de eerste doodsrituelen


Die opgravingen die vanaf 1930 in Qafzeh zijn begonnen door André Neuville, de Franse consul in Yeroesjalayiem, en tegelijkertijd door de Britse archeologe Dorothy Garrod op de naburige vindplaats SKHUL hebben een dertigtal graven uit hetzelfde tijdperk blootgelegd.

Deze graven bevatten lichamen die voor het merendeel met opgetrokken benen op hun zij lagunen bedekt waren met oker. In twee graven waren voorwerpen geplaatst: bij een volwassene een kaak van een wild zwijn en in de handen van een adolescent een gewei van een hertachtige. Deze rituele voorwerpen zijn onfeilbare bewijzen dat er vanaf dat tijdperk bij omze voorouders het symbolische denken bestond dat zo kenmerkend is voor de mens.

In deze 100.000 jaar oude graven zien we de eerste (?) religieuze momenten van de mens: 'n religiositeit die zich uit in betekenisvolle rituelen en die verder gaat dan de eenvoudige emotie waar dieren vermoedelijk toe in staat zijn bij het overlijden van een dierbare. Er zijn namelijk tekenen die doen vermoeden dat die enscenering van deze begrafenissen een uiting is van geloof in een leven na de dood, anders gezegd 'in een onzichtbare wereld waarin de doden voortbestaan'! De ineengedoken foetushouding waarin de lichamen zijn neergelegd en die we vervolgens ook in alle andere regio's ter wereld zullen waarnemen, betekent volgens de meest aannemelijke hypothese dat de dood wordt opgevat als een (soort van) nieuwe geboorte. Op dezelfde wijze is het hoofd in het algemeen naar het oosten gericht, de kant waar de zon opkomt. Het lichaam wordt niet langer meer aan zijn eenzaamheid overgelaten: in de loop van de evolutie van de mensheid worden er steeds meer verfijnder voorwerpen naast geplaatst. Bloemen, voedsel, gebruiksvoorwerpen e.d.

Is dat om jet lichaam bij te staan op de grote reis die het onderneemt of om het te vertroetelen, opdat het niet terugkeert om de nog levenden lastig te vallen? Deze twee hypothesen zijn niet onverenigbaar en getuigen allebei van een geloof in het overleven van de ziel.

Graven uit het middenpaleolithicum bevatten regelmatig, en die uit het laatpaleolithicum zelfs stelselmatig, als verdedigingswapens bewerkte vuurstenen & voedsel, zoals blijkt uit de bestudering van dierenbotten die in de buurt van de lichamen werden gevonden en van gebeeldhouwde stenen met inkepingen, die voor ons onverklaarbaar zijn, maar die hoogstwaarschijnlijk wel degelijk een min of meer precieze betekenis hadden voor de kunstenaar die ze maakten!

Mordechaï's leven begon ook met zo'n voorval: de data heb ik al eerder en vaker opgeschreven in myDi ~ de grootouders werden geboren rondom het laatste kwartaal van de 19de eeuw, mijn ouders werden geboren in het tweede decennium van de 20ste eeuw, & mijn moeders moeder overleed op nog jong leeftijd net als mijn vader, de overlevenden hielden het vol tot in hun 70ste of 80ste & ik sta er de laatste tientallen jaren steeds 'vaker' bij stil wat het lot is van alle menselijk, dierlijk & plantaardig leven op aarde ~ stof tot leven gekomen sterft vroeger of later ook weer af ~ alle bijbelverhaaltjes staan er ook vol mee ~ we ontstaan en vergaan terwijl we deel uitmaken van onze verste voorouders & onze laatste nakomelingen ~ vandaar de betekenis van namen als Adam & Eva, Kajien & Abel, Seth, Noach, Cham, Set & Yafeth, Avra(ha)m, Saraï, Hagar, Isjma'el, Yitschak, Ya'akov met hun vrouwen & kinderen, migraties & zondvloeden, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, vloedgolven, wereldwijde tsunami's, vuur, water, kometen, meteoren, meteorieten, botsingen in tijd en ruimte die volkomen verweven zijn geraakt met rots & steen, uitgestorven planten~, dieren~ & mensensoorten
...
verliefd
21 mrt 2013 - bewerkt op 23 mrt 2013 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende