Dagboek 3. 7/9/2016

Ik denk dat ik maar eens ga beginnen met het vertellen van mijn verhaal. Wees gewaarschuwd. Het is namelijk een lang en ingewikkeld verhaal en zoals ik ook al eerder had gezegd, alles is met elkaar verbonden. Ik ga m'n best doen om het duidelijk te maken. Zo kan ik proberen alle knopen in mijn hoofd los te maken of in ieder geval wat inzicht krijgen.

Ik zal beginnen met dagene waar ik op dit moment het minste last van heb. Dat is namelijk dat ik op 6 april 2016 om 08:15 ben geschept door een auto. Het klinkt heftiger dan het uiteindelijk is, want ik ben tenslotte dit nu aan het schrijven. Helaas had dit ongeluk op veel vlakken problemen veroorzaakt, maar daar ga ik zo nog wel op verder.

Ik zal beginnen met het begin. Op 6 april 2016 fietste ik op een vroege ochtend naar school. Ik had die dag toetsen, aangezien het op school toetsweek was en ik was op weg naar mijn eerste toets, economie. Het laatste wat ik me herinner is dat ik om 08:08 op m'n telefoon keek om te weten hoe laat het was. Ik was vroeg en deed rustig aan. Mijn fiets is elektrisch dus het is makkelijk om 25 km/h te gaan. Volgens mij zat ik rond de 22 km/h. In ieder geval. Op een gegeven moment weet ik nog dat ik een bocht nam, maar daarna is het zwart. Daarna werd ik 'wakker' in het ziekenhuis, op de spoedeisende hulp. Er waren onderweg in de ambulance nog wel dingen die ik heb gehoord, maar veel was het niet.

In het ziekenhuis hoorde ik veel piepjes en voelde ik veel draadjes om mij heen. Op dit moment had ik nog geen idee wat er aan de hand was. Ik was niet buiten bewustzijn, maar doordat ik in shock was hebben m'n hersenen het afgesloten. Dus werd ik ineens 'wakker' in het ziekenhuis. Er werd een CAT scan gemaakt en een echo. De testen waren allemaal goed, dus niks gebroken.

Toen ik voor het eerst in de spiegel keek zag ik dat mijn hele gezicht gonder het bloed zat. Allemaal sneeen. geen hechtig gelukkig. Ook op mn benen. 14 sneeen intotaal.

Het wordt op dit moment nogal laat, dus ik zal waarchijnlijk morgen het verhaal afmaken. Voor nu is het genoeg en geloof me: er komt nog genoeg verhaal bij.

xxx

L