Daar gaan ze weer

Daar gaan ze weer. De een na de ander. Ze volgen elkaar. Elke dag hetzelfde verhaal.

Langs mijn wang glijden ze naar mijn mond. Bitter, bittere tranen.

Tranende ogen, huilend hart. Het hart voelt zich eenzaam, verdrietig, leeg.

Ik hoor het zachtjes snikken, zich afvragend waarom het zo eenzaam, verdrietig en leeg voelt.

Het wil gevoed worden. Gevoed met geluk, liefde, blijheid. Wie, wanneer, gaat het gevoed worden?

Het snikt, huilt, schreeuwt. Voedt me!