cookies

ZO
komt elk
[on]heilig boontje om
[en aan] z'n al of niet
verdiende {?}
loontje
...

EN
zo bepaalde
't Romeins~christelijke
wetboek van 438 ook al
dat nieuwe synagogen niet
gebouwd mochten worden,
maar dat oude synagoges
wel mochten worden
hersteld
...

Er
loopt {volgens
Bat~Yeor} van hieruit
dan ook een duidelijke lijn
naar de bepalingen van de sjaria,
ten aanzien van proselitisme, blasfemie,
geloofsafval, de bouw van allerlei uiteenlopende
bedehuizen & diverse andere aanverwante punten!
{Zie ook Synagoge, kerk & staat i/d eerste vijf eeuwen & Dhimmi!}
Daarin wordt een soort van sterfhuisconstructie geboden waarin zowel christendom
als jodendom langzaam verder gaan verdwijnen & 'alle mensen' opgaan
[of moeten vergaan?] i/d islam: maar het is alles
wel een koekje van eigen christelijk
deeg & doet denken aan
al die kuilen die
men placht te
graven voor
'anderen'?!

Dat
hoeft christenen
[of wie dan ook]
in de dialoog niet
monddood
te maken,
WEL
bewust van
't eigen
verleden!

HOE
verdween 't
geweld uit g d
& raakte het [bijna
gans & gaar] in
mensenhanden?

In de afgelopen eeuwen
is het geweld dus langzaam
maar zeker uit G d verdwenen!
{Men zegt voor de vorm nog wel 'deo volente',
'in God we trust', 'uw Wil geschiede', 'God zij met ons',
'insjallah', 'allahuakbar', 'que sere sera' enzovoorts,
maar neemt nu wel meer 't recht in eigen handen?}!
De moderniteit maande god zich go{e}d te gedragen.
De voorstelling dat G d wel liefde is, maar dat hij ook hard kan slaan, toornen en veroordelen,
heeft met de groeiende nieuwe technieken steeds meer plaats moeten maken voor een wat meer ondubbelzinnige voorstelling van "G d als Liefde"?
Geweld geldt als lsecht en daarom moet het zeker
uit het godsbeeld worden weggesneden.
Deze ontwikkeling, althans i/d christelijke theologie, heeft echter niet kunnen voorkomen,
dat onder mensen geweld nog steeds een [zeer] dominante factor in de hele wereld is.
Veel conflicten hebben zelfs sterk religieus [ook christelijk] getinte achtergronden en motieven.
In alle mydibijbelverhaaltjes wil ik vragen stellen bij dit proces van modernisering en rationalisering
van het godsbeeld [dat mensen zich scheppen].

Het christelijk geloof wordt ongetwijfeld gekenmerkt door het vredesvisioen.
Maar het is misplaatst om daaruit ook tot de noodzaak van een totaal geweldloos godsbeeld
en een geweldvrij ethos te gaan concluderen?
De bijbel is vol van geweld en het christelijk leven verschint er over de gehele linie als een wijze van omgaan met geweld!

Daarom moet het geweld een plaats hebben in het ethos, en deze plaats wordt volgens Sjapo bezet door G d in zijn brief aan de Romeinen [12:19] en de overheid [13:4]! Dit inzicht mag aan geen rationaliserings[=ethiserings]proces worden prijsgegeven ~ of beter gezegd: het behoort bewaard te worden in het ethiseringsproces.

Ter ontvouwing van deze these
moet we dan ook eerst spreken over het fenomeen geweld, vanuit theologisch perspectief;
vervolgens moeten we nader gaan onderzoeken hoe het geweld uit G d verdween;
en ten slotte moeten en kunnen we proberen om tot een theologisch-ethisch voorstel te komen.

Als we over geweld spreken, dan zien we onmiddellijk fysieke beelden voor ons:
terroristische aanslagen, oorlogshandelingen, criminaliteit, moorden, verkrachtingen, kindermishandeling.
Wie die beelden stilzet, zal nauwelijks gefilosofeer over de definitie van geweld kunnen verdragen.
Hier volgt daarvan een voorbeeld.
"Geweld (...) is elke kracht, die [fysiek of anderszins] wordt uitgeoefend door een ding [gebeurtenis of instantie, groep of persoon, en, misschien, woord en object] op een ander ding!"
Wij weten wat geweld is! En we hebben in de eerste instantie geen behoefte aan een definitie van geweld die erop neerkomt dat elke handeling gewelddadig is, want zo'n definitie lijkt de angel uit het fysieke geweld te halen. Toch moeten we ons niet te snel vastleggen op een nauwe definitie.
Het inzicht dat elke handeling, ook elke taalhandeling een uitoefening van kracht is,
kan ons immers helpen bij het onderzoeken van de bronnen van fysiek geweld?
Veel bloedige conflicten beginnen 'talig'.

In de bijbel duidt het gebruik van het woord geweld vrijwel altijd op de uitoefening van fysieke macht.
Maar een blik op het begin van Genesis leert ons verdacht te zijn op allerlei verbanden.
Als we het niet te breed nemen en "G ds scheppingshandelingen" niet als gewelddadig kenmerken,
dan komen we het eerste geweld [na de 'zondeval'!] tegen bij de strafuitspraken van G d tegen 'de slang'
en tegen 'de mens en zijn vrouw'. Het zijn woorden, maar we ervaren deze oordelen ongetwijfeld als geweldsuitoefening. Het eerste fysieke geweld komt ook van G d: hij 'verdrijft' de mens 'uit de Hof van Eden' en hij laat 'de ingang bewaken met een flikkerend zwaard'.

De eerste mens die geweld uitoefent, is Kajien, die zijn broeder doodslaat uit jaloezie, afgunst, domheid.
Maar zijn geweld wortelt dus duidelijk in 'toorn', die opgewekt is, niet zozeer door zijn broeder, maar door G d, die de voorkeur geeft [volgens dit leerverhaal, deze oergelijkenis] aan Abel boven Kajien.

Moeten we die
'goddelijke [uit]verkiezing'
niet zien als een tamelijk willekeurige, niet-inzichtelijke verdringing
[onderschikking, opzijzetting] en dus aanmerken als geweld? Het intermenselijke verkeer buiten 'de hof' waar het aanvankelijk zo vreselijk go{e}d toeven was, komt op gang met het verwekken van kinderen die elkaar naar het leven staan [uit begeerte] en dat heeft 'ergens' een grond in G d, die [volgens hen] verschil maakt tussen 'de mensen'.
Huiveringwekkend is dat!

Niet
alleen maar
is dit mydibijbelverhaaltje
een treffende en intrigerende theologisch omschrijving van ons
geweld ~ het stelt ons, vanwege zijn plaats aan het begin,
ook voor de vraag of we in deze moord met z'n achtergronden niet meteen
de 'probleemstelling' v/d bijbel voor ogen hebben.
Gaat de bijbel nu niet in z'n geheel over de [potentieel!] gewelddadige mens?
En is dat ook niet
HET
kenmerk van 'de natuur'?
Oerknal[len], uitdijing van het heelal,
eeuwigheden van waaruit 'leven' ontstaat dat plantaardig/dierlijk eet & ook gegeten wil worden
via vuur & vlam, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen,
zondvloeden en strijdige 'belangen'?
Het schijnt dat velen dit wat te pessimistisch gedacht vinden?!
Volgens hen moet met twee woorden gesproken worden: de mens is gebouwd op liefde,
het gaat 'weleens een enkele keer' mis, maar toch wel altijd weer
tegen de achtergrond van een capaciteit tot samenwerking,
vrede en liefde.
Ik houd 't er voor het gemak
nog echter maar even met de reformatorische traditie op,
dat de mens tot veel go{e}ds in staat is, dat we
daar zelfs op zijn aangelegd en in liefde onze uiteindelijke bestemming hebben,
maar dat de menselijke
samenleving wel [meestal naar het schijnt]
nogal eens gedomineerd wordt door [veelsoortige] conflicten,
door [automatische/instinctieve] machtsstrijd en dat wij dus,
hoewel 'voorbestemd' voor 'andere dingen',
wel de hele tijd feitelijk bezig zijn
om te 'overleven'.

Samen
een kopje koffie
drinken helpt ondertussen!
Wil je ook een koekje [al of niet
van eigen
deeg?]?