Dagboek 1. 5/9/2016
Aangezien het jaren geleden is dat ik op dit forum iets heb verteld, beschouw ik dit als mijn eerste verhaal/verslag. Na die eerste zin zit ik ook gelijk vast. IK weet namelijk niet zo goed hoe en wat ik je nog verder moet vertellen. Er is zo veel aan de hand dat ik de touwtjes en verbanden in mijn hoofd uit elkaar probeer te halen en ze uit elkaar te houden, maar er zit een te grote knoop in.
Veel dingen die ik wil vertellen zijn heel erg pijnlijk. Ik weet ook niet of ik het daar al over kan hebben, want ik heb er heel erg veel last van. Niet alleen mentale pijn, maar ook fysieke en emotionele pijn. De afgelopen maanden stond voor mij de tijd stil. Elke keer dat ik een stapje vooruit wilde nemen werd ik 100 stappen achteruit geduwd, dus nam ik de beslissing om te blijven staan. Helemaal niet bewegen. Dit heeft helaas niks opgebracht en in sommige opzichten de situatie alleen nog maar verslechterd. ontlopen heet dat.
Ik zou alles willen vertellen alsof er woordenkots door mijn hersenen op papier wordt gezet. Helaas is dat niet zo makkelijk. Er zijn namelijk nog veel dingen waar ik middenin zit en waar ik nog steeds mee aan het dealen ben. Ik denk dat de enige manier is om met iemand te praten. Waarom? dat leg ik een volgende keer uit. Je moet dit zien als een soort introductie. Ik wil nog niet te veel weggeven, want dan kom je niet meer terug. Ik wil ook niet te weinig meegeven, want dan gebeurt er precies hetzelfde. Wat zou ik nog meer kunnen vertellen waardoor je meer van mijn situatie weet?
Het enige dat voor nu belangrijk is, is dat ik op dit moment geen andere uitlaat heb dan dit. Ik zou echt niet weten naar wie ik toe zou moeten gaan om de dingen te vertellen die ik de komende tijd hier ga vertellen. Daar bedoel ik niet mee dat ik zeeën van mensen heb om uit te kiezen, maar juist het tegenovergestelde.
Ik denk dat dit het voor nu is. Ik vond het al moeilijk om te beginnen.
Misschien dat ik vannacht ineens iets kwijt moet, dat ik het je dan vertel. Maar voor nu durf ik niet verder te schrijven.
xxx
L.
Veel dingen die ik wil vertellen zijn heel erg pijnlijk. Ik weet ook niet of ik het daar al over kan hebben, want ik heb er heel erg veel last van. Niet alleen mentale pijn, maar ook fysieke en emotionele pijn. De afgelopen maanden stond voor mij de tijd stil. Elke keer dat ik een stapje vooruit wilde nemen werd ik 100 stappen achteruit geduwd, dus nam ik de beslissing om te blijven staan. Helemaal niet bewegen. Dit heeft helaas niks opgebracht en in sommige opzichten de situatie alleen nog maar verslechterd. ontlopen heet dat.
Ik zou alles willen vertellen alsof er woordenkots door mijn hersenen op papier wordt gezet. Helaas is dat niet zo makkelijk. Er zijn namelijk nog veel dingen waar ik middenin zit en waar ik nog steeds mee aan het dealen ben. Ik denk dat de enige manier is om met iemand te praten. Waarom? dat leg ik een volgende keer uit. Je moet dit zien als een soort introductie. Ik wil nog niet te veel weggeven, want dan kom je niet meer terug. Ik wil ook niet te weinig meegeven, want dan gebeurt er precies hetzelfde. Wat zou ik nog meer kunnen vertellen waardoor je meer van mijn situatie weet?
Het enige dat voor nu belangrijk is, is dat ik op dit moment geen andere uitlaat heb dan dit. Ik zou echt niet weten naar wie ik toe zou moeten gaan om de dingen te vertellen die ik de komende tijd hier ga vertellen. Daar bedoel ik niet mee dat ik zeeën van mensen heb om uit te kiezen, maar juist het tegenovergestelde.
Ik denk dat dit het voor nu is. Ik vond het al moeilijk om te beginnen.
Misschien dat ik vannacht ineens iets kwijt moet, dat ik het je dan vertel. Maar voor nu durf ik niet verder te schrijven.
xxx
L.
05 sep 2016
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 07 sep 2016 Dagboek 3. 7/9/2016
- O 06 sep 2016 Dagboek 2. 6/9/2016 ( 2 )
- O 05 sep 2016 Dagboek 1. 5/9/2016