de schellen van de ogen

'wat niet is kan komen en wat niet komt kan zijn'

~@~

Het
egootje vraagt
zich voortdurend af:
"Wat nu ALS ...?"
"HET" houdt zijn oogje altijd gericht
op de mogelijkheid dat het elders toch iets beter is,
of dat er een beter scenario zou zijn dan de situatie
waar we in het hier en nu zijn verzeild geraakt
of mee geconfronteerd worden!
En dat alles wordt
ons door angst
ingegeven
...

BANG
voor wat
er is {of
lijkt te zijn!}, tracht
het egootje {"EGO" is sommige gevallen} dat te veranderen:
het probeert 'wat er is' te vervangen door 'wat er {nog} niet is'.
Daarin ligt DE kern
ons lijden.

De
ironie is
dat we weliswaar
denken te weten 'wat er is', maar dat niets is zoals wij denken dat het is.
Er komt iets op ons af en wij denken dat dat niet is wat wij willen ...
Later blijkt dan nogal eens dat het precies was wat we wilden,
we herkenden het alleen [nog] maar niet?
Er komt iets anders en we zijn er zeker van dat het precies is wat we eigenlijk wilden.
Maar later komen we erachter dat het was wat we juist NIET wilden,
in vermomming als het ware bij wijze van spreken,
vertellen, doorvertellen, herschrijven
en opnieuw
formuleren.

Ik
kan niets
ervaren zoals het
IS, omdat ik over
alles wat zich in mijn leven voordoet
een mening heb.

Het
komt hoogst
zelden voor dat
ik spontaan accepteer wat er in het hier en nu gebeurt.
Ik ben voortdurend wegen aan het zoeken
om mijn bestaan te verbeteren.
Ik zoek een betere baan, een liefdevoller partner,
een interessanter plek om te wonen of wat dan ook?
Ik probeer konstant om het hier en nu buiten me te verbeteren.
Of ik probeer het bijzonder te maken, belangrijker
dan andere momenten.

Dat is dan zo.
Als ik probeer om daarmee op te houden,
dan zie ik overal om me heen mijn ambivalente 'tweeslachtigheid'
ten opzichte van het leven weerspiegelt
en heb m'n ene hand op de deur naar de tuin en mijn andere
op de deur naar mijn kamer ...
Als ik eindelijk genoeg moed verzameld heb om de kamer binnen te gaan,
hoor ik de grasspoeier aangaan:
ben ik dat,
die daar wegvlucht,
of jij?
Wees eerlijk:
het moment ontvouwde zich en wij zeiden:
"NEE, bedankt, ik heb liever een ander moment!"

We
zouden kunnen
besluiten te blijven en wakker te worden,
maar de meesten onder ons doen dat niet!
"WAAROM NIET?"
vraag je dan ...

Omdat de meeste mensen
het soms doodeng vinden om volkomen aanwezig te zijn.
We zijn bang dat we ophouden te bestaan als we al onze weerstand
tegen het hier en nu laten vallen.
"Inhibition of conditioned reflex" ...

En in zekere zin hebben we daan gelijk in.
Jouw weerstand laten vallen betekent dat je al jouw vooroordelen laat vallen,
jouw verwachtingen, en,
sterker nog:
alle op angst gebaseerde eigenaardigheden
van jouw bestaan.

Alleen dan
[rak kach: tat tvam asi!]
kunnen we volledig openstaan voor het hier en nu!
En wie kan er volledig openstaan
voor het hier en nu?

Dat
is niet
de beperkte ik
die ik denk te zijn!
Hij/zij kan zich niet ZO diep en wijd openstellen ...
Degene die zich volkomen opent
is in feite niemand minder dan [de] Boeddha
of [de] Masjiach.
De verlichte:
iemand die aanwezig kan zijn zonder gedachten.
Iemand die zich vastklampt NOCH weerstand biedt.
Iemand die elk moment compleet aanwezig is,
en die weet dat elk moment acceptabel is
precies zoals het is, ook al is het
ons laatste moment!

DAT
is niet
de beperkte ik
die ik dacht/denk te zijn:
hij/zij kan zich
niet zo diep
en zo wijd
openstellen
...
~@~
Degene
die zich
volkomen opent
is niemand minder
dan [de] 'heilige'/helende
Geest.

Het
is niet
makkelijk voor me
om te denken dat ik ook zou kunnen wat Yehosjoea & Gautama deed:
maar als ik het niet zou kunnen, hoe konden zij het dan wel?
Als je denkt dat Yesjoe of Siddhartha bijzonder is, mis je precies DE kern van hun 'leer'!
Ze zeiden allebei:
"Je kunt een einde maken aan het lijden,
hier en nu!"

GEEN
complexe leer,
is het niet?
Gewoon:
"Accepteer dit moment zoals het zich ontrolt.
En als je merkt dat je weerstand hebt, word je dan van jouw weerstand bewust!"
Toch betekent het toepassen hiervan
dat je naar de kern van je wezen moet,
dat ik door al mijn angsten en twijfels heen moet:
als we vastberaden onze eigen weerstanden
onder ogen zien, lossen we
alles op wat ons
van dit moment
afhoudt
...

@