de dagen der mydimensjes zijn als het grass ......

Mijn
mydibijbel
lees ik nu
dus dan ook weer
zoals hij is overgeleverd
als erfenis uit het verleden:
overal hebben mensen die behoefte
om elk ander te kunnen zien
als aanspreekpunt
op eigen wijze
net als in die religieuze mythe van Israel
aangevuld met 'mydiverhalen'
die het 'christendom' er
later
aan heeft
toegevoegd?

NIET
als boek
met geautoriseerde informatie
over g d, mens en wereld,
zoals vanaf de z.g. kerkvaders en sedertdien is vertoond.
En ook niet elk ander als tegenstanders,
vijanden & leugenaars ...

Van
verbeelding en
gevoelens moet je geen echte wezens maken,
standen van zaken en vastgespijkerde gebeurtenissen op afgodische plaatsen enzovoort.
Netzomin als we elkander moeten ver- &
bedu{i}velen!

Er
kan wel
van alles gebeurd
zijn tussen ons en de anderen toen en nu,
elders en hier, maar dat laat ik rustig aan
de onderzoekers en
andere wetenschappers
over.

En
aan een graf lees ik psalm 23:
als er iets is dat uit zichzelf geen zin meebrengt
dan is dat wel ons
doodgaan!

De
psalm verandert
daar niets aan,
maar MET die psalm
leg ik wel een pleister op de wonde
wat mij helpt om te dragen waar ik geen betekenis aan kan verlenen.
Hemelvoorstellingen kunnen ook helpen, de christelijke leer over het hiernamaals ook,
wij hebben helemaal geen moeite met deze vorm van religie, zolang we er VERBEELDING in mogen zien en ervaren waarmee we
ons lot kunnen
trachten te
bezweren:
dat
gaat
immers
op voor elke
vorm van
kunst!

HEEL
die religieuze
wereld is in feite
een soort van bezwering van het onkenbare, onbeheersbare lot?
ZO is religie begonnen en zo functioneert ze
vandaag de mydidag
NOG ...



WIE IS DIT?
WAAR GAAT HET OVER?
WAT HEB IK ERAAN?


Het is dus
pure bezweringstaal in levenswijsheid:
DE thematiek van de menselijke [aka 'muchomachobonobonale'] situatie ~
dat zijn dingen waar ik mijn mydibijbel
voor lees en [be-]
schrijf!
En
soms kan
ik er ook
echt wat mee, soms
krijg ik een eye-opener {"Waar is Abel jouw naaste?"
haal ik nergens anders vandaan dan uit die bijbel!},
soms ook blijft het
achterhaalde
kost.
Niets
aan te doen,
je kunt nu eenmaal niet [zoals de heidenen,
fanatiekelingen & extremisten willen]
altijd alles
hebben?
Bij
de presentaties
van 'voor een tijdje een plaats[je]
van g d'
zoals een ieder ook kan lezen in die 'afgelopen'
[DOORGAANDE] mydiverhaaltjes sinds januari 2004
komt soms [alweer & keer op keer]
de vraag opduiken
uit 'duizend zoete kelen'
en tedere omarmingen: 'geloof jij nog wel'?
Voorlopig antwoord,
tot slot voor nu,
is dan ook:
als
jij met
geloven het voor
waar houden van allerlei
mysterieuze overgeleverde voorstellingen bedoelt,
dan weinig of misschien wel
helemaal niets
[meer] ...
Maar
als je
ermee bedoelt of
ik een geloof heb
dat wat aan kan in dit leven,
dan is het antwoord: ja.
Ik voel mij drager van geest,
verantwoordelijk mens:
aangesproken,
aansprakelijk en aanspreekbaar
[hoop ik],
exemplaar van het enige soort dat betekenis kan verlenen
aan wat uit zichzelf geen betekenis
[meer] meebrengt.
Ik
ben er
niet [helemaal] voor niets.
Religie is dan ook voor mij niet iets
wat ik er ook nog op na houd,
een soort van geloofsleven
naast het gewone leven,
ze valt met mijn bestaan samen,
mijn praktijkvoering als mens,
als plaats waar transcendentie wordt ervaren.
"Christenzijn" is een wijze van zijn,
aldus een populaire omschrijving uit de tweede helft van de vorige eeuw,
en niet het hebben van allerlei al of niet zeer maffe
en mallotige leerstellige
overtuigingen.
Daar
kan ik mij in vinden.