Dankzij de functie v/d schenking, zoals Mauss deze
uiteengezet heeft, kan de overvloed aan offergaven worden verklaard die in de afgelopen drie decennia door archeologisch onderzoek aan het licht gebracht is, want in zijn verlangen om die goden telkens meer te schenken om er nog meer voor terug te kunnen krijgen, ging de mens al snel op zoek naar iets wat nog dierbaarder was dan zijn kudde!
En wat is een mens dierbaarder dan zijn broer, zijn gelijke? De oudste sporen van mensenoffers in het Midden-Oosten dateren van tussen de 9de & 7de eeuw voor onze jaartelling en zijn ontdekt in oostelijk Anatolië. In het dorp Çayönü draagt een plavuis waarin een menselijk hoofd is gegraveerd zulke overvloedige bloedsporen, dat we eruit kunnen afleiden dat deze het toneel was van bloedige rituele taferelen?
En niet ver van de plavuis zijn graven blootgelegd die uitsluitend menselijke schedels bevatten. Dergelijke aanwijzingen, die de veronderstelling sterken dat er rituele mensenoffers werden verricht, hoogstwaarschijnlijk tijdens collectieve ceremonies, zijn op meerdere locaties in Anatolië gevonden en zelfs in Europa, bij neolithische volksstammen die ongeveer dezelfde ontwikkelingsgraad hadden bereikt als de Anatoliërs tienduizend jaar geleden.
Hoewel we er geen overduidelijke bewijzen voor hebben, aangezien deze eredienstenzich buiten de tempels afspeelden, in direct contact met de natuur, vormden de aan de goden gerichte mensenoffers echter hoogstwaarschijnlijk een volwaardig onderdeel van bijzonder plechtige ceremonies, die zowel in Iran als in het stroomgebied v/d Indus & zelfs op Kreta werden verricht; we weten in elk geval dat de overdaad aan offers er halverwege het eerste millennium toe leidde dat wijzen uit verschillende contreien opriepen tot een hervorming van de eredienst & daarmee van hun theologie?!
Asih, man, 80 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende