Complexe ervaringen zoals 'n bijna/near~DE e.d. }~

zouden op zo'n moment òf niet kùnnen ontstaan òf niet behóuden kunnen blijven in 't 'geheugen'? Die BDE/nde blíjft vlg. deze studies 'n (tot nu toe) onverklaarbaar fenomeen zolang we bìnnen 't gangbare wetenschappelijke perspectieven blijven (die zeggen) dat bewustzijn 'n bijverschijnsel is van neurologische processen! Maar de vraag hóe 'n bde/nde dan wèl mogelijk zou kunnen zijn is (nog steeds?) onbe-antwoord gebleven: "Welke theorieën zouden we kunnen 'hanteren' t.a.v. bde/nde in relatie tot de functie van onze hersenen"? 'n BDE of 'near death experience' blijkt 'n authentieke ervaring te zijn die niet te herleiden is tot (slechts) fantasie, doodsangst, hallucinatie, psycho-se, medicijnen/drugsgebruik/misbruik of zuurstoftekort! Er zijn in 't verleden al verscheidene theorieën genoemd om die bde/nde weten-schappelijk te verklaren? DÉ uitdaging is echter (wèl) om 'n gemeenschappelijke verklaring te vinden voor 'n/de mogelijke oorzaak & de inhoud van de nde/bde terwijl 'n "bde" onder verschillende omstandigheden kan worden ervaren, zowel tíjdens 'n ernstige beschadiging v/d hersenen bij 'n hartstilstand of coma, alsook onder omstandigheden waarbij hersenen 'normaal' lijken te functioneren.

Wetenschappe-lijke studies naar 't verschijnsel bde/nde wijzen ons op de beperkingen van onze huidige medische & neurofysiologische ideeën over de verschillende aspecten v/h menselijk bewustzijn & over de relatie van bewustzijn & herinneringen met onze hersenen.

Vlg. 't geldend pa-radigma worden herinneringen & bewustzijn door grote groepen neuronen of neuronale netwerken geproduceerd & zíjn zó dus ìn de her-senen gelokaliseerd? Dit is echter nog steeds 'n hypothese! Bij gebrek aan bewijs voor de eerder genoemde theorieën over de oorzaak & verklaring van 'n bde/nde moet dit tot nu tor algemeen geaccepteerde, maar nooit ècht bewézen concept wel ter discussie worden gesteld want hoe is 't ('in g dsnaam' mogelijk dat mensen 'n 'helder' bewustzijn hebben kunnen ervaren tíjdens zo'n periode van klinische dood?

Indien ons bewustzijn exclusief ìn de hersenen gelokaliseerd zou zijn, zou dat betekenen dat 't bewustzijn met herinneringen tegelijk met 't functie-verlies v/d hersenen, dus tíjdens zo'n klinische dood, 'altijd' verdwenen zou moeten zijn? 't Blijkt echter zó te zijn dat sommige mensen tijdens hun hartstilstand (wèl) 'n helder bewustzijn hebben, met behoud van alle gedachten & herinneringen, MÈT gevoel van hun identiteit, & soms zelfs met de mogelijkheid van 'waarnemen' vanuit 'n positie 'buiten' en/of 'boven' 't 'bewusteloze' lichaam. Dit bewust-zijn komt (dan) soms in 'n tijdloze dimensie waar alle verleden, heden & toekomst TEGELIJK aanwezig is, & waar 't mogelijk is om in ver-binding te zijn MÈT 't 'bewustzijn van jezelf', van anderen (?), alsook van 'overleden personen'. Verder kan ook de terugkeer v/h bewust-zijn ìn 't lichaam BEWÜST worden ervaren, MÈT 't daarbij-behorend gevoel van beperking.