dagboek.

Lief dagboek,
Ik ben Arthur Knaap. Ik ben een Nederlandse soldaat die als vrijwilliger meevecht met het Vreemdelingenlegioen aan de Franse kant. Ik heb Mies, mijn ouders , broers en zussen al zo veel brieven geschreven maar de helft raakt de post kwijt. Maar vandaag kreeg ik van Mies een brief met een krant (ik sta in bijna elke krant) , ook kreeg ik van haar 5f. Wij wonen in een onderaardsche hut, die comfortabel is ingericht, waar wij vuur kunnen maken. Maar de ratten verpesten ons het leven. Zij eten ons brood op, zij kauwen aan alles wat eetbaar en oneetbaar is, en niets is veilig. Het weer is helaas ontzettend slecht. Het regent de hele dag en de loopgraven zijn een groot moeras geworden. De datum van mijn verlof nadert en ik verheug mij op om in een echt bed te kunnen slapen, na zoveel maanden op stro of eenvoudig op de grond geslapen te hebben. Het was voor mij daarom ook moeilijk om de eerste dagen te kunnen slapen. Ohnee niet alweer. Weer het kanongebulder. Het duurt soms zo lang dat we het niet eens meer horen maar het is nog erger dat we gedwongen zijn om te luisteren naar zijn diepen noot, die iedereen ‘grave’ noemt. Ik hoop dat Mies mij snel weer schrijft want elke keer als ik een brief krijg van haar hoor ik haar stem in mijn hoofd en zie ik haar met haar mooie glimlach weer voor me. Maar nu moet ik eerst stoppen met schrijven want het bombardement is afgelopen en dat betekend dat wij nu weer moeten aanvallen.
Ik hoop dat ik ook deze keer er weer levend uitkom.