CueQ134 'Maar Méésterès ...' begòn ze.
"ZWIJG!" schreeuwde ik. "GÉÉN WÓÓRD MEER! DÓE WÀT ÌK ZÈG!"
Ik keerde haar de rug toe en liep sidderend terug naar mijn tent! Wàt hàd ìk gedáán?
Ik wìst héél go(e)d dàt víjf KRÚIKEN VÒL, bìnnen de PÁÁR ÚÚR die Hágàr nòg rèstten,
Zèlfs voor een Stèrke, Kèrngezònde Vróuw een vrijwel ònmógelijke òpgave was! Wàt wìlde ìk van háár?
Ik ging uitgeput op mijn bed liggen: 't drong tot me door dat mijn geest verward was, dat ik mijn gevoelens niet meer baas kon,
maar dat besef híelp me níet! Mijn razernij kreeg ik er níet mee tot bedáren, ik híjgde vuur, de stoom kwam uit mijn neus!
Ik hóórde dat Hágàr kreunend de eerste kruik voor mijn tent zette, maar ik voelde geen sprankje medelijden! "SCHIET ÒP, MÈNS!" zo schreeuwde ik tegen haar. "ÒF WÌL JÍJ MÍJN STÒK SOMS VOELEN?"
Ik voelde een heftige afkeer van mijn eigen stemgeluid en ik kon me niet voorstellen dat er nòg íemand òp dé wéreld wàs díe van míj híeld. "HAGAR!" sìste ik. "JÌJ HEBT EEN HÈKS VAN MIJ GEMAAKT! ÌK ZÀL JOU LÉREN!"
Wáár kwàm dìt gìf vandáán dat mijn hàrt tot een slàngenkuil gemáákt had? Tóen wìst ìk Hèt níet, nú wéét ik Hèt níet! Ik hàd zèlf het gìf gebrouwen waarvan mijn géést dóódzíek werd:
dé JALOEZÍE.
Ik keerde haar de rug toe en liep sidderend terug naar mijn tent! Wàt hàd ìk gedáán?
Ik wìst héél go(e)d dàt víjf KRÚIKEN VÒL, bìnnen de PÁÁR ÚÚR die Hágàr nòg rèstten,
Zèlfs voor een Stèrke, Kèrngezònde Vróuw een vrijwel ònmógelijke òpgave was! Wàt wìlde ìk van háár?
Ik ging uitgeput op mijn bed liggen: 't drong tot me door dat mijn geest verward was, dat ik mijn gevoelens niet meer baas kon,
maar dat besef híelp me níet! Mijn razernij kreeg ik er níet mee tot bedáren, ik híjgde vuur, de stoom kwam uit mijn neus!
Ik hóórde dat Hágàr kreunend de eerste kruik voor mijn tent zette, maar ik voelde geen sprankje medelijden! "SCHIET ÒP, MÈNS!" zo schreeuwde ik tegen haar. "ÒF WÌL JÍJ MÍJN STÒK SOMS VOELEN?"
Ik voelde een heftige afkeer van mijn eigen stemgeluid en ik kon me niet voorstellen dat er nòg íemand òp dé wéreld wàs díe van míj híeld. "HAGAR!" sìste ik. "JÌJ HEBT EEN HÈKS VAN MIJ GEMAAKT! ÌK ZÀL JOU LÉREN!"
Wáár kwàm dìt gìf vandáán dat mijn hàrt tot een slàngenkuil gemáákt had? Tóen wìst ìk Hèt níet, nú wéét ik Hèt níet! Ik hàd zèlf het gìf gebrouwen waarvan mijn géést dóódzíek werd:
dé JALOEZÍE.
21 nov 2014 - bewerkt op 22 nov 2014
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 20 apr 2023 44281 260 Er waren volop armen in de stad en op de
- O 20 apr 2023 44280259Hoogstmerkwaardig hoeveel soorten dromen &
- O 19 apr 2023 44279258OudeLiedjes,JoligeMelodietjes,MallePietjes
- O 19 apr 2023 44278 257 Zo’n 400 jaar later, in 386 na Chr./A.D.
- O 19 apr 2023 44277Knijp droog, verdeel, heers & pest maar raak?
- O 19 apr 2023 44276256Ondergronds, uit ‘t licht, was geen moeite
- O 19 apr 2023 44275 255 Nòg frappanter (tenminste, voor wie niet
- O 18 apr 2023 44274 254 In Vigna Randanini zijn echter kochiem
- O 18 apr 2023 44273 253 I/d 2e/3e eeuw, toen twee rivaliserende
- O 17 apr 2023 44268252 Vroege synagogen waren dus zeker geen
- O 17 apr 2023 44267 251 De namen i/d Misjna zíjn die van wijzen
- O 16 apr 2023 44266 Met àndere woorden: de prachtige, overvolle
- O 16 apr 2023 44265 250 De tekens die om een menselijke figuur
- O 16 apr 2023 44264249 Áán ‘t uiteinde v/d synagogevloer die het
- O 16 apr 2023 44263 248 Geen v/d voorstellingen was willekeurig