Compleet in de war

Omdat mijn hoofd zo vol zit, moet ik ergens mijn verhaal kwijt.

Ongeveer 2 maanden geleden ben ik getrouwd met T. Ik ben al ruim 5 jaar samen met hem en dolgelukkig. Toen hij me vorig jaar ten huwelijk vroeg heb ik geen moment getwijfeld en ja gezegd!

Afgelopen maandag kreeg T. een whatsappje van een oudcollega van hem. Wat bleek, deze oudcollega (J.) ligt momenteel in scheiding en is in onze flat komen wonen, schuin onder ons, twee verdiepingen lager.
Ik kende deze oudcollega al, ik heb hem al eens eerder gezien. Leuke vent vond ik toen (hij is zo'n 8 jaar ouder dan mij; ik ben bijna 30) maar verder niets.
Maar... nu kwam hij afgelopen maandag, na zijn berichtje, bij ons langs om wat te drinken. Hij vertelde zijn hele verhaal over de scheiding e.d. (zijn ex en hij hebben twee jonge kinderen) en ik merkte dat hij vooral met mij zat te praten. Ik bekeek hem nog eens goed en besefte ineens hoe goed hij er eigenlijk uit ziet...
Hij is een lange man (een kop groter dan mij en ik ben al 1.80 meter), stoer, ruig en met een kaal hoofd. Ondanks dat hij er "stoer" uit ziet, is hij in zijn gedrag juist heel zachtaardig. Hoe vreselijk ik het ook vind om te zeggen: precies mijn type, 100%.

Naarmate de tijd verstreek werd ik me steeds bewuster van zijn uiterlijk. Ik vond het gewoon echt geweldig knap!
Later deze week hebben mijn man en ik hem nog vaker gezien. Hij is zijn kindjes aan ons komen voorstellen, hij is films komen lenen en vandaag, toen ik uit de stad kwam gelopen met mijn zus, was hij met een aanhangwagen bezig onder onze flat. Mijn zus ging naar huis en ik heb vervolgens nog zo'n half uur met hem staan praten.
Hij is zo iemand die heel dichtbij je staat als je met hem praat. We kunnen goed praten, ik voel echt een soort 'klik', hoe afgezaagd en cliché dat ook klinkt.
Toen ik hem gesproken had was ik compleet van de kaart. Ik vind hem zó leuk! Hoe hij doet, praat, lacht, kijkt en hoe hij eruit ziet. Zoals ik al zei; 100% mijn type.
Ik hou zielsveel van mijn man en ken alle reacties. Van "Vergeten die andere man" tot "Een keuze maken" en van "Opbiechten tegen je man" tot "Affaire beginnen".
Voor alle duidelijkheid... ik weet totaal niet of het wederzijds is. Wel stuurt hij af en toe een whatsappje, maar die kunnen ook gewoon vriendschappelijk bedoeld zijn.

Mijn man, T., is deze avond niet thuis en J. heeft de kinderen dit weekend. Het liefst wil ik hem een berichtje sturen om vanavond samen wat te drinken en verder te praten, maar ik weet gewoon dat dat niet goed is.
Ik weet dat ik deze gevoelens moet zien uit te schakelen, maar ik zou echt niet weten hoé...
Ik heb hier niet om gevraagd, was hier totaal niet op berekend, het overvalt me compleet.
Eigenlijk vind ik ook dat ik er niets aan kan doen, ik ben ook maar een mens... en gevoelens kun je nou eenmaal niet/nauwelijks beïnvloeden.
Ik weet wel dat ik hem een beetje uit de weg moet proberen te gaan. Maar als ik hem nu ineens compleet uit de weg ga, dan valt dat mijn man ook weer op...

De enige persoon met wie ik erover kan praten is mijn beste vriendin, S.

Ik ben bang dat mijn gevoelens voor J. alleen maar heviger worden. Ik vind dit zó'n lastige situatie... ik weet echt niet wat ik moet doen. Ik loop als een kip zonder kop door huis en krijg geen hap door m'n keel.

Ik ben compleet in de war! Waarom overkomt mij dit?!