bij voorkeur op zielige zolderkamertjes (altijd maar weer die ijskoude eenzame zolderkamertjes bereikbaar met krakende trappen & wankele oeroude verveloze leuningen)! En depressief dat ze zijn! Te depri voor woorden ... Schrijver GB, auteur van romans als "Boven is het stil" & "De Omweg",
denkt dat de hele kwestie een verhaal is van de kip of het ei: "Je kunt zeggen: van schrijven word je depressief, maar ik denk dat 't juist andersom is: mensen met 'n depressieve aanleg worden nu eenmaal eerder schrijver. En dat doen ze, denk ik, mede om kaas te maken van hoe & waarom zij zich zo voelen." Bakker, zelf gevoelig voor stemmingswisselingen ~ 'Mijn moeder noemt mij zwaar op de hand" ~, denkt wel dat het schrijven die neerslachtige aanleg kan versterken: "Als ik schrijf dan zit ik maanden en maanden totaal 'in' dat boek, in dat verhaal!!!
Dan ben je erg op jezelf aangewezen?" Dat individualistische element zou volgens Gerbrand nog wel eens een voorname boosdoener kunnen zijn:
"In de meeste beroepen heb je collega's; je doet 't samen. Maar wie schrijft, maakt iets in z'n eentje. Je deelt geen verantwoordelijkheid."
Daar komt nog eens bij, stelt GB, dat 'n schrijver 'n publiek figuur is. 'n Vrijwillig publiek figuur, maar toch. "Dat maakt je kwetsbaar: en wat dacht je van 't competitie-element? Al die prijzen, al die recensies! Wat moet je ermee? Dat geeft veel (teveel) druk!" ...
Toch wordt OOK vaak van schrijven gezegd dat het toevertrouwen van gevoel aan het papier juist therapeutisch werkt: SCHRIJF HET MAAR VAN JE AF! Volgens HK, schrijver EN psychoanalyticus, klopt dat wel: "Schrijven kan heel therapeutisch werken, dat is beslist een feit!"
Maar Keilson wil vooral iets anders uit de wereld helpen: het oneigenlijke gebruik (misbruik) van 't woord depressie (& 't woordje depri): "Die term wordt voortdurend tendentieus gebruikt, ook nu in die enquete weer! Bij schrijvers is vaak geen sprake van depressies maar van (zeer sterke) stemmingswiselingen. Een depressie is echt KEIHARD, die moet daarom dan ook meestal deskundig worden behandeld. Schomme-lingen niet." Waarmee Hans het probleem niet wil bagatelliseren: "Wie schrijft verplaatst zich diepgaand in personen & situaties
hetgeen voor gevoelige mensen kan leiden tot allerlei onverwachte verrassende & begoochelende schommelingen." GB: Ik heb geloof ik wel eens in een interview gezegd: SCHRIJVEN IS EEN GROTE POT VERWERKEN! Maar ja, wat dus OOK zo is: JE DOET 'T JEZELF AAN!"
Met alle gevolgen vandien voor Velen: tal van schrijvers (e.d.!) bezweken vroeger of later onder hun gemoedstoestand[en]! Op 2 juli
1961 benam Ernest 'write drunk, edit sober' Hemingway zich van z'n leven met 'n schot uit z'n favoriete geweer. Oorzaak: 'n zware depressie ...