d'r wone twee motte [in me ouwe jas] en die twee

't Grootste probleem v/d mensheid ligt zowel in algehele cultuurgebondenheid als totale cultuurloosheid:
wie alleen maar 'n enkele cultuur erkent als de enig juiste is net zo erg als degeen die geen cultuur kent.

Vandaar ook 't gevaar van extreme fanatici, robotachtige zombies,
'kindsoldaten'
of draaideurcriminelen!

Wat heb je aan al die 'ismes', horror nitwits, gedrogeerde kinderen & door de wol geverfde 'volwassenen'?

Wie zich vastklampt aan 'n bepaalde religie of ideologie is net zo onuitstaanbaar als 'n krankzinnige gek.

Het meest opvallend zijn dan ook pedopriesters, nepdominees, atoomayatolla's en die corrupte politici ...

Over 'gewone' beroepscriminelen hoeven we het al bijna helemaal niet meer te hebben: moordenaars en
inbrekers, aanranders, verkrachters, winkel- & tasjesdieven, agressieve analfabeten & geniale bankrovers
kom je zowel tegen onder cultuurfanaten als cultuurlozen: eigenlijk zijn alle mensen 'gek', de vraag is nu
alleen nog maar
"HOE GEK"?!

Andere planten & dieren lijken daar minder last van te hebben: die passen zich gewoon aan veranderende omstandigheden aan [of vergaan], maar 'de mens' neigt tot 'doordraaien'
of 'stilstaan' bij gebrek aan voldoende ['gezonde'] stimulerende factoren? Oorspronkelijke 'holenmensen'
maakten hun eigen cultuur via mimiek, gebaar, spraak, kunst, schrift, ruilhandel e.d. Sommige mensen
konden zich perfect aanpassen aan de omringende natuur rondom en binnenin, andere groepen raakten de kluts kwijt en verzandden in kannibalisme, massamoord, zelfdestructie & aanverwante mallotigheden.

Onder de oppervlakte van 'normaal uiterlijk' kan zowel 'n gewetenloze fanaticus schuilgaan als een totaal gewetenloze nitwit. Kon je vroeger nog voortvegeteren in je 'eigen hoekje', nu komt bijna iedereen in aan-raking met 'alle anderen':
OF
je leert elkaar ietwat beter kennen,
OF
je roeit elkaar [en jezelf] uit op den
duur? Mensen worden gekenmerkt door uitersten naar 't schijnt: bij gebrek aan evenwicht slaan we haast volkomen restloos door naar totale waanzin & ellende,
OF
we proberen 'n bepaalde balans te handhaven
ondanks alle veranderingen van binnenuit en buitenaf!

In 't groot & klein keert die vraag nu telkens terug.

Als het goed is krijg je zo'n evenwicht mee van je ouders/opvoeders, tussen 10 & 20 leer je ze loslaten, &
van je twintigste tot
'het einde'
moet ze zelf leren
'acteren',
'schipperen',
'doorvaren'
& blijven ontdekken.

Tot voor kort leek 'alles' tamelijk vast te liggen, maar sinds de jaren zestig v/d vorige eeuw blijven we nu
steeds verder en sneller overal 'veranderen' & 't zijn sterke benen die zo'n weelde kunnen verdragen ...