CyberMordechai tussen de mydiregeltjes door ......


Net voorzien van bloeddruk/hartslagkastje aan rechterbovenarm & broekriem: om 't kwartier 'n meting & 's
nachts om 't uur & ieder uur activiteiten opschrijven: zitten/lopen/fietsen/tuinwerk e.d. Even wennen ........

Zoals 't van het begin af aan 'automatisch' is gegaan met slapen, drinken, liggen, zitten, kruipen,
lopen, leren, verhaaltjes, lezen, schrijven, rekenen, school & al die andere baby/peuter/kleuter/kinder/pu-ber/adolescentie & 'volwassen' bezigheden in tuinen, bossen & op heidevelden, kantoren, ziekenhuizen en
fabrieken, boomgaarden, katoenvelden, eetzalen & al dat heen & weer liften & lopen tussen Nederland/In-
dia/Japan & de USSR, A'dam & Irminloo, fietstochten, verhuizingen, vrijwilligerswerk @ Bijlmer & omstreken
door al die zestig jaar heen, zo natuurlijk voelt 't nu aan om vooral te zitten lezen, kijken, schrijven, eten & drinken? Ik heb er nooit zo erg bij stil gestaan omdat alles [achteraf gezien] zo 'vanzelfsprekend' in el-kaar overvloeide: je doet iets omdat 't voor de hand ligt & gaat 'vanzelf' haast over & weer tussen lichaam,
geest, thuis, buurt, school, kerk, werk, & vanaf begin jaren zestig langzamerhand ook al die tientallen an-dere landen & streken in Europa & Asia. Nu doe ik haast bijna niets anders meer dan terugkijken op al die
tientallen jaren in uiteenlopende bekende & onbekende streken in de ijzige kou & bloedhete hitte onder 't
op- & ondergaan van zon, maan & sterren. Alsof je van voor je geboorte af aan bepaalde stukjes v/d leg-
puzzles des levens meekrijgt van vader/moeder & voorouders, die onder bepaalde omstandigheden acties
& hun reacties teweegbrengen via familie, buurkinderen, vriendjes & vriendinnetjes, leren leven & 'verteren'
totdat er zich ook meer schokkende ervaringen gaan voordoen tussen buik-, hoofd- kies- & tandpijnen ...

Dat gaat blijkbaar zo tientallen jaren door, min of meer 'zorgeloos', 'dienstweigerend', gevangen gezet en opgesloten zo nu en dan om 'duistere redenen' als 'niet willen leren doden op bevel', 'grensoverschrijding'
met aanverwante prikkeldraadversperringen, mijnenvelden, boeven, schurken & vooral 'normale' mensen,
totdat de dag komt dat je moet worden opgenomen wegens hart- & vaatgedoe, overgewicht & diabetes ...

En ik ga meer letten op de stukjes v/d levenslegpuzzle{s} die elkaar overlappen in hun geuren & kleuren.

In die Zesdaagse oorlog kreeg ik de naam Mordechai in Philadelphia/Rabbat Ammon & sindsdien is Petra
net zo'n plaats in gaan nemen als al die andere plaatsen in diverse jaren: indrukken die 'doorsijpelen' en
zich verharden van toevallige oppervlakkige gebeurtenissen tot en met keiharde 'feiten' & uitvergrotingen.

Wat begon bij 'n waterpomp i/d keuken met grondwater, petroleum, gas, kraanwater, douches & levens~
ervaringen opdoen in alle {on}mogelijke windrichtingen & oertijden blijft zich nu dagelijks richten op al die
stukjes legpuzzle die zich blijven aandienen: alsof die eerste zestig jaar alleen nog maar 'voorspel' waren.

Ondertussen doet 't magische doosje z'n werk om 't kwartier & moet je er wel bij stilstaan wat je aan het doen bent tussen de bedrijven door. Wat als kind vreselijk 'langzaam' leek te verlopen gaat nu alsmaar
sneller, blijkbaar totdat 't hart stopt met kloppen & de hersens dus geen bloed meer krijgen & dit leven is
afgelopen binnen niet al te lange tijd? Ik zou best 130 willen worden, maar de onvermijdelijke slijtageslag
zal dit wel niet toestaan: wat ooit begonnen is zal hoogstwaarschijnlijk ook een einde kennen & wat er nog
overblijft zijn je kinderen, wat herinneringen, verkruimelende foto's, stoffige boeken & papieren of 'n ouwe
grafsteen die ook verteert door de seizoenen heen.

Maar ik blijf benieuwd naar al die
voors en tegens van
"all this"
...



31 mei 2010 - bewerkt op 31 mei 2010 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende