Brief aan mezelf.

Brief aan mezelf, afscheid nemen van een gevoel.

Beste angst,
Wat heb jij lang mijn leven beheerst!
Wat voelde ik me lam geslagen wanneer jij weer om het hoekje kwam kijken, me zó liet schrikken dat ik vaak uit het veld geslagen was en soms nog ben. Je probeert me dan telkens zo ver naar beneden te halen dat ik terugval en stop met de dingen die ik normaal zo leuk vind.
Door jou vind ik alle leuke en fijne dingen ineens weer doodeng en daardoor bleef ik vaak in bed met jou starend naar me in het hoekje van de kamer. Ik zie voor me hoe je met je armen over elkaar geniepig lacht en zegt: ‘zie je wel, je kunt het niet, ik win.’
Steeds vaker spreek ik je tegen en verander je van een groot gemaskerd monster in een veel kleinere meer handzame variant. Ik weet steeds beter dat jou niet laten winnen míj een beter gevoel geeft en ik je wél aankan ookal dacht ik eerder van niet.
Nog steeds overval je me wel eens. En waar je me dan ’s nachts nog wel eens uit mijn slaap houdt neem ik je overdag steeds minder vaak mee.
Ik laat je dan mopperend en boos in het hoekje staan en wens je een fijne dag.
Wie weet als ik daar lang genoeg mee doorga, dat we dan samen door één deur kunnen.
Misschien dat je me dan op een andere manier kunt laten zien waarvoor je me waarschuwt of waarvoor je me dat angstige gevoel geeft. Het zou mooi zijn als we elkaar beter zouden begrijpen want ik zal toegeven dat ik je soms nodig heb wanneer er echt iets ergs dreigt te gebeuren. Daar ben je voor, niet voor loos alarm.
Ik hoop dat je deze brief bewaard en hem leest telkens voordat je me wil aanvallen.
Wie weet maakt dat je iets milder en dragelijker. Dat hoekje in de kamer blijft van jou, maar misschien kun je voortaan wat vriendelijker kijken?



*Meraki
Put your heart and soul in all you do.