Crash stash hash mash dash clash fresh (vervolg).

Ric Elias @ Trouw Podium about TED (zie myDiary gisteren): Het tweede dat ik leerde - toen we maar net over de George Washington-brug scheerden - was dat ik van EEN ding echt spijt had. Ik dacht: ik heb een goed leven gehad.

Ondanks mijn beperkingen & fouten heb ik geprobeerd om mezelf te verbeteren bij alles wat ik deed. Maar menselijk is ook dat ik mijn ego heb binnengelaten. Ik had spijt van de tijd die ik verspild heb aan onbelangrijke zaken met mensen die belangrijk voor me zijn. Ik dacht aan mijn relatie met mijn eigen vrouw, met mijn vrienden, met mensen.

Ik besloot negatieve energie uit mijn leven te bannen. Het gaat nu niet perfect, maar 'n stuk beter. Ik heb al twee jaar geen ruzie meer gehad met mijn vrouw. Dat voelt goed. Ik probeer niet langer gelijk te hebben: ik kies ervoor om gelukkig te zijn. Het derde dat ik heb geleerd - en dit gebeurt als je mentale klok aftelt: 15, 14, 13 en je het water dichtbij ziet komen - ik zei: alsjeblieft, ontplof. Ik wil niet dat het vliegtuig in twintig stukken breekt, zoals je eens in die documentaires ziet. Maar terwijl we omlaag kwamen, had ik het idee: wow, doodgaan is niet eng. Het is bijna of we ons daar ons hele leven op voorbereiden ...

Maar het was wel droevig.

Ik wilde niet doodgaan: ik hou van het leven. En die droefheid kreeg echt vorm in EEN gedachte, ik had maar EEN wens: ik wilde mijn kinderen zien opgroeien. Een maand later was ik bij een toneelstukje van mijn dochter; eersteklasser, niet veel artistiek talent, nog niet.

Ik deed mee, huilde mee, als een klein kind. En ik vond dit het belangrijkste in de wereld. Ik besefte toen, dat het enige dat in mijn leven van belang is, is een geweldige vader zijn. Het aller-, allerbelangrijkst, het enige doel dat ik in het leven heb, is een goede vader zijn. Ik heb het wonder mogen beleven om die niet te sterven. Ik kreeg nog een cadeau, ik kon in de toekomst kijken & terugkeren om anders te leven. Ik daag iedereen uit: als jullie hetzelfde zou overkomen, stel je voor, hoe zouden jullie veranderen? Wat zou je meteen gaan doen wat je nu maar uitstelt, omdat je denkt voor altijd te leven? Hoe zou jij jouw relaties veranderen en de negatieve energie erbij? En bovenal, ben je wel de beste ouder die je kunt zijn?

Onze levens hangen aan zijden draadjes: lichamelijk, geestelijk sociaal! Alles verandert, niets blijft hetzelfde? Het is maar net hoe je het bekijkt, op grond van welke voorgeschiedenis, uiteenlopende ervaringen & eventuele toekomstverwachtingen {& onverwachte happenings}!