Daar zit ik dan

Daar zit ik dan, mezelf afvragend wat ik nou eigenlijk wil met mijn leven. Een vraag waar ik na jaren vragen, nog steeds geen antwoord op heb. Misschien weet ik wel wat ik wil met mijn leven, maar ben ik bang, om hier voor uit te komen. Te zwak, niet moedig genoeg. Zal dat het zijn? Ben ik bang om te falen, ben ik bang om op mijn bek te gaan.

Misschien weet ik diep van binnen wel wat ik wil. Dromen, ja die heb ik, maar zijn deze dromen ook de doelen die ik bereiken wil? Ben ik bereid om mij in te zetten voor deze doelen, of is het de moeite niet waard? Lastige vragen waar ik maar geen antwoord op kan vinden.

Zoveel gedachtes die rond dwarrelen in mijn hoofd. Misschien zijn het wel de gedachtes die mij niet de kans geven om een antwoord te vinden op deze levensvragen. Als ik nu niet de knoop doorhak, dan ben ik straks 10 jaar verder en doe ik misschien iets wat ik helemaal niet wil.

Ik ben opzoek naar iemand, iemand die mijn gedachtes kan vangen en deze voor mij kan bewaren totdat ik het grote antwoord gevonden heb. Zal ik deze persoon vinden? Of ben ik zelf deze persoon wel? Al die vragen, ik wordt er duizelig van.

Mijn hersenen zijn een 24 uur werkende machine, een vragenontwikkelaar, geen antwoordenontwikkelaar. Een 24 uur werkende machine. Ja ik maak mij zorgen. Een machine kan namelijk stuk en niemand die mij kan verzekeren dat deze gerepareerd kan worden.

Soms, heel soms, dan denk ik, dat ik wel op de goede weg ben. Maar waarom blijf ik dan het gevoel hebben dat ik stappen maak, maar nog steeds niet weet waar naar toe?

Ik maak stappen, maar waar naar toe. Waar wil ik heen? Ik kijk uit mijn raam, ik voel de wind waaien, hopend dat deze wind mijn gedachtes doet wegnemen. Helaas, zelfs de wind kan mij niet helpen, ik moet het alleen zien te doen.

Alleen.