De herder als richting gevende herinnering

Henri Nouwen: In leiding

't Eerste woord komt weer toe aan de grote man v/d herinnering, Elie Wiesel. In z'n roman De poorten v/h woud vertelt hij 't verhaal van Gregor. Als overlevende v/d holocaust komt hij in Parijs terecht, waar hij 'n nieuwe toekomst zoekt na de vreselijke beproe-vingen v/h verleden. Op aanraden van 'n vriend & niet zonder aarzeling bezoekt hij daar 'n rabbijn. Als deze hem vraagt wat hij van hem verwacht, antwoordt hij: 'Maak dat ik kan huilen.'

De rebbe schudde z'n hoofd. 'Dat is niet genoeg. Ik zal je leren zingen. Volwassen mensen huilen niet, bedelaars huilen niet ... Huilen is iets voor kinderen. Ben je nog 'n kind, & is je leven 'n kinderdroom? Nee, huilen heeft geen zin. Je moet zingen!'

'En u, rebbe? Wat verwacht u van me?'

'Alles!'

En toen Gregor begon te protesteren, voegde de rebbe eraan toe: 'Ya'akov worstelde de hele nacht met de engel & overwon hem. Maar de engel smeekte: Laat me gaan, de dag is nabij! Ya'akov liet hem gaan; om zijn dankbaarheid te tonen bracht de engel hem 'n ladder.
Breng mij deze ladder!'

'Wie van ons is Ya'akov?' vroeg Gregor. 'En wie de engel?'

'Ik weet 't niet,' zei de rebbe met 'n vriendelijk knipoogje. 'Weet jij 't?'

Gregor stond op & de rebbe ging met hem naar de deur. 'Beloof me terug te komen,' zei hij terwijl hij z'n hand uitstak.

'Ik kom terug.'

'Kom je naar onze diensten?'

'Ja.'


Eerst nu even wat eten & drinken voordat ik verderga met HN! Alles op z'n tijd: & ik blijft 'n 'slome duikelaar'!


blozen
26 dec 2011 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende