De mythe was met zichzelf in tegenspraak (ka41}~~~


Hóe
kon één
wezen - hoe hoogstaand
ook - nog/al verantwoordelijk zijn
voor het "ZÍJN" zèlf?

Alsof men dit bezwaar wilde opheffen,
verhief men de Hoge God naar een (nog/veel) hoger niveau!

Hij was óók té verhéven voor een gewone cultus: ter ere van hèm werden géén offers gebracht, hij HÀD géén priesters, tempels of een eigen mythologie. Mensen riepen hem aan in nóódgevallen, maar verder bemoeide hij zich nog maar heel weinig met hun dagelijkse o zo wisselvallige myDileven?!

Zó teruggebracht tot niet meer dan een uitleg - van wat later de Eerste Oorzaak of de Eerste Beweger zou worden genoemd - werd hij 'n DEUS OTIOSUS, 'n 'nutteloze' of 'overbodige' God èn verdween hij langzamerhand uit het bewustzijn van zijn volk. In de meeste mythologieën wordt de Hoge God afgeschilderd als een passieve, ietwat hulpeloze figuur.

Niet (meer of nog niet) in staat om de stroom der gebeurtenissen te beïnvloeden, trekt hij zich terug naar de periferie van het gansche pantheon en ver-dwijnt dan tenslotte helemaal totaal!?

Ook vandaag de myDidag nog spreken sommige inheemse volkeren ~ Pygmeeën, Aborigines, de Papoea's & Indianen op Vuurland ~ van een Hoge god die de hemel en de aarde schiep, maar, zo vertellen ze aan antropologen, dat die is gestorven & verdwenen:
't 'kan 'm niet meer schelen' & 'hij is ver weg van ons gegaan':
op de duur kan geen god meer overleven
als zij of hij ('t) niet geactualiseerd wordt
door de praktijk v/h ritueel, &
mensen stellen zich teweer
tegen goden die niets
te bieden hebben
...
22 jul 2013 - bewerkt op 26 jul 2013 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende