de grote stompzinnige mydiheimwee~adolescentieshow

~@$@~


Ook
in de winter van 1793
brak er weer eens een heimwee-epidemie uit
in 't Grote Leger dat aan de Rijn lag.

Even later lag 'n derde van 't leger in het ziekenhuis,
met als symptomen irritatie en beschadiging van verschillende lichaamsweefsels.
Heimwee werd al snel beschouwd als een van de belangrijkste doodsoorzaken onder dienstplichtigen.
Ter bestrijding van de ziekte kregen de soldaten niet meer rust dan ze nodig hadden,
en zo nu en dan de nodige afleiding.

En in het muziekrepertoire werden de wat meer melancholieke chansons vervangen
door opgewekte marsen met vrolijk tromgeroffel, veel toeters & bellen. Maar dat wisten de Zwitserse artsen allang: hun landgenoten hoefden daar beneden maar 'n mal leuk koebelletje te horen rinkelen of 't was alweer mis! De verwarring over het begrip nostalgie, zeker als het 'n groep of natie betreft,
is mede het gevolg van misvattingen over de Verlichting?

In werkelijkheid is de Verlichting sinds 1789 diverse malen afgewisseld,
of onderbroken geweest door periodes van nostalgie, de Romantiek &
"Terug naar de Natuur"!
En het is nog ietwat ingewikkelder: de Verlichting bevat Romantische elementen,
en de Romantiek heeft een rationele basis, namelijk die van 't
Contrat Social
van Jean-Jacques Rousseau: een overeenkomst tussen 'de volkswil' en de staat
om iedereen gelukkig te maken, als tegenbeweging
tegen 't toen nog volop heersende absolutisme.

Waarom heeft die Verlichting, met al haar ijzer, stoommachines & natuurwetenschappen,
de nostalgie ook vergroot? Men poneerde de stelling: hoe succesvoller, 'objectiever' & wetenschappelijker de geschiedenis is, des te meer mythes we zullen hebben.

Hoewel men spreekt over 'mythes',
is het duidelijk dat nostalgie veel eigenschappen heeft die ook de mythologie kenmerken.
Naast de vraag waarom we in sociale & culturele zin achterover worden gedrukt worden naar 't verleden,
is in onze ogen de belangrijkste vraag welke politieke krachten 't sterkst zijn gebleken
van de afgelopen twee eeuwen.

Er werd altijd gezegd:
het op de ratio en de toekomst gerichte liberalisme & communisme,
en het op de emotie en het verleden gerichte fascisme
en nazisme ...

Voor het liberalisme en het communisme lijkt dat wel waar?
Het lineaire vooruitgangsgeloof van beide ideologieen is er sinds 1989 de oorzaak van
dat de communisten nagenoeg zijn verdwenen, de sociaal-democratie nogal zieltogend is,
en ook de liberalen in vertwijfeling & verwarring zijn geraakt!

Zij lijken nooit echt goed de tegenstrijdige krachten van de menselijke emoties
goed te hebben begrepen?! Elke lineaire idelogie is kortzichtig en tot falen gedoemd:
ook de conservatieven & christen-democraten, die de hele twintigste eeuw
aan de rem van 'de vooruitgang' hebben gehangen,
waren ~ buiten Nederland ~ niet 'de winnaars'.

De meeste helden & schurken uit de geschiedenis sinds 1789
brachten een combinatie van toekomstgerichtheid EN nostalgie in de praktijk.
De progressieve, zogenaamd rationele gedachte van de
natiestaat
met zijn hooggeroemde gelijkheid, vrijheid & broederschap,
waarmee de Verlichting politiek gezien begon, was natuurlijk in feite al
EEN
overtrokken revolutionaire uiting van nostalgie.
Maar het waren in de twintigste eeuw vooral de Duce van het Italiaanse Volk Benito Mussolini
en last but not least de Fuehrer van het Grote Duizendjarige Derde Rijk [ook alweer meer lijk dan rijk!]
de Oostenrijker Adolf Hitler die het o zo explosieve mengsel brouwden van 'vooruit
EN
terug': paradepas & plas bloed 'op de binnenplaats' met
Mussolini die begon als een fanatieke fan van 't vrolijke futurisme die daarna overging naar het extreem primitieve idee van het fascisme met wagonladingen misselijkmakende flauwekul
& de daaropvolgende demonstraties, deportaties & debilisaties.

Benito was evenwel een lallende lilliputter vergeleken bij de doldrieste krachten die Dolfje 't Weerwolfje wist los te maken met z'n 'reactionair modernisme' & utopisme! Dit kwam simpel gezegd op 't volgende neer: met
Autobah{na}nen
en de nieuwe raketten vliegen we allemaal samen terug naar 't walhalla v/d Middeleeuwen: naar die mythische eenheid der Duitsers
...

Nukkige nostalgie ging dus op die manier hand in hand met een revolutionaire verandering
van de Duitse massamaatschappij, epibrerende economie en walgelijke wetenschappen. Jozef Goebbels sprak van
'ijzeren romantiek'.
Thomas Mann beschreef, in ballingschap in Amerika, die karakteristieke
en uebervet dreigende kern van het nazisme als mengsel van robuust modernisme, strijdlustiger vooruit-gang en de droom van een gehandicapt & invalide verleden. Latere studies bevestigden dat Duitsland on-der de nazi's
{"Nationaal~Socialisten"},
ondanks de reactionaire, premoderne & racistische waanzinsideologie, grondig werd gemoderniseerd & ge-egaliseerd. Na '45 leek er even een einde te
komen aan dit reactionaire modernisme, aan dit {j}anusgezicht: noeste wederopbouw, inventieve industri-alisatie, parmantige planning, woeste wetenschappen met 't Brussels Atomium, de A'damse Bijlmermeer &
voorthuppelende heipalen in opgespoten polders voor grijze kolossen, junkieparadijzen & burgerlijkheden.

De brave christelijk democratische liberale socialistische politici met hun politionele acties & atoombunkers
presenteerde wanstaltige maquettes bij de vleet:
"Zo wonen wij in 2000!",
alsof je die nabije toekomst al gewoon kon gaan bezoeken, zoals een vreemd land vol beloften, rijke romantiek & 't overvloedig helshemelse angelparadijs waar iedereen puur gelukkig was met eigen apartementjes & botsautootjes!?




~@~