coelacanth: de mydimens als diepzeestruisvogel ...


En de woorden
borrelden omhoog.
Vluchtig fladderend vanuit
de modderige bodem van de oceaan.
Ik als coelacanth verblijvend in de duistere diepten:
reliek uit de oertijd springlevend. Wat langzaam misschien,
maar toch luisterend en kijkend naar mydiverhalen en andere luchtbellen.
Of als een struisvogel met de kop diep in het zand van de woestijn des levens.
Ondergedompeld in het intensief vernemen van trillingen in de aardbodem. Zo lig je dan urenlang terwijl de ene zin zich vormt na de andere. Alles helder en klaar: ogen stijf dicht terwijl je ziet wat zich afspeelt onder de zon en de maan. Hele reeksen beelden en verhalen vol betekenissen die boeiend worden opgevolgd en meegespeeld. Zodra je dan wakker bent geworden verdwijnen al die landschappen
meestal als sneeuw voor de zon. Als oerijsblokjes in een kop hete thee.
De blauwe lucht doet alle muizenissen oplossen op enkele flarden na
die als spookbeelden blijven voortbestaan op de binnenkant
van 't hersenscherm. Tijdreistijd van komen en gaan.
Felle kleuren en indrukken van overal en elders
maken plaats voor de zogenaamde normale
werkelijkheid en ik blijf over als eenzame
schipbreukeling op de wereldzee.
29 jun 2006 - bewerkt op 26 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende