Zonder hartgrondig besef van schuld, is 'er geen opregt berouw:
en zonder opregt berouw, is 'er geen genade.
Maar leer ook d' aangebodene genade niet verwaarlozen pf de bekeering uitstellen.
De Moordenaar vind barmhertigheid in 't einde van zijn leven, 't is waar, doch iets zonderlings:
want hy noit te vooren JC gekent had: en zo haast kent hy Yesjoe niet, of hy gelooft in hem,
en bekeert zich.
Ziet gy niet, dat het voorbeeld, waar mede gy uw onbekeerlijkheid zoekt te verschonen, u beschuldigen,
en overtuigen moet?
Hoe dikwijls hebt gy de middelen der genade verzuimt, en misbruikt?
Hoe dikwijls de byeenkomsten verlaten?
Hoe dikwijls daar alleen met uw licchaam, niet met uwe hart geweest?
Zoud gy dus handelen, en u bekeeren konnen?
Of hebt gy tijds genoeg, en is nog het einde van uw leven niet, gelijk de Moordenaar?
Wat verzekering hebt gy daarvan?
De Moordenaar zoekt geen uitstel, doet het ook niet.
Maar heden zo gy de stemme G ds hoort, verhard uwe harten niet.
Wel ligt zal 't morgen te laat zijn, en u de gelegendheid ontnomen, die gy nu verzuimt.
G d doet altijd geen wonderen,
Waarom uitgestelt, het geen noit vroeg genoeg geschieden kan?
OP
ZICH IS
ER EIGENLIJK NIKS
MIS MET ZO'N REDENATIE:
het is maar net hoe je het invult,
definieert, interpreteert & onderbouwt met redenen & argumenten?
Daar komen de eindeloze tussenmenselijke verschillen weer om de hoek kijken!
Maar 't principe blijft ondertussen wel overal en altijd herkenbaar:
wie voelt zich nooit schuldig of heeft geen berouw?
Alleen zwaargestoorde psychopaten!De vraag blijft dus wel wat wij
met ons schuldgevoel en
berouw aankunnen, zo-
lang we
leven
