Zo'n zeventig jaar geleden begon de ellende pas goed en we zitten nog steeds met de gebakken
peren van toen: toch zou ik het graag mee willen maken dat er een redelijke vrede tot stand komt tussen
Israeli's & Palestijnen omdat ik er nu eenmaal jarenlang heb rondgelopen sinds januari '67 en daarvoor al
zo'n twintig jaar ben ondergedompeld in bijbelverhaaltjes over die 3000 jaar met bijbelse geschiedenissen.
In '39 werd 't voorstel v/d Peelcommissie voorgoed verworpen & publiceert de Engelse regering 't Witboek,
waarin de joodse immigratie voor de volgende vijf jaar beperkt werd tot zo'n 75.000 & de verkoop van nog
meer grond maximaal beperkt zou worden. Na tien jaar, dus in '49, zou Palestina 'n onafhankelijke staat worden met 'n bevolkingsverhouding van 2 Palestijnen tegen 1 Jood, dus ongeveer de status-quo van '36.
Als je bedenkt dat 'de volgende vijf jaar' [1939-1945] samenvallen met de Tweede Wereldoorlog & de fa-brieksmatige uitmoording van tweederde v/d Europese joden, dan begrijp je de joodse reactie op de impli-caties van dit ambtelijke document. Net op 't moment dat de joden de meest tragische periode van hun o
zo bewogen geschiedenis ingaan en de economische crisis in bijna alle landen de immigratie stopzet, werd
ook Palestina voor joodse vluchtelingen afgesloten. Ondanks hun heftig verzet tegen het Witboek scharen
de Tsionisten zich bij 't uitbreken van de 2de WO resoluut achter Engeland & vervoegen zich 33.000 Pales-tijnse joden als vrijwilligers bij 't Britse leger in 't mandaatgebied. 't Feit dat hun locale aartsvijand, Groot-mufti Faisal Hoesseini {familie van Yasser Arafat?}, in die periode openlijk de zijde van Hitler koos zal na de oorlog 'n belangrijke factor worden i/d onderhandelingen die tot 't uitroepen v/d staat Israel leiden ...
Eerst dus maar even wat boodschappen doen met z'n tweeen nu 't nog kan. The brain boggles along ...
