de pot op? {ja gezellig!}

Papier
hier! Dankuwel!
En wat zegt
't kindje dan? Rot
op! Ik wil Bolletje in
m'n holletje
...

De
mydimens
is eigenlijk ook
een soort van gewoontedier
dat gek is op afwisseling, sleur & 't doorbreken ervan.
Moderne technieken hebben onderhand
bijna alle landen omgetoverd in grote uebergeile supermarkten?
Op den duur zien mensen dat niet eens meer
omdat we er zo gewend aan zijn geraakt dat alles er altijd is!
We hebben als vanzelfsprekend oog~ & oorkleppen ontwikkeld
als soort van overlevingsstrategie en volautomatisch stevenen we af
op altijd dezelfde pot omdat we gewend zijn
aan dezelfde dekselse doos!

En we kunnen zelfs woedend worden
wanneer de supermarktwinkelinrichting weer eens veranderd is en we
weer opnieuw op zoek moeten gaan naar die oude vertrouwde dekselse potjes,
doosjes, blikjes en zakjes.

Kiezen doen we 't liefst
zo weinig mogelijk, want dat is altijd 'n moment
van onzekerheid en twijfel!

Dramatisch worden de oude tragedies
daarom dan ook vooral wanneer de held een beslissing moet nemen ~
want daarna zit hij vast aan de gevolgen.

Zo'n beklemming
wens je een mens niet al te vaak
in zijn leven toe.

Maar de 'nieuwe'
roomsroodliberale superconsumptiesamenleving
heeft dat moment gebanaliseerd en 't moderne 'leven in vrijheid'
gemaakt tot een aaneenschakeling van nerveus makende beslissingsmomenten,
elk met z'n eigen be~ & ontgoocheling?

Want nooit
zullen we helemaal zeker weten of we uiteindelijk toch niet
het verkeerde potje of dekseltje
hebben uitverkoren!

Vroeger
waren de dingen gewoon wat ze waren
en iedereen nam ze voor lief aan
omdat je geen keus had.

Daarom dragen keuzes
bij voorbaat al hun eigen ontervredenheid met zich mee:
ze beloven een kort moment van vrijheid, tegen de stilzwijgende prijs
van een levenslange megafrustratie.

Ooit
at je een boterham met tevredenheid.
's Zomers wat 't warm. 's Winters koud.
En in de lente & de herfst nam je de wisselvalligheid voor lief.
Brood, melk, boter, eieren, groenten & vlees had je voor tamelijk lage vaste prijzen,
de meeste mensen waren nog arm
& hadden weinig keus.

In 't koude seizoen
was er regen, wind, ijs & sneeuw & op hete dagen middenin de zomer was 't 30 graden:
je wist niet beter dan dat 't altijd wel zo zou blijven min of meer
& iedereen hoorde ergens bij?

Maar nu elke 'wereldsamenleving'
zich opvat als een collectieve supermarkt
wordt iedereen die daar deel vanuit maakt even vanzelfsprekend collectief neurotisch
& vaak diep ongelukkig wat dan weer blijkt te ontaarden
in 't massaal slikken van handenvol pillen voor en
tegen val alles en nog wat, alcoholisme,
verslavingen en zelfmoorden, massa~
moorden, terrorisme en de bestrijding
van een en ander totdat er weer
een menselijke tragische
epidemie is uitgeroeid,
uitgebroeid, uitgeloeid
& uitgesproeid en er
iets anders volgt ~
omdat we ons nog meer
de dupe voelen dan toen er nog niets te kiezen viel
& aanvaarding hoogtij
vierde?

En dan
worden de trommelende
trotteldrommels voor de zoveelste keer stampvoeterig en gaan dreigen,
zoals de politiek ook na de jaren negentig heeft ondervonden.
Toen de mucho macho bonobonale
vox populi
nog enig verstand had,
bracht ze dat ooit op haar eigen wijze onder woorden.
Op de overdadig liberaal~konsumptieve reklameslogan
"Ik wil Bolletje!"
verzon ze de ontnuchterende terechtwijzing:
"Je hebt niks te willen:
je neemt maar
van Hille!"

09 nov 2007 - bewerkt op 22 sep 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende