dancing with tears in our eyes



HOE
ontspringt de gelovige
dan nog de dans,
of is dat helemaal
onmogelijk?

HOE
combineren wij
intellectuele eerlijkheid
met onze banden aan de religieuze tradities
waarin wij al of niet zijn
opgevoed?

Laten we
nog maar eens kijken
HOE die dans
eruitziet!



Ze
begint met
rustig te aanvaarden dat,
zoals we al eerder aangaven,
alles wat mensen over boven zeggen een ontwerp is,
iets van onze eigen cumulatieve verbeelding,
door de eeuwen heen als ervaring op ervaring,
en afbraak op afbraak [even nuttig!] gestapeld.
Ik heb al bij meer dan EEN gelegenheid voorgesteld om dat ontwerp 'zoekontwerp' te noemen.
Een gelovige gaat met het ontwerp op stap, betekent dat,
in het volle besef DAT 'het' om een ontwerp van beneden gaat,
maar desondanks zoekende OF we mochten/konden vinden
om WIE of WAT 'het' is
begonnen.



Een
agnost blijft thuis,
die zoekt niet verder:
DAAR heb je een verschil!
Het is ook de reden WAAROM je
geloven niet kunt definieren
als oprecht
veinzen.

Gelovigen
DOEN niet 'alsof',
maar leggen hun ziel en zaligheid in het ZOEKEN,
in de hoop dat ze tegenkomen wat ze van 'horen zeggen' hebben,
althans een glimp
daarvan?

Dat
'zoekontwerp'
dat je van jouw tempel
[synagoge, kerk, moskee] meekrijgt
is intussen geen LEEG gegeven,
het is gevuld [meestal tot de nok toe] met inhoud,
met 'een idee over g d': over wie wijzelf zijn,
over wat je 'van g d zou mogen verwachten en wat niet',
over wat 'moet en wat NIET moet'
enzovoort.



Een
grote groep gelovigen
[met of zonder een godsbeeld]
heeft aan MEER dan dit zoekontwerp blijkbaar/schijnbaar helemaal GEEN behoefte.
"HET" [whatever 'it' is] bevat, vanwege de autoriteit waarmee 'het' beladen is,
ogenschijnlijk alle gewenste zekerheid
[ook] voor
hen?

HUN leven
heeft er een richting aan ontleend,
hun kinderen hebben ze ermee grootgebracht,
hun beslissingen over het wel en wee van hun leven hebben zij met behulp DAARVAN [denken ze],
en 'in biddend opzien tot "G D"', genomen,
daar is niets op tegen, sterker nog,
je kunt daar alleen maar nog
diep respect voor
hebben!



ALLEEN:
voor mij en vele anderen is DAT te weinig.
Het zoekontwerp is NIET een bed om op uit te rusten,
OOK geen willekeurig bankje in het park of in jouw tuin waar je even op gaat zitten
als je moe bent
geworden.

Wie
eenmaal gaat zitten
blijft ook vaak zitten [of liggen], dat is het punt.
OP PAD GAAN is: alles wat we hebben meegekregen staat niet alleen maar bloot aan de dagelijkse mydi-ervaring, we moeten het daaraan ook
DURVEN blootstellen.

Want
alleen DAARIN
is nog bevestiging te vinden van wat we [al of niet] hebben meegekregen.
OF niet dus,
natuurlijk
...



Als
onze dagelijkse
mydiervaring GEEN inbreng wordt toegestaan,
dan is en blijft alles tot in der eeuwigheid hetzelfde homomuchomachobonobospel,
wat betekent dat een religieus ontwerp uiteindelijk in het komische cosmische museum belandt.
Mensen DOEN er dan eigenlijk niets meer meer, want het doet niets meer met mensen
behalve het achternalopen van eigen fopneus
[penis, vagina, borsten, billen
en buiken]?



DIE
bevestiging
in, door en voor onze dagelijkse ervaring[en] noem ik 'ontmoeting',
het 'vinden' van wie of wat je
was voorgespiegeld.

In
het vinden
ligt de enig mogelijke bevestiging:
anders blijft religie [levensovertuiging]
een zaak van papier [zak]
en as
...

En
als dat
niet lukt: als er GEEN
wie of wat te vinden is dat beantwoordt aan [al] onze ontwerpen?
Ik heb vroeger al eens geschreven dat zo'n zoektocht, als je haar ECHT onderneemt,
een uiterst riskant bedrijf is
en blijft
...

Wie
'vrede' wil
moet maar thuisblijven:
het oud vertrouwen blijven koesteren,
en zich verder niet laten opschrikken door zijn ouders,
broers of zusters, kinderen of
kleinkinderen
...



Wie
daarom ECHT
'op zoektocht' gaat,
heeft de trossen losgegooid en laat zich niet langer meer vertrossen
of op sleeptouw nemen, verendemollen, talpateren, sbs'en/vvd'eren/vervlaamsblokken, veramerikaniseren of anderszins volkomen en totaal buiten gevecht stellen, want DAN kom je ZEKER uit bij nul & van generlei waarde: een leven achter je latend
van verspilde
moeite?

Met
MINDER
kan 'het' NIET,
wil het allemaal oprecht toegaan
ONDERWEG!



DAARMEE
kom ik toe
aan wat in mijn ogen
de oplossing is van de spagaat.
Oprecht veinzen, dat gaat niet ...
Voor waar houden wat je 'voor waar MOET houden', 'geloof als verplichting', gaat OOK niet!
DUS blijft er voor ons niets anders over dan lijden aan een onvervuld en onvervulbaar verlangen.
Onze behoeften BLIJVEN bestaan, onze eeuwige honger en kommer en dorst naar 'gerechtigheid',
zoals een fraaie klassieke uitdrukking het
onder woorden
brengt.

En
DIE
eeuwige honger
en kommer en dorst naar vrede en liefde
ligt opgeslagen in de voorstellingen van
het overgeleverde
geloof.

Ze
zijn
geen waarheden
maar uitdrukkingen van wat mensen
als mensen [mydimensen] nooit meer loslaat:
ze zijn geen antwoorden, maar gestolde,
in voorstellingen gestolde uitingen
van onze behoeften
naar een antwoord
dat er
niet
is
...

DAAR
leven we mee,
met een onstilbaar en onstuitbaar
verlangen:
DAAR is 'religie' goed voor,
ze helpt ons ermee te
leven?


DAT
is wat ANDERS
dan ermee in het reine komen:
waar DAT gebeurt zijn we alweer terug bij af,
bij waarheden, en bij oprecht veinzen als enige mogelijkheid
om daarmee te leven!

Verlangen
blijft nu eenmaal
een vorm van
lijden
...

Niet
ELKE mydidag,
gelukkig maar;
en niet ALLEEN
maar.

Niettemin,
van onvervulde en onvervulbare behoeften leven
is wat ons overblijft, niets MEER
en niets MINDER.

07 jun 2006 - bewerkt op 23 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende