Corona en het dagelijks leven

De wereld vecht tegen Corona. Een onzichtbare vijand die steeds zichtbaarder wordt. Zoveel mensen besmet en overleden. Vele landen gaan letterlijk op slot. Vliegtuigen vliegen niet. Kinderen zitten thuis. Het is nu pas dag 3 en het voelt nog een beetje als vrije tijd/vakantie, maar de realiteit is dat het waarschijnlijk wel een paar maanden gaat duren. Thuiswerken: het is mogelijk, maar het is ook fijn om gewoon met je collega's in het echt te sparren. Zo door een schermpje turen, communiceert niet handig. Dochter vind het nog wel leuk, maar vind het niet leuk dat ze niet mag spelen met andere kindjes. Normaliter gaat ze elke dag naar school, continue-rooster, en speelt ze bijna elke maandag en vrijdag met klasgenootjes. Dinsdag is zwemles, maar gaat ook niet door. Woensdag is dansles, maar ook dat is geannuleerd en donderdags werd ze meestal door opa en oma opgehaald en kon ze daar lekker spelen... Maar ja, nu dus niet naar school, geen klasgenootjes, geen zwemles, geen dansles en niet naar opa en oma. Haar hele wereld is veranderd. Van de een op de andere dag. Dat is best lastig te begrijpen voor een 5-jarige. Hoe leg je dat zo goed mogelijk uit, terwijl je het zelf amper laat doordringen, dat dit nu de realiteit is. Het voelt als een oorlogssituatie, terwijl dat natuurlijk helemaal niet te vergelijken is. Daar ben ik me terdege van bewust, maar toch... het hamsteren in de winkels, online kun je ook geen pasta of pastasaus bestellen. Je kunt niet naar de kapper, sportschool, cafe, restaurant, bios, Ikea... het is gewoon vreemd. Ja, we mogen NU nog naar buiten, maar ik denk dat we zeer snel toch ook als in België en Italië noodgedwongen thuis MOETEN blijven. Alleen voor werk en boodschappen naar buiten... en de hond uitlaten. In je eentje. Alles moet in je eentje. Pff. Raar. Gelukkig hebben we een tuin, dus kunnen we daar naar buiten, maar het blijft een vreemd gevoel. En met z'n allen tegelijk de natuur in, is ook weer niet handig. Ik zelf hoest nog, dus ik blijf binnen. Probeer thuis te werken, geen thuisles aan de een en de dreumes van 16 maanden moet ik ook in de gaten houden. Man werkt bij de KLM dus wordt met de dag ook zenuwachtiger. Rare tijden zorgen voor rare acties. Hamsteren bijvoorbeeld. Ik wil het niet en ik doe het ook niet. Heb wel altijd een standaardvoorraad, maar soms bekruipt me toch het gevoel dat ook ik een beetje bang ben. En dat ik zeker wil weten dat we te eten hebben. In ieder geval onze kinderen en de kat. De kat vind het trouwens rete interessant dat het vrouwtje de hele dag thuis is haha. We moeten maar rustig doorademen, hopen dat we het niet krijgen en dat onze geliefden gezond blijven.

Coronee!