de dagelijkse jury

Ja, ik weet het, de titel klinkt best wel raar, alsof ik een filosoof ben ofzo. Maar het is wel waar, iedere dag dat ik naar school ga trek ik iets aan waarvan ik denk dat de andere mensen op school het leuk zouden vinden. Iets wat de wereld leuk zou vinden, wat iedereen eigenlijk draagt. Niet dat ik zo'n meisje ben met 3 lagen foundation, wenkbrauwen waarvan je niet eens ziet/denkt dat er toch echt haartjes tussen zitten, en dan zoals iedereen en altijd adidas superstars of nike sneakers met een spijkerbroek en... ja je snapt wat ik bedoel. Zo'n meisje van wie haar instagram profiel bezaait is met selfies of tumblr-related foto's (waar ik dan stiekem wel jaloers op ben). Maar daar gaat het nu niet om. Ik merk aan alles en iedereen en nu ook aan mezelf. Als ik iets aantrek of doe, denk ik altijd: zouden de anderen dit leuk/grappig/interessant etc. vinden. Wat ik ervan vind wordt steeds minder belangrijk. Ja, ik weet dat ik mezelf moet blijven, maar dat wordt steeds moeilijker. Natuurlijk heb ik fantastische vriendinnen die allemaal ook hun eigen mening vormen, ik zit niet echt in het groepje dat met de jongens omgaat. Mijn klas is neit echt verdeeld in populair, gewoon, en 'losers'. Het zit meer van, niemand zou raar opkijken als ik met een jongen uit de klas zou gaan praten, als je begrijpt wat ik bedoel. Iedereen kan iets tegen elkaar zeggen. Het zeggen gedeelte is niet zo moeilijk nee, maar het antwoord dat je terug krijgt is niet altijd zo vriendelijk. Ze kappen het altijd af. Het is zo ingewikkeld, het ene moment zijn ze poeslief en het andere moment willen ze dat je (netjes gezegd) weg gaat en je je mond houd. Ik weet dat iedereen zijn onzekerheden heeft en dat ze daarom zo doen, maar, zij zijn nog niet zo ver dat ze begrijpen dat je de ander er mee kwetst. Een van die meisjes is vroeger gepest, nu zegt ze net zo hard tegen je dat je je bek dicht moet houden en je je niet moet bemoeien met het gesprek in de groepsapp. Ik word er zo moe van. Ik weet dat we nog kinderen zijn en dat je nu dingen leert. Alleen kunnen we niet gewoon sneller volwassen worden? Dat ik iets tegen een van hen zeg zonder dat ze me afkappen? Zou dat ooit kunnen?

Als je dit niet kan volgen, dat begrijp ik. Ik snap er nu (ik las het even na) eigenlijk ook weinig van, ik typ alles wat ik denk nu gewoon en denk, ja, die zin die klopt maar voor de rest kijk ik niet echt naar de context. Let daar maar niet op