dag droom
~*~
soms
als
ik heen
en weer reis
in de tijd
en weer eens kom
op langvergeten plaatsen
dan zie
en voel ik
diep van binnen hoe het was
die dag die avond
en die nacht
die mensendingen
die ons
plaagden
en ons
toen
behaagden
de
zon
het licht van toen
dat scheen in
alle groene hoeken
het water en het brood
en vruchten in
de tuin
dat alles is allang
voorbij en toch
voel ik mij nu
volkomen
vrij
om het
te herbeleven en
te koesteren
in mij
die
borst
dat haar die lippen
de handen die een eigen leven
gingen leiden
zonder te weten waar
het heen zou
gaan
zo was het
dat wij ons verloren in elkaar
toen tijd en plaats
verdwenen om ruimte te maken
voor ons allebei
ineen
ik
weet
niet meer
wanneer het was en hoe ze heette
het enige wat over is
blijft dat gevoel
volkomen op te gaan in leven
zonder doel
genieten van wat was en is
en altijd blijft
ik weet wel dat ik ben
die schrijft maar
toch maakt schrijven los van
vooroordelen en het enige wat hier
nu overblijft is de behoefte
om te delen dit
met mij en
jou
ik
kwam
en
zag
en ging ten onder in
de stroom
des tijds tussen toen
hier en nu
en straks
want keer op keer
verlies ik mij in
alles wat ik tegenkom:
die bloem
dat huis
het kerngevoel van niet behoren
en er toch te zijn
wie was ik toen ik nog
niet was
en wie
ben ik geworden
onder 't
zijn?
mijn
leven
raast voorbij
als in een flits
terwijl ik stil
wil staan
maar hoe ik me ook
draai of keer
het komt er telkens weer
op neer:
ik weet niet wie
of wat of waar
ik ben
gebleven onder
't streven naar meer
hoger sneller
verder en
zo
door
ik kijk
de eeuwen na
of ik mijzelf kan vinden
en telkens als ik denk:
dat ben ik
herinner ik me weer
ik ben het wel en niet gelijkertijd
wat was werd voortgezet in
nu en hier:
ik blijf benieuwd
wie of ik straks zal
worden
ik rol me op
en sluit verlangend ogen
om op reis
te gaan
en
weer te
zien
~@~
Asih, man, 81 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende