de schat in de hoofdakker {tussen bergen en dalen}

Harry Kuitert:
"DAT MOET IK VAN MIJ GELOOF.
Godsdienst als troublemaker in het publieke domein"

Wat nu,
als je juist wilt vasthouden aan de taal die is overgeleverd?

Dus aan jouw wereld?

Dat gebeurt in een situatie waarin je merkt dat je wereld gaat schuiven,
zoals de deklast van een schip dat kan doen, en je wilt niet dat het schip [lees: jouw wereld]
vergaat. Het brengt ons op het thema teksten ...

Taal gaat de tekst in, lees tekst eens als text
[met een X], en je ziet dat tekst een weefsel is, een weefsel van taal.

Waar is het goed voor om bestaande, gesproken taal in een weefsel onder te brengen?

Om haar te bewaren. En waar is bewaren voor nodig?

Omdat de taal die je bewaart een schat bewaart, een schat die bestaat in een wereldbeeld,
dat je tot aan vandaag nog een weg heeft laten vinden in het leven [of juist nog niet]!

Dat beeld, die 'kijk', die uitleg, moet bewaard blijven, om hem te kunnen overhevelen
van de ene naar de andere generatie.

Daarom tekst!

Het opslaan in teksten is niet nodig in het gewone menselijke verkeer, al doen we het daar ook.

Denk maar aan brieven, of om het modern te houden, aan e-mails, myDiary e.d. Maar dat is als 't ware
'n particulier initiatief, 't heeft niet de noodzaak in zich die mensen voelen als ze de sprake van gister willen bewaren voor morgen?

Dat laatste willen de reeel bestaande religies.

Neem als voorbeeld ervan - en voor 't gemak - de christelijke.

Zij leeft van teksten. Niet alleen van teksten, er zijn rituelen, oekazes en wat al niet, waarvan 'n religie
zich bedient om zich te prononceren.

Maar toch, alles wat we zojuist noemden heeft ten slotte zijn neerslag gevonden in teksten.

Tot op de mydidag van vandaag. 'n Mooi voorbeeld stond een paar jaar geleden nog in de krant:
een oecumenisch congres van gereformeerden en luthersen zou bijeenkomen ter bespreking
van de Lima-teksten [over de viering van avondmaal & eucharistie].

Oecumene in de vorm van praten over teksten.

Teksten dienen de continuiteit
van een gemeenschap die deze taal spreekt, de religieuze gemeenschap,
in casu de christelijke kerk. Zij kan niet zonder, wil ze voortbestaan, want in haar teksten levert zij haar in-terpretatie van de wereld. En die verandert niet, want die komt 'van g d' {ooit "GOD"}. In onze jeugd zongen we een ritmisch liedje, een zogenaamde spiritual[/i,
dat over the old time religion ging.

Ze was goed
voor m'n oude vader [die op z'n dertigste werd doodgeschoten], goed voor m'n oude moeder
[die haar leven lang veel te hard heeft moeten werken tot ze niet verder meer kon op haar 81ste] & 'dus'
ook good enough is for me? Waar mijn opa's wat aan hadden,
daar zal ik ook [wel] wat een hebben?

Eeuwen & eeuwen
is christelijke taal om deze reden
opgeslagen in teksten: belijdenissen, geloofs-
overtuigingen, officiele & officieuze, van een particulier of van het instituut der kerk afkomstig, maar
hoe dan ook: bewaard ter wille van de propagatio fidei, de verbreiding en handhaving van 't geloof,
waarbij je onder geloof dan moet verstaan:
de christelijke uitleg
van "de wereld".

Dat
zal menigeen
onderhand bekend
in de rode oortjes
klinken?

Daar
hebben we 't immers
hier al eerder en vaker
over gehad gedurende
de afgelopen
jaren!

Maar goed:
de tijd snelt voort &
voordat je 't weet ben je vermoord
door de ene of andere gek met 'n mes,
knuppel of schietgeweer, 'n raket die ietwat uit
de juiste NAVO~richting is geraakt, of gewoon 'n "doodgewoon"
verkeersongelukje, verkeerde val van 't
keukentrapje, virale infectie
of 'iets anders'?

Ik
ga nu
maar naar bed:
je moet ook rekening
houden met
anderen!

Soms
denk ik wel eens
dat ik alles al gezegd heb wat ik te zeggen had, maar
dat blijkt dan binnen de kortste tijd helemaal niet zo te zijn omdat je toch
nog iets nieuws, iets anders ontdekt ['n landmijntje vielleicht?]
dat in die beroemde [beruchte?]
akker verborgen
lag?

Anyway,
slaap zacht,
droom zoet &
tell us all about it
if you really
want to
do so
...

Ik
luister [of
lees] 't vast
wel als ik
er nog
ben
...