Creatief schrijven Opinion?

Creatief schrijven Nederlands

Elke dag alleen

Alleen, alweer alleen. Elke dag zat ik daar, ik sloeg geen dag over. Nog nooit een dag niet daar gezeten. Mijn vrienden lieten mij toen ook in de steek, net toen het moeilijk werd voor mij. Voor mij uitstarendt, kijkent naar de meeuwen die vliegen, zo vrij. Kon ik ook maar vliegen, was ik maar een vogel. Kunnen weg vliegen van alle problemen.

Het begon allemaal 35 jaar geleden, die verschrikkelijke tijd. Mijn kindertijd, was een verschrikkelijke tijd. Ik was het buitenbeentje, op school, bij de familie en met sporten. Ik werd gepest door mijn rode haar. Zelfs mijn vrienden stapten over naar de pesters. Mijn familie wou ook niet de moeite doen om er over te praten of een gesprek met mijn leraar te hebben. Op sporten, voetbal, wat moest van mijn vader omdat hij niet wou dat ik geen vrienden zou hebben. Ik vond het vreselijk! Op voetballen, wat ik dus totaal niet kon werd ik ook gepest, omdat ik niet kon voetballen. Een jongen Ahmed, was mijn vriend enige die naar al mijn problemen kon luisteren, maar dat alleen als niemand ons samen zag. Verder was hij heel aardig, maar jammer genoeg zat hij niet op mijn school. Vroeger hadden wij altijd kippen, die we zelf opaten. Dat vond ik zo zielig! Daar begon het, de eerste keer dat ik klappen van mijn vader kreeg, vaker, steeds vaker. Ik kreeg die klappen de eerste keer omdat ik de kippen altijd vrijliet, wat ik nogal vaak deed. Verder hadden wij vroeger niet zoveel geld, daardoor moesten wij (mijn broers en ik) werken. Niet zoals nu, maar echt hard werk voor een hongerloon. En zelfs als we dat deden was mijn vader alleen blij met mijn broers. Zo ging het altijd, mijn vader was alleen blij met mijn broers omdat hij zich schaamde voor mijn rode haar en dat ik niet kon voetballen. Ik wou zo graag weg! Een nieuwe familie, die zich niet voor mij schaamde, en het voor mij zou opnemen.

Het pesten, wat door ging tot de middelbare school was niet meer te trekken. Op de middelbare school werd ik voor de eerste keer echt verliefd, Mara. Ze werd de eerste die het voor me opnam en dat het pesten veel minder werd, en uiteindelijk ook stopte. We werden verliefd op elkaar, en bleven elkaar trouw. We deelden alles met elkaar! Zij was belangrijker dan heel mijn familie bij elkaar. Die mensen gaven niks om mij, alleen om mijn broers die alles beter waren dan ik. Op een gegeven moment barstte ik uit van het huilen bij haar en vertelde alles, over dat mijn ouders mij klappen gaven. Mara vond het zo erg, dat ze zei dat als we oud genoeg waren dat we weg zouden lopen. Toen we oud genoeg waren,16, liepen we weg. Met de bus en trein vertrokken we naar de andere kant van Nederland. We maakten nieuwe betere vrienden, waar ik geen contact meer mee heb, want ze lieten mij in de steek. Mara en ik trouwden en wilden graag een kindje. Die week dat Mara zei dat ze zwanger zou moeten zijn, maar het niet was gingen we naar de dokter. De dokter zei dat het niks ergs kon zijn. Een half jaar later was ze nog niet zwanger, en we werden ongerust. We bleven het proberen, en we zijn toch weer naar de dokter gegaan. Met beter onderzoek bleek dat Mara geen kinderen zou kunnen krijgen. Mara was er kapot van, ze was niet echt depressief maar ze zat heel de dag op een bankje, buiten. Ze vatte kou en werd ziek. Ze mistte steeds vaker het eten en viel veel te veel af.

Op een donderdag kwam ze in de avond niet thuis en ik werd langzamerhand ongerust. Ik ging haar zoeken, overal. Ik dacht uiteindelijk aan het bankje, belde de politie om te helpen zoeken en rende er zo snel mogelijk naar toe. Ik zag haar staan, op de rand van de brug. Ik riep haar en ze keek om recht in mijn ogen, ons laatste contact. Ik wou haar tegenhouden maar ik was te laat. Ze liet zichzelf van de brug vallen. Ik hoorde het water plonzen. Verder niks meer. Ik wou haar achter na springen om haar te redden maar ik was vergeten dat ik bij het zoeken de politie had gebeld, en zij hielden mij tegen. Een paar andere duikers die de politie had gebeld zochten naar haar lichaam.

10 jaar had ik geen contact met mijn ouders, maar met de crematie belde ik mijn ouders en die van Mara. Mijn ouders waren nog even bitter als altijd en liepen alleen maar te zeuren op mij dus ik vroeg of ze na de crematie wilden vertrekken. Nu heb ik geen contact meer met hun.
Nu snap je dus hoe erg mijn kindertijd en dat daarna was. En waarom ik dus elke dag op het bankje zit. Het laat me herrinderen aan die tijd. Ik heb een ketting met haar as om mijn nek hangen en elke keer zie ik haar dan omdat ze hier dan wel is en ik haar zou kunnen stoppen.

Einde



Wat vinden jullie ervan ?

P.S: Opdracht onderwerp is Drama haha