depressie

ik weet niet hoe ik me voel, het is lastig te omschrijven
alsof ik van binnen langzaam sterf
ik zie het niet meer zitten
ik haat mijn familie
niet zo zeer ieder familielid maar de meeste wel
vrienden jaaaa....
ik heb ze wel maar...
raak ze ook altijd weer kwijt
ik denk vaak aan de dood
dan ben ik vrij en is de wereld van mij verlost
ik voel mezelf alleen op mijn gemak op het veld
en luisterend naar de muziek van mijn lievelings band
maar daar heb ik niet altijd tijd voor voor muziek wel maar
voor basketbal niet
ik sport zo veel als ik kan want dat voelt goed
en ik luister elke dag wel miljoen keer de zelfde liedjes
van twenty-one pilots
zij geven me toch noch een beetje hoop
ik wou graag naar hun concert maar dat is al over 5 dagen
en natuurlijk heb ik geen kaartjes
maar ja
ik heb nooit echt geluk
en dan heb je ook nog trump die president is
weer een minpunt op het leven
maar de wereld om mij heen
het is slecht een grote vuilnisbelt
alleen maar rotzooi
met soms wat waardevols
maar dat is altijd wel beschadigd
uiteindelijk heb je ook daar niks meer aan